معرفی و دانلود کتاب آخرین ماموریت ابلیس: کتاب اول مجموعه شاخنامه

معرفی کتاب آخرین ماموریت ابلیس: کتاب اول مجموعه شاخنامه

چه کسی فکرش را می‌کرد به فنا دادن یک مملکت از انگشت به بینی فرو کردن مبارک آغاز شود؟! زهرا شاهی در کتاب آخرین ماموریت ابلیس، کودکان و نوجوانان را با روایتی تازه، خلاقانه و طنازانه با شخصیت‌های شاهنامه آشنا می‌کند و به آن‌ها نشان می‌دهد که چطور آدم‌بدهای شاهنامه، به آدم‌بدهای شاهنامه تبدیل شدند! این کتاب طنزآمیز و مصور نوجوان، داستان ضحاک ماردوش را از زبان ابلیس روایت می‌کند.

درباره‌ی کتاب آخرین ماموریت ابلیس

نفر اول، حکیم ابوالقاسم فردوسی بود که آمد و یک بغل داستان جذاب را ریخت در دامن مردم و اسمش را هم گذاشت «شاهنامه» تا همه بدانند آنچه سراییده شاهانه است. همین‌طور هم بود؛ این نامه چنان شاهانه بود که تا قرن‌ها بعد هم مردم آن را می‌خواندند و از بر می‌کردند و نمایشش را اجرا می‌کردند و چه و چه و چه. هرکس این قصه را از زاویه دید خودش و از فهم خودش روایت می‌کرد. یکی نقاشی‌اش می‌کرد، یکی نقالی‌اش می‌کرد، یکی هم مانند زهرا شاهی، آن را در قالب و اندازه‌ی طنز می‌ریخت تا قصه‌ای درخور درک و فکر بچه‌ها و نوجوانان از آن بسازد. نتیجه‌ی کار مجموعه‌ای شد به نام «شاخنامه» که در هر مجلد از آن، داستان یکی از آدم‌های شاخِ شاهنامه روایت می‌شد.

در این مجلد که پیش روی شماست و از قضا جلد اول این مجموعه نیز به شمار می‌رود، زهرا شاهی داستان ضحاک ماردوش را روایت می‌کند. اما باید همین اول کار به شما بگوییم که قصه‌ی کتاب آخرین ماموریت ابلیس، هیچ شباهتی به آنچه پیش از این از ضحاک شنیده‌اید نخواهد داشت...

شاخ‌ترین‌های شاهنامه در مجموعه‌ی «شاخنامه»

قصه‌گویی هنر است و قصه‌گوست که قصه را جذاب می‌کند. زهرا شاهی در کتاب آخرین ماموریت ابلیس، خودِ ابلیس را وادار کرده تا داستانش را تعریف کند. برای همین هم زاویه دید این داستان با هر داستان دیگری که پیش از این از ضحاک شنیده‌اید فرق می‌کند. اصلاً چه کسی فکرش را می‌کرد که ستمگرترین پادشاه عالم، آنکه دو مار سیاه از دوشش روییده و مغز جوانان مملکت را به خورد این دو حیوان خانگی ترسناکش می‌دهد، از خرده‌خلاف‌هایی مثل «انگشت کردن در دماغ» کارش را شروع کرده باشد؟

ابلیس در کتاب آخرین ماموریت ابلیس توضیح می‌دهد که چون بابای ضحاک، یعنی پادشاهْ مرداس، آدم خیلی خوبی بود و نمی‌شد به راحتی گولش زد تا زندگی مردم را سیاه کند، او تصمیم می‌گیرد برای رسیدن به هدفش - که همان سیاه کردن زندگی مردم باشد! - میانبری بزند و به سراغ پسر، یعنی ضحاک برود.

اولین درسی که بچه‌ها باید از ابلیس یاد بگیرند همین است که اصولاً در دنیا چند دسته آدم وجود دارد که حالا مجال معرفی کردنشان نیست؛ اما همین‌قدر بدانید که یک دسته‌شان اصلاً گول نمی‌خورند و اگر ابلیسی باشید که کارتان گیر یکی از آن‌ها باشد، باید دست به حذف فیزیکی آن‌ها بزنید. ابلیس هم با مرداس همین کار را کرد و سر راهش چاه بزرگی کند که وقتی آخر شب برای رازونیاز به ته باغشان می‌رود، درون آن بیفتد و دستش از پادشاهی کوتاه شود.

اقتباسی طنز از شاهنامه به روایت زهرا شاهی

حالا که دیگر مرداس زنده نبود تا مملکت را اداره کند، جانشینش باید تاج به سر می‌گذاشت و کار پادشاهی را پی می‌گرفت. جانشین مرداس هم همان ضحاک انگشت‌به‌دماغ بود که حالا دیگر این خرده خلاف‌ها به کارش نمی‌آمد. ابلیس که هنوز نقشه‌اش را عملی نکرده بود، ضحاک را به حال خودش رها نکرد. او باید از این پسرک بی‌نزاکت پادشاهی می‌ساخت که خون مردم را حسابی در شیشه کند. پس در اولین قدم، تصمیم گرفت که او را به خوردن گوشت حیوانات مختلف عادت دهد و خورشت پادنگان (بادمجان) و فلافل و ترشی نارنگ (نارنج) را که قوت غالبش بودند، از دم دستش بردارد. چون‌که اولاً هیچ آدمی یک‌شبه تبدیل به آلت دست شیطان نمی‌شود و دوماً، آدمیزادی که به خوردن خون و لاشه‌ی حیوان عادت کند، قلبش کم‌کم به سنگی سفت و سرد تبدیل می‌شود...

کتاب آخرین ماموریت ابلیس، جلد اول از مجموعه شاخنامه، اثری مصور و طنازانه است که شاهنامه را با روایتی تازه به بچه‌ها و نوجوانان معرفی می‌کند. این کتاب به همت انتشارات هوپا روانه‌ی باز نشر شده است.

کتاب آخرین ماموریت ابلیس برای شما مناسب است اگر

• 9 تا 15 ساله هستید و از کتاب‌های طنز استقبال می‌کنید.
• می‌خواهید با شخصیت‌های معروف شاهنامه آشنا شوید.
• به دنبال کتاب مصوری هستید که قصه‌ی ضحاک ماردوش را با روایتی بامزه برایتان تعریف کند.

در بخشی از کتاب آخرین ماموریت ابلیس: کتاب اول مجموعه شاخنامه می‌خوانیم

گفتم: «پرپیچ‌وخم‌ترین و باهوش‌ترین نوع مغز.»

انگار بیشتر گیج شده بود، چون یک‌دفعه داد زد: «ما ضحاکیم ها! برای ما معما طرح نکن. درست صحبت کن ببینیم چه می‌گویی!»

خواستم بگویم: «من هم ابلیسم ها! دلم می‌خواهد همین‌طوری گیجت کنم.»

ولی نع. من نمی‌خواستم گیجش کنم. اتفاقاً می‌خواستم خیلی دقیق یادش بدهم که دستوراتم را اجرا کند. پس گفتم: «تنها راه این است که هر روز مغز دو تا آدم را به مارهایت بدهی تا بخورند. اینجوری مارها کم‌کم خودشان از بین می‌روند»

داد زد: «مغز آدم؟! شوخی می‌کنی؟! از کجا بیاورم؟ آن هم روزی دو تا!»

سرم را بردم جلو و یواش درگوشش گفتم: «بُکُش! آدم بُکُش! هر آدمی توی سرزمینت زندگی می‌کند متعلق به خودت است؛ همه‌چیزش! مگر نه؟»

خوشش آمد از حرفم. خنده‌ی ریزی کرد و گفت: «چطور است از مغز کوچک خودت شروع بفرمایم پوک‌مغز؟»