معرفی و دانلود کتاب روح خیابان نوزدهم

معرفی کتاب روح خیابان نوزدهم

آیا زن از آگروفوبیا رنج می‌برد یا واقعاً خانه تسخیر شده و نیرویی ناپیدا او را در آستانه‌ی در متوقف می‌کند؟ کتاب روح خیابان نوزدهم، نوشته‌ی سایمون سنت جیمز، از همین نقطه‌ی خفقان‌آور آغاز می‌شود و خواننده را قدم به قدم به ذهن ناآرام زنی مستقل در دهه‌ی 1950 می‌کشاند. جینت کاکس برای فرار از اضطراب‌ها و فشار زندگی‌اش به خانه‌ی خیابان نوزدهم پناه آورده بود؛ بی‌خبر از ارواح سرگردان و همسایه‌های مرموزی که خیلی زود پناهگاهش را به زندانی ترسناک تبدیل می‌کنند.

درباره‌ی کتاب روح خیابان نوزدهم

سایمون سنت جیمز (Simone St. James) با ساخت فضایی تیره و تار، یک رمان گوتیک با عناصری از وحشت روان‌شناختی و رازهای مدفون‌شده خلق می‌کند. در مرکز روایت کتاب روح خیابان نوزدهم (Ghost 19)، جینت کاکس قرار دارد؛ بازیگر تئاتر سابقی که پس از فروپاشی روانی، برای یافتن آرامش به خانه‌ای در خیابان شماره 19 خیابان هاوارد نقل مکان می‌کند. اما این خانه، بر خلاف ظاهر آرامش‌بخش خود، به‌سرعت به زندانی نامرئی تبدیل می‌شود.

جینت هر بار که قصد خروج دارد، دچار حملات جسمی و روانی می‌شود؛ گویی نیرویی پنهانی او را درون خانه نگه می‌دارد. این ناتوانی او را به سمت تماشای زندگی دیگران سوق می‌دهد و خانه‌های روبه‌رو به صحنه‌ی نمایش تازه‌ای برای ذهن آشفته‌اش تبدیل می‌شوند. رمان معمایی روح خیابان نوزدهم، از همین نقطه اوج می‌گیرد و آرام‌آرام پرده از جهانی برمی‌دارد که در آن هیچ‌چیز آن‌طور که به نظر می‌رسد نیست. سایمون سنت جیمز چه خوب آشوب ذهن جینت و نگاه او به محله‌ی رازآلود را در هم می‌تند و از دل این درهم‌ریختگی، جهانی می‌سازد که هر لحظه امکان فروپاشیدنش وجود دارد.

روایت وحشت؛ وقتی همسایه‌ها از ارواح خانه ترسناک‌ترند

همسایه‌ها هر یک جهانی جداگانه‌اند؛ جهانی پر از رمز و سایه که جینت از پشت پنجره، همچون تماشاگر ساکت یک نمایش بی‌پایان، آن‌ها را دنبال می‌کند. مردی که ساعت‌ها پشت ماشین تحریر می‌نشیند، زوجی که لبخندهایشان بیش از حد ساختگی است، دختربچه‌ای که گویی از دل گذشته بیرون آمده؛ همه در نگاه جینت رنگی از تهدید و راز به خود می‌گیرند. روح در روایت سایمون سنت جیمز، تنها یک موجود ماورایی نیست؛ مفهومی سیال است که در میان آدم‌ها، خانه‌ها و حتی هوای خیابان جریان دارد.

دختربچه‌ای که پانزده سال پیش ناپدید شده و هنوز ردش در صداهای زیرزمین و زمزمه‌های شبانه حس می‌شود، روح خیابان نوزدهم است. سایه‌ی مردی با کت مشکی نیز همچنین! داستان با ارواح بی‌شمار و فضای گوتیکش، خیابان هاوارد را به صحنه‌ای بدل می‌کند که در آن گذشته هرگز نمی‌میرد. اما آیا راه گریزی برای جینت هست؟ این پرسشی است که سایمون سنت جیمز تا واپسین لحظات این رمان جنایی، آن را معلق نگه می‌دارد.

رمان رازآلود روح خیابان نوزدهم، با ترجمه‌ای روان از طهورا اصغرزاده، توسط نشر اندیشمند چاپ و منتشر شده است.

نکوداشت‌های کتاب روح خیابان نوزدهم

• اگر تا به حال هیچ کدام از کتاب‌های سایمون سنت جیمز را نخوانده‌اید، یعنی هنوز بهترین‌های ژانر وحشت را تجربه نکرده‌اید. داستان‌های او آن‌قدر کشش دارند که از همان ابتدا شما را درگیر می‌کنند. شخصیت‌ها زنده و ملموس هستند؛ انگار کنار شما نفس می‌کشند و با هر اتفاق، ضربان قلبتان را بالا می‌برند. فضای داستان‌ها وهم‌آلود و ترسناک است و در کنار این حال و هوا، لحظه‌های طنزآمیز هم دیده می‌شود.
• روح خیابان نوزدهم یک رمان کوتاه است. در پایان دلم می‌خواست شخصیت‌ها کمی بیشتر پرداخته شوند و به چند سؤال دیگر هم پاسخ داده شود. با تمام این‌ها، از خواندنش لذت بردم. (کاربر گودریدز)

کتاب روح خیابان نوزدهم برای شما مناسب است اگر

• به داستان‌های معمایی، رازآلود و همراه با تعلیق روانشناختی علاقه‌مند هستید.
• پس از خواندن یک رمان بلند، دوست دارید یک نوولای جمع‌وجور اما پرکشش بخوانید.
• فضای گوتیک، خانه‌های قدیمی تسخیرشده و محله‌هایی با گذشته‌های تاریک برایتان جذاب است.
• از مخاطبان جدی ادبیات کانادا هستید و نویسندگان کانادایی را دنبال می‌کنید.
• پیش از این داستان‌های متل سان داون، جاده قتل، دختران مطرود و... را از سایمون سنت جیمز مطالعه کرده‌اید و قلم این نویسنده را می‌پسندید.

در بخشی از کتاب روح خیابان نوزدهم می‌خوانیم

بابا از روی وظیفه‌شناسی، آن غذاهایی را که مادر با پودر ژلاتین درست می‌کرد، می‌خورد تا این‌که بالاخره از پا درمی‌آمد و تسلیم می‌شد. مادرم خیلی مؤدبانه به این موضوع اشاره‌ای نکرد که من با هیچ مردی در ارتباط نبودم، به‌جز آن یکی دو ماهی که من غرق در گناه بودم و با هانری زندگی می‌کردم. مادر بیچاره دیگر هرگز نتوانست آبروی ریخته‌شده‌اش را جمع کند و با این قضیه کنار بیاید. در ذهن او، فروپاشی روانی من به تمام اعمال گناه‌آلود و رفتارهای غیراخلاقی‌ام خاتمه داد، یک روش آسان که دنیا را بار دیگر نجات می‌داد. ای کاش می‌توانستم همه‌چیز را واضح ببینم. شاید در آن صورت عقلم را از دست نمی‌دادم.

مادر در انتهای تماس تلفنی‌مان گفت:

«فقط یه چیزی بخور. یه خرده استراحت کن. یه کم چاق شو؛ آخه تو خیلی لاغری. بازیگری رو فراموش کن. تو الان می‌تونی شرایط رو به نفع خودت تغییر بدی، جینت. یه مرد ایده‌آل پیدا کن و یه زندگی عادی رو پیش بگیر. به نیویورک برنگرد. تو بیست‌ونُه سالته؛ اون‌قدرها هم واسه بچه‌دار شدن پیر نیستی.»

حسی ناخوشایند وجودم را پُر کرد و گلویم مزه‌ای تلخ گرفت.

«حق با توئه. بهتره که قبل از سی سالگی انجامش بدی، وقتی همه‌چی شروع می‌کنه به خشک شدن، مثل برگ‌های پاییزی.»

«جینت. تو چرا نمی‌تونی شبیه دختر خانم پری باشی؟ دوتا بچه به دنیا آورده و نیازی هم نداره بیرون از خونه کار کنه. من هیچ‌وقت نمی‌دونستم با تو چیکار کنم، از موقعی که یه دختر کوچولو بودی. گاهی‌اوقات نمی‌تونم سرم رو توی محله بالا نگه دارم.»

کلمات در گلویم گیر کرده بودند.