کتاب صوتی همشهری داستان شماره 106

کتاب صوتی همشهری داستان شماره 106، مجموعه‌ای از چند داستان کوتاه ایرانی با مضامینی اجتماعی است که در دل پاییز رقم می‌خورند.

اولین جمله‌ی داستان همشهری شماره 93 در متن سردبیر به قلم حمید اسلامی‌راد اینگونه نوشته شده است: ما در داستان زندگی می‌کنیم و شاید هم می‌توان گفت که داستان‌ها در دل زندگی‌ ما شکل می‌گیرند، یا اینکه داستان در ما زندگی می‌کند، اینگونه است که تمام متون مجله داستان همشهری گویی تکه‌ای از زندگی و لحظه‌های ناب فراموش شده ما هستند.

داستان همشهری روایت‌گر لحظاتی از زندگی است که احتمالا در دل روزمرگی ناپدید شده و در تلاش است آن را بازنمایی کند تا باشد که این لحظات همواره در کنارمان زندگی کنند و هیچ‌گاه از بین نروند.

آوانامه به گونه‌ای ماهرانه و استاندارد مجله‌ی صوتی داستان همشهری را برای نخستین‌بار تولید و منتشر کرد. از این به بعد نه تنها دوستداران داستان همشهری با داستان‌هایش زندگی می‌کنند و با جان دل آن‌ها را لمس می‌کنند، بلکه شنوندگان نیز می‌توانند در یک کتاب صوتی گیرا و شنیدنی، ذهن و قلب خود را به داستان‌های آن بدهند. نسخه‌ی صوتی داستان همشهری سعی دارد با توجه به داستان‌ها و متون مختلف، فضا و احوالات داستان‌ها را روایت کند و لحظات را با بهترین شیوه‌ها برای صوتی کردن نسخه چاپی به تصویر بکشد و به گوش شنونده برساند و از چنگال تکرار و روزمرگی‌های زندگی بیرون بکشد. به این صورت است که لحظه‌ها و ثانیه‌ها را نیز می‌توان شنید.

حمید اسلامی‌راد، سردبیر همشهری داستان در سرآغاز کتاب صوتی همشهری داستان شماره 106 می‌گوید:

«داستان این شماره، داستان آذر، سمفونی پایان پاییز است. در این شماره روایت‌هایی را می‌شنوید از پاییزهایی که نه چندان نزدیک و نه چندان دور است.»

در قسمت‌هایی از کتاب صوتی همشهری داستان شماره 106 می‌شنویم:

- غروب بود که رسیدیم چقدر خانه سوت و کور بود. مادر قفل درها را باز کرد و برق اتاق‌ها را روشن کرد ولی سرما حضور غریبی داشت.

- لاله کوچولو می‌پرید روی گاری و در حالی که اسفند دود می‌کرد خنده کنان آواز می‌خواند: «بابا ابر تندترش کن، تندتر تندترش کن»