کتاب صوتی خاطرات روزانه حوا

کتاب صوتی خاطرات روزانه حوا نوشته‌ی مارک تواین، طنزی روان و زیباست که عاشقانه‌ای دل‌نشین و خاص از نخستین زوج آفرینش را روایت می‌کند.

مارک تواین (Mark Twain) در کتاب خاطرات روزانه حوا (The Diaries of Adam and Eve)، زندگی نخستین زنی که خدا آفرید را از زاویه‌­ و نگاهی خاص، جذاب و منحصر به­ فرد، بیان می‌کند. این کتاب صوتی مطالب مفیدی درباره‌ی چگونگی برقراری ارتباط زن و مرد به شما ارائه می‌کند و روانشناسی رفتاری زن و مرد را هوشمندانه به صورت داستان طنز بیان می‌کند.

رمان خاطرات روزانه حوا، درباره‌ی روزهایی است که حوا آن‌ها را سپری کرده و از زمان تولد حوا آغاز می‌­شود به طوری‌ که در ابتدای رمان می‌گوید: «اکنون حدودا یک روز سن دارم، گویا دیروز به دنیا آمدم.»، اما باارزش‌ترین قسمت این کتاب لحظه‌ی ملاقات آدم و حوا در باغ عدن است که بسیار شنیدنی و گیراست. باید این موضوع را بدانید که رویدادهای موجود در این کتاب صوتی با رویدادهای واقعی که برای آدم و حوا رخ داده، متفاوت هستند.

البته در این خاطره‌گویی ما مسائل را تنها از زبان حوا نمی‌شنویم؛ چرا که آدم نیز به عنوان راوی دیگر داستان از منظر خود مسائل را نگاه می‌کند و با ما در میان می‌گذارد. وجود روایت هر دو شخصیت اصلی داستان به ما کمک می‌کند تا با احساسات حقیقی قهرمان‌های این داستان کهن بیشتر آشنا شویم.

مارک تواین را بیشتر بشناسیم:

سمیوئل لنگهورن کلمنز با نام هنری مارک تواین در سال 1835 در فلوریدای آمریکا متولد شد. او مانند بسیاری از شخصیت‌های اصلی داستان‌هایش در کودکی پدر خود را از دست داد. بعد از مرگ پدر برای ادامه‌ی زندگی به روستای هانیبال نقل مکان کرد در رودخانه‌ی می‌سی‌سی‌پی به قایقرانی مشغول شد. این منطقه بعدها در بسیاری از رمان‌های او حضور پررنگی پیدا کرد. از میان دیگر آثار او می‌توان به «ماجراهای تام سایر»، «ماجراهای هاکلبری فین»، «خاطرات شخصی ژان‌دارک» و... اشاره کرد.

در بخشی از کتاب صوتی خاطرات روزانه حوا می‌شنویم:

«در حال گشت و گذار بودم که ناگهان چیزی شبیه به غبار قرمز رنگی دیدم. دستم را داخل گذاشتم و حسش کردم... آخ! سریع دستم را کشیدم، درد شدیدی احساس کردم و انگشتم را درون دهانم گذاشتم. سوزشِ انگشتم آنقدر زیاد بود که سر از پا نمی‌شناختم و به بالا می‌پریدم. سعی کردم درد را تحمل کنم و این‌بار با کنجکاوی بیشتری به آن چیز قرمزرنگ نگریستم. خیلی دلم می‌خواست از آن سر در بیاورم. ناگهان اسمی از آن در ذهنم خطور کرد، لغتی که تا آن لحظه اصلا نشنیده بودم، آری نام آن آتش بود. اطمینان کامل داشتم که آتش بهترین کلمه‌ است.

من توانستم چیزی را خلق کنم که تا آن لحظه وجود نداشت. من چیزی جدید به جزئیات این دنیا اضافه کردم. خیلی مسرور بودم و دلم می‌خواست در مورد آتش به او بگویم، برایش تعریف‌ کنم که چگونه توانستم نامی جدید در این دنیا بوجود بیاورم. نه! نمی‌خواهم، کار درستی نیست، مطمئنم اگر به اون بگویم، هیچ واکنشی نشان نمی‌دهد و سر سوزنی توجه نمی‌کند. اگر درجواب جملاتم بگوید که آتش به چه کارمان می‌آید؟ چه چیزی می‌توانستم بگویم. این‌که بگویم حتما روزی به‌کار می‌آید یا زیباست قطعا روی او تاثیری نمی‌گذاشت.»