نقد، بررسی و نظرات سوکورو تازاکی بی‌رنگ و سال‌های زیارتش - هاروکی موراکامی

بعد خواندن، شنیدن و لذت بردن از قلم توانمند دکتر علی شریعتی، مرحوم جلال آل احمد، آقای رضا امیرخانی حالا نوبت آثار آقای موراکامی است، این دومین اثر از نوشته های ایشون است که با اجرای عالی جناب نیما رئیسی شنیدم و لذت بردم، با نظر یکی از دوستان کاملا موافقم که جناب موراکامی از هیچ یک اثر جذاب خلق میکنند، مهارت ایشان در استفاده از آرایه های ادبی فوق العاده است و من از استعاره ها و تشبیهاتی که در آثارشون بکار می برند بی نهایت لذت میبرم که البته نباید مهارت مترجم را نادیده گرفت، یک ستاره کمتر دادم چون طبق معمول داستانشون نیمه تمام موند، البته میشه تا حدودی پایان داستان رو حدس زد اما نه صد در صد. یک نکته تاسف بار تو این اثر رسوخ لجام گسیختگی جنسی و بی بندوباری معمول در کشورهای غربی به فرهنگ شرقی ژاپنی هاست که معصومیت نسل جوان و امنیت اونهارو بخطر میندازه. ممنون از کتابراه عزیز

من سال‌های بعد از ترک تحصیل در ۱۴سالگی بدون هیچ دوستی در حالی که برادرم بدون هیچ توضیحی ترک گفت‌وگو کرد با من زندگی کردم تا ۳۰سالگی این کتاب رو گرفتم که ببینم مشکل من چی بوده، برخلاف شخصیت سوکورو من آدم به شدت اجتماعی شاد و با انرژی‌ای بودم و همه چیز رو به خوبی از تمام اعماق وجودم حس میکردم این تنهایی من تنها چیزیه که نتونستم درکش کنم البته که من زنم و حتی در این ۱۵ سال از خونه پدریم بیرون نرفتم ازدواجم نکردم.. شاید من باید قید همه‌ی نیازهای مهم زندگیمو میزدم و از اینجا میرفتم این کتاب می‌تونه گوشه‌ی تاریکی از تنهایی منو توصیف کنه؟

کتاب “سوکورو تازاکی بی رنگ و سال‌های زیارتش” درباره مقطعی از زندگی سوکوروی ۳۶ ساله ایی است که مهندس و طراح ایستگاه‌های قطار است و به کار خود عشق می‌ورزد. او مردی مجرد و منزوی است اما انزوایی خودخواسته و خودساخته که نتیجه ترومایی بزرگ است و در ابتدای جوانی تجربه‌اش کرده است. از نظر من سوکورو نمادی از همه ماست چون همه ما در ذات انسانی مشترکیم. کتاب در حقیقت زندگی تک تک ما انسان‌های مدرن را روایت می‌کند و از اوج نیازمان به “دوست” سخن می‌گوید.

مثل کتابهای دیگه نویسنده حسم بهش یه حس دو قطبی بود، از یه طرف عاشقش بودم از یه طرف متنفر بودم ازش. جزییات دقیق از احساسات شخصی آدمها یه وقتهایی حس میکنی نویسنده به حریم شخصی شخصیتهاش رحم نمیکنه. حس معذب بودن میکنی. و ازین همه درک و فهم نویسنده به شوق میای. موراکامی آدم عجیبیه واقعا! در کل داستان جالبی هست. دوست دارم تحلیلهای داستان و بخونم.

دومین کتابی بود که از این نویسنده خوندم. نیازی نیست از قلم گیرای ایشون بنویسم اما داستان بسیار سوژه پرکششی داره و علاوه بر اون راوی به بهترین نحو صداسازی، روایت و حس کلام را ادا کرده و در کنار خود داستان، شنونده را به دنبال خودش برای شنیدن فصلهای بیشتر میکشاند.

دنیای هاروکی موراکانی و قلمش بینظیره، این کتاب به شدت کتاب های دیگه نویسنده فانتزی نیست و واقع گرایانه تر هست، من از شنیدنش لذت بردم و توصیه میکنم گوش بفرمایید. داستان در مورد پسری هست که بعد از ۲۰ سال در گذشته خودش دنبال جواب به سوال های نیمه رها شده می گردد.

داستان جالبی بود که احساسات فردی تنها و سرخورده را خیلی زیبا به تصویر میکشد. اما شاید باید دوباره این داستان زا گوش بدهم، مثل همه کتابهای رئالیشم جادویی. در دل روایت ساده و روان داستان چیزهایی پنهان دارد که در اولین خواندن یا شنیدن ممکن است متوجه آن نشوی.

این هنر موراکامیه که با هیچ، قصه میسازه و روح آدمیزاد رو جراحی میکنه. با مواد و مصالحی که همه‌ی دنیا قصه‌های زرد و تکراری میسازن دنیایی میسازه که میبرتت به یه سفر خاطره انگیز. و بی ادعا و بی ادا. ساختن. و خوب ساختن. کار استاد اینه.

بعد از گوش کردن جنگ و صلح و دزیره گوش کردن این کتاب سخت بود چون کاملا متفاوت بودن ولی کم کم باهاش همراه میشی و ازش لذت میبری و منتظر ادامه ماجرا میمونی. اشتباهات ما آدمها که فقط با گفتگو حل میشه ریتم کندی داره اما لذت بخش هست

اصولاً نویسندگان قرن ما خوب نیستند و اگر هم تک و تومی خوب باشد شاید ما نمی‌شناسیم لیکن بعد از سال‌ها برای اولین بار این نویسنده ژاپنی از جمله نوسندگان واقعی و خوب می‌شود عنوان نمود تمام تالیفاتش با ضرائبی قابل قبول و ارزشمند است …

بی‌نظیر بود
چقدر شخصیت و حال عجیب و دردناک سوکورو قابل درک بود
عجیب نویسنده‌ای هست موراکامی بعضی وقتا فکر میکنم تمام داستاناش واقعا برای خودش پیش اومده وگرنه اینقدر ذهن خلاق برام عجیب هست

این رمان مثل رؤیایی طولانی ست که میان تنهایی و حقیقت حرکت می‌کند. سوکورو در سکوتش آینه‌ای ست که زخم‌های پنهان خودم را هم نشانم می‌دهد. موراکامی با همان جادوگرِ همیشگیِ کلمات، مرا در فضایی معلق و شفاف نگه می‌دارد.

داستان مانند بیشتر کتابهای موراکامی به روابط پیچیده و غیر قابل پیش بینی انسانها می‌پردازد. بن مایه‌های فلسفی و انسان شناسی در کل کتاب قابل درک هست. داستانی ساده و روان و در عین حال عجیب و تکان دهنده دارد.

کتاب خوبی بود اما کمى سر در گم کننده بود
و از طرفی میشد فضا و اتمسفر ژاپن و ژاپنیها رو بخوبی حس کرد، و منو بیاد فراز نشیب زندگى‌ام در ژاپن انداخت

هر چقدر تلاش میکنم با سبک موراکامی ارتباط برقرار نمیکنم. اما توانستم کتاب رو به انتها برسانم مخصوصا به دلیل خوانش خوب کتاب.

کتاب جالبی بود، داستان در مورد تنهایی و انزوا هست، یک بار خواندن یا گوش کردن کفایت نمیکنه، حتما باید یک بار دیگه گوش بدم

چقدر این کتاب شیرین و ملموسه چقدر از شنیدنش لذت بردم، عالى بود واقعا، از نیما رییسی که دیگه نگم، مثل همیشه بی نظیر

عالی، فوق العاده، خواندنی، فقط اینکه خوندنش باید با دقت باشه تا تاثیر داشته باشه.

قلم نویسنده روان و عالی و داستان جذابی بود صدای گوینده نیز عالی بود ممنون از کتابراه

قشنگه اما غمگینه، چون تازه ژاپن بودم برام جذاب تر م بود راستش

کتاب مانند بقیه‌ی کتابهای موراکامی‌ بسیار عالی و پر محتوا ست. و صداگذاری هم بسیار عالی بود

تو گویی بی نظیرترین کتاب جهان است.

من فن آقای موراکامی هستم و لذت بردم هر چند طبق روال تو فضا رها شدم.

کتاب قشنگی بود از این نویسنده کتابی نخوانده بودم ولی این کتاب عالی بود

موراکامی همیشه کتاب‌های خوبی مینویسد

خیلی با احساس و خوب صوتی شده بود