کتاب صوتی نژاد

کتاب نژاد گلچینی از آثار تونی موریسون محسوب می‌شود که به مسئله‌ی مهم و حساس نژادپرستی و تبعات برده‌داری در طول تاریخ آمریکا می‌پردازد. این کتاب تلاش می‌کند تا به عمق اندیشه‌های موریسون پی ببرد و شما را با عواقب غیرانسانی و زجرآور ناشی از نژادپرستی آشنا سازد.

آیا انسان‌ها صرفاً موجوداتی هستند که در تمامی مسائل باید به رنگ پوست خود وابسته باشند؟ تونی موریسون (Toni Morrison) یکی از نویسندگانی است که همواره تلاش کرده با اشاره به مشکلات و مسائلی که سیاه‌پوستان با آن‌ها دست و پنجه نرم می‌کنند، باورهای نژادپرستانه را زیر سوال ببرد. موضوع کتاب نژاد نیز به همین مسئله می‌پردازد و نکات جالبی را از دل آثار موریسون بیرون کشیده شده است.

دختر سیاه پوستی که برای داشتن زندگی عادی در حسرت چشمان آبی است؛ برده‌ای که با دستان خود فرزندش را می‌کشد؛ شکنجه‌های روحی و جسمانی برده‌ها؛ جهنمی به نام بردگی و ... تنها گوشه‌هایی از حقیقتی است که تونی موریسون در آثار خود برای شما روایت می‌کند. تمام این نکات مهم و ضروری در کتاب نژاد، موجود است و به شما این حقیقت را تفهیم می‌کند که رنگ پوست، ملیت و جنسیت شما هیچ اهمیتی ندارد و پافشاری بر این مسائل زندگی‌های بسیاری را در طول تاریخ بر باد داده است و در حال حاضر نیز با آن دست به گریبان هستیم.

مجموعه‌ی تکه‌های نیک چیست؟

تکه‌های نیک ترجمه‌ی مجموعه‌ی وینتیج مینی است که از سوی انتشارات پنگوئن منتشر شده است. این مجموعه‌ی خواندنی اطلاعات مختصری در خصوص آثار ادبی ارائه می‌دهد و هر کدام موضوع خاصی را مورد توجه دارند.

تونی موریسون را بیشتر بشناسیم:

تونی موریسون اولین زن سیاهپوستی است که توانست جایزه‌ی ادبی نوبل را کسب کند. این اتفاقی است که در سال 1993 به واسطه‌ی نوشتن رمان دلبند (Beloved) رخ داد. این نویسنده جایزه ادبی پولیتزر و جایزه منتقدان کتاب نیویورک را نیز در میان افتخارات خود دارد.

جملات برگزیده کتاب صوتی نژاد:

- وقتی به مردم می‌گویی در نوانخانه بوده‌ای آن‌ها می‌خواهند بازوانشان را دورت حلقه کنند ولی نوانخانه واقعاً خیلی بد نبود.
- برخلاف اروپایی‌ها، آمریکاییان سفید بودن را نیروی وحدت‌بخش می‌دانند.
- هیچ سفید بی‌گناهی وجود نداره چون هر کدام از اون‌ها یه سیاه‌کش بالقوه هستند.

در بخشی از کتاب صوتی نژاد می‌شنویم:

بدبختانه مغز او منحرف بود، او احتمالا با عجله از زمین می‌گذشت، عملاً می‌دوید به سرعت با تلنبه آب بیرون می‌کشید و شیره‌ی بابونه از روی پایش با آب می‌شست. چیز دیگری در ذهنش نبود تصویر مردی که برای مراقبت از او می‌آید به اندازه‌ی عصب‌های پشتش که مثل برآمدگی‌های روی تخته‌ی رختشور پوستش را قلنبه قلنبه کرده‌اند بی‌جان بود. حتی رایحه‌ی ضعیف مرکب یا شیره‌ی گیلاس یا پوست درخت بلوط هم در ذهنش نبود، هیچ. وقتی دوان وان به سوی آب می‌رفت باد شمالی صورتش را سرد می‌کرد. بعد در حالی که بابونه‌ها را از روی پا و لباس کهنه‌اش با آب می‌شست ذهنش روی این تمرکز داشت که آخرین نشان از شیره‌ها را هم پاک کند.