کتاب دراماتورژی صدا در تئاتر آوانگارد و پست دراماتیک

کتاب دراماتورژی صدا در تئاتر آوانگارد و پست دراماتیک نوشته‌ی ملادن اوادیا اثری است جامع در حوزه‌ی نظریه‌ی تئاتر که نویسنده در آن سعی داشته با رویکردی بینارشته‌ای، بر اهمیت نقش صدا در اجراهای تئاتری تاکید کند. او سعی می‌کند با ارائه‌ی توضیحاتی دقیق و فصل‌بندی مشخص، تعریفی مشخص از دراماتورژی تئاتر و اهمیت آن برای مخاطب تصویر کند.

درباره‌ی کتاب دراماتورژی صدا در تئاتر آوانگارد و پست دراماتیک

ملادن اوادیا (Mladen Ovadija) در کتاب دراماتورژی صدا در تئاتر آوانگارد و پست دراماتیک (Dramaturgy of sound in the avant garde and postdramatic theatre) بیان می‌کند که با توجه به ناملموس بودن مقوله‌ی صدا و عدم تحقیق و پژوهش دقیق تاریخی درخصوص آن در حوزه‌ی تئاتر، به ناچار می‌بایست از قوائد و الگوهایی پیروی کرد که در سینما و نظریه‌ها و اجراهای اوایل قرن بیستم وجود داشت. از این سو نویسنده تلاش کرده با کاوش در میراث هنرمندان آوانگارد شعر، نقاشی، اجرای نمایشی و... به تصویری دقیق و جامع از چیزی برسد که امروزه دراماتورژی صدا در تئاتر نامیده می‌شود.

خود کلمه دراماتورژی همیشه از حیث ریشه‌یابی، موضوعی بحث‌برانگیز و چالش‌آفرین بوده. یکی از راه‌گشاترین مسیرها برای درک بهتر مفهوم آن، نگاه به نمونه‌های اجرایی تئاترهای پست‌دراماتیک است. ملادن اوادیا نیز در کتاب دراماتورژی صدا در تئاتر آوانگارد و پست دراماتیک با ارائه مثال‌های بسیاری متنوعی از اجراهای آوانگارد تاریخی مثل فوتوریست‌ها، دادائیست‌ها و... تا اجراهایی از ویلسون، بروک و کانتور در هر فصل از کتاب، خواننده را در درک بهتر این مفهوم کمک می‌کند.

دراماتورژی صدا و ارتقای کیفیت نمایشی

کتاب دراماتورژی صدا در تئاتر آوانگارد و پست دراماتیک ملادن اوادیا به این مسئله اشاره می‌کند که در حقیقت صدا و موسیقی، بخشی از اجرا است و از درون آن به وجود می‌آید. اجراکننده‌ی نمایش می‌بایست به عنصر صدا به‌مثابه‌ی حضوری عینی و تاثیرگذار در بطن نمایش نگاه کند و سعی کند به‌جای استفاده حداقلی از آن در بطن روایت، با رویکردی هوشمندانه از صدا و موسیقی در قامت یکی از ستون‌های قدرتمند اجرا، بهره ببرد.

با خرید کتاب دراماتورژی صدا در تئاتر آوانگارد و پست دراماتیک انتشارات نیماژ با اثری مواجه می‌شوید که در هر فصل، با ارائه‌ی مثال‌هایی متنوع، شما را به درک ملموس‌تری از مبحث صدا و کاربردهای متنوع آن در اجراهای نمایشی می‌رساند و در جمع‌بندی، دراماتورژی صدا را از زاویه دید تئاتر پست‌دراماتیک و با استناد بر افرادی چون هانس-تیس لمان، اریکا فیشر-لیشته، جولیا کریستوا و... بازتعریف می‌کند.

کتاب دراماتورژی صدا در تئاتر آوانگارد و پست دراماتیک توسط آریان عرفانیان و شهاب آگاهی ترجمه شده و انتشارات نیماژ آن را منتشر کرده است.

کتاب دراماتورژی صدا در تئاتر آوانگارد و پست دراماتیک برای شما مناسب است اگر

• دانشجوی رشته‌ی تئاتر و ادبیات نمایشی هستید و به دنبال افزایش دانش خود در این حوزه هستید.
• هنرمند و کارگردان تئاتر و نمایش‌های پرفورماتیو هستید و می‌خواهید منبعی جامع درمورد دراماتورژی صدا را مطالعه کنید.
• به مبحث صدا و موسیقی در اجراهای نمایشی علاقه‌مندید و می‌خواهید درخصوص اهمیت دراماتورژی صدا بیشتر بدانید.

در بخشی از کتاب دراماتورژی صدا در تئاتر آوانگارد و پست دراماتیک می‌خوانیم

شکل‌گیری یک ژانر ادبی متمایز که شامل هنر صدا-متن، شعر کانکریت، نویسه‌گرایی (Lettrisme)، همزمان‌گرایی، ز-_َ_-ب-ا-ن-، و هنر کلامی-آوایی-تصویری، که در مجموع نشان‌دهنده‌ی طبقه‌ای از شاعرانگی صدا است، تاریخچه‌ای طولانی دارد که با آریستوفانس و فرانسوا رابله تا کریستین مورگنسترن، لوئیس کارول و بسیاری از نویسندگان مدرن نامتعارف گسترش یافته است. الگوسازی صدا مشخصه‌ی فرهنگ‌های شفاهی بومی که بیش از آنکه به ساختار شناختی و منطقی ادراکات شناخته شده در زبان‌های توسعه‌یافته توجه داشته باشند، به «همسویی صدایی» اصطلاحات خود با دنیای پدیداری می‌پردازند. این نشان‌دهنده‌ی ایجاد ساختارهای خوش صدای «بدوی»، طلسم‌ها، سرودها، هجاها و تحریفات واژگانی در زبان‌های مقدس و کفرآمیز آن‌ها می‌باشد. می‌توان شعرصداهای ناخواسته‌ای را در جادوی سفید رایج، قافیه‌های بی‌معنی و بازی‌های کلمات کودکان، سروصداهای مسخره‌ی کارناوال‌ها، وسایل کمکی شمارش حافظه‌ای و تمرین‌های آوازی موزون که با فراگیری زبان، فرایندهای کاری و آیین‌های شَمَنی همراهی می‌کنند، یافت. شاعران فوتوریست و دادائیست و سوررئالیست در آزمایش‌های خود با صدایی که زمینه را برای شعرسازی معاصر فراهم کرد، همه‌ی این فرم‌ها را دوباره بررسی کردند. برخلاف شعر استانداردی که بر نظم‌سازی، وزن، قافیه، همنوایی، همخوانی، واژه‌آرایی و دیگر مضامین ادبی متمرکز است، اشعار آن‌ها راه‌هایی را که در آن صدا می‌تواند فراتر از استفاده از آن به‌مثابه‌ی ابزار عروضی گسترش یابد، بررسی می‌کند.

همان‌طور که استیو مک‌کافری بیان می‌کند؛ «شاعرانگی صدا، خود را در چندین تحقیق متنوع و انقلابی در مورد ویژگی‌های غیرمعنایی و صوتی زبان نشان داد». به‌عنوان مثال، لوئیجی روسولو، پتانسیل گسترده‌ای از «سروصدای» آوازی را در بیان شاعرانه متصور بود.