نقد، بررسی و نظرات کتاب صوتی یادداشتهای زیرزمینی - فئودور داستایوفسکی
4.2
87 رای
Narges Shahbazi
۱۴۰۳/۰۷/۱۷
30
اوایل کتاب من سردرگم بودم. بعد وارد یک داستان شدیم و به قدری... به قدری همذات پنداری شدیدی شکل گرفت که خودم مبهوت بودم. ما آدمها خیلی از وجه شباهتمون توی غم و رنج و شادی و سلیقه مون حرف میزنیم ولی چقدر از تحقیرهایی که خودمون برای خودمون زمینه سازی کردیم، از غرور توخالی، از آویزون بودن مون به بقیه و... حرف میزنیم؟ توی این کتاب فهمیدم چه کارها که نمیکنم که دلیل شون همینقدر بی معنیه. چه آسیبهایی که به خودم نمیزنم که فقط به خاطر پر کردن وقت به سمتشون رفتم. باز هم باید این کتاب رو بشنوم. حس میکنم خودم رو یاد میگیرم. یه سری رمان ها قسمت تاریک مون رو نشون میدن سه سریها روشن و چیزی که توی این رمان من از خودم دیدم قسمتهای چندش وجودم بود. انگار همه ما میتونیم از دیدگاه این رمان خودمون رو ببینیم ولی نمیخوایم و موقع شنیدن این رمان دیگه راه فراری نیست. لازمه این رمان رو بشنویم. ارتباط گرفتن با صدای راوی یکم سخت بود و البته سنگینی متن اوایل کتاب هم بی تاثیر نبود بعد این شما و این قصه زندگی! یک قصه عادی!
زیاد از داستایفسکی نخونده بودم ولی این فکر میکنم خارقالعادهترین چیزی بود که کلا خوندم یا حداقل گوش دادم
مونولوگهای شاهکاری داشت که فکر کنم نیازه بعد از تموم شدن کتاب باز تا اواسط گوش داد شاید چندین بار
چون اون مونولوگ هم باعث میشه داستان رو کامل تر درک کنم و هم باعث میشه زندگی رو درک کنم.
شاید تا حدودی بیمار گونه بود حرفها اما شاید هم حق باهاش بود تا حد زیادی...
صد درصد شخصیت اصلی قهرمان داستان نبود و در توهم قهرمان شدن بود از شدت عقده ها
تمام اتفاقات بد و کارهای غیر اخلاقیای که انجام داد و احمقانه و بی دلیل بود از شدت عقده و اینکه کسی آدم حسابش نمیکرد بود...
جریان اینکه دائم میگفت شیطان میداند هم خیلی جالب بود.
افراطی داشت میگفت اما شاید تا حد بسیاری درست میگفت که از خواستن چیزی مهم تر نیست.
تم اگزیستانسیالیستی جذابی داشت و اینکه یه جا گفت حتی خودم هم نمیتونم مثل حرفهایی که میزنم باشم خیلی جالب بود برام
در کل اگر اونطور افراطی نگاه نکنه آدم واقعا از خواستن چیزی مهم تر نیست گاهی
شاید هم تمام مواقع
شاید افراطی نگاه کردن هم درست باشه
خودمم درگیری ذهنی پیدا کردم هعی😂
مونولوگهای شاهکاری داشت که فکر کنم نیازه بعد از تموم شدن کتاب باز تا اواسط گوش داد شاید چندین بار
چون اون مونولوگ هم باعث میشه داستان رو کامل تر درک کنم و هم باعث میشه زندگی رو درک کنم.
شاید تا حدودی بیمار گونه بود حرفها اما شاید هم حق باهاش بود تا حد زیادی...
صد درصد شخصیت اصلی قهرمان داستان نبود و در توهم قهرمان شدن بود از شدت عقده ها
تمام اتفاقات بد و کارهای غیر اخلاقیای که انجام داد و احمقانه و بی دلیل بود از شدت عقده و اینکه کسی آدم حسابش نمیکرد بود...
جریان اینکه دائم میگفت شیطان میداند هم خیلی جالب بود.
افراطی داشت میگفت اما شاید تا حد بسیاری درست میگفت که از خواستن چیزی مهم تر نیست.
تم اگزیستانسیالیستی جذابی داشت و اینکه یه جا گفت حتی خودم هم نمیتونم مثل حرفهایی که میزنم باشم خیلی جالب بود برام
در کل اگر اونطور افراطی نگاه نکنه آدم واقعا از خواستن چیزی مهم تر نیست گاهی
شاید هم تمام مواقع
شاید افراطی نگاه کردن هم درست باشه
خودمم درگیری ذهنی پیدا کردم هعی😂
داستایوفسکی یک روانشناس بی بدیل است و این را میتوان در تمام داستانهای این نویسنده آشکار است. ولی در این کتاب این جنبه روانشناسی روحیات بشر به شدت پر رنگ است به گونهای بر جنبه داستانی آن سایه انداخته و همین مسله از جذابیت اثر کم کرده. اما به هر روی آثار این نویسنده بزرگ را نمیتوان دوست نداشت و از کنار آن آسان گذشت. این اثر را باید با حوصله بیشتر شنید و تحلیل کرد. صدای سرد جناب مصفا به همراه بالا و پایین شدنهای حساب شده بسیار با حال و هوای داستان هماهنگی دارد. با سپاس از کتابراه
قبل از همه چیز این کتاب جنبه روانشناسی داره. فیودار داستایفسکی کتاب یادداشتهای زیرزمینی را در سال ۱۸۶۴ منتشر کرد. یکی از عجیبترین رمانهایش که در آن به پیچیدهترین جنبههای روانشناختی انسان پرداخته است. منتهی با فرمی که از دیگر آثار او فاصله بسیار زیادی دارد. داستایفسکی در یادداشتهای زیرزمینی از زبان مردی سخن میگوید که از آگاهیِ زیاد نسبت به سایر مردم عادی، به کنج انزوای زیرزمینش خزیده و گویی مقابل فلاکت روزگار و جهالت مردم مشغول طغیانی منفعلانه است. زیرزمین در اینجا نمادی از بریدگی از اجتماع و بیگانگی است.
اثری ژرفکاوانه و چون اغلب آثار داستایفسکی با غور در روح شخصیتهای انسانی. چیزی که این اثر را از سایر آثار مولف جدا میکند موقعیت ویژهی شخصیت است. شخصیتهایی چون شاهزاده در ابله، یا رودیا در جنایت و مکافات و یا چندین و چند شخصیت بزرگ و کوچک دیگر او نیز به شخصیت محبوس در زیرزمین این رمان شباهت دارند و چه بسیا این شخصیت پروتوتایپ همهی آنها باشد. ترجمه بسیار خوب است اما راوی علیرغم بازیگر بودن در اجرای نمایشی اثر ناتوان است.
برای حس بهتر پیشنهاد میکنم همراه گوش دادن کتاب رو هم تهیه کنید که همزمان ورق بزنید اینطوری کلمات رو عمیق تر درک میکنید و انگار یکی همزمان کتاب رو داره باهاتون میخونه که حس لطیفی داره بنظرم اونجوری که میگفت بد جنسه، بدجنس نیست و فقط از سر تنهایی و برای اعتماد به نفش بیشتر اینقدر میگفت من بدجنس م درواقع به خودش تلقین میکرد من بد جنسم تا بلکی یکی ازش خوشش بیاد
با درود کتاب یاداشت های زیر زمینی یکی دیگر از آثار معروف داستایوفسکی است که مثل بقیه آثارش شخصیت پردازی ساده و در عین حال بسیار ژرف دارد، کتاب ترجمه قابل قبولی داره ولی اجرای مبتدی و آماتور آقای مصفا این اثر رو تا حد قرائت یک انشا سطحی پایین کشیده، پیشنهاد میکنم خوانش بهتر و حرفه ای تری برای درک درست این کتاب انتخاب کنید