کتاب صوتی فراسوی خواب

کتاب صوتی فراسوی خواب به بررسی دغدغه همیشگی ویلم فردریک هرمانس یعنی تنهایی غیر قابل اجتناب انسان در فراسوی زمان با صدای دل‌نشین میلاد فتوحی می‌پردازد.

ویلم فردریک هرمانس (Willem Frederik Hermans) این کتاب را در سال 1966 نوشت. بسیاری از ادیبان، کتاب فراسوی خواب (Nooit meer slapen) را در نیمه دوم قرن بیستم، شاهکار ادبیات هلند می‌دانند. هرمانس در این رمان با استفاده از اصطلاحات علمی و دیدگاه‌های روان‌شناسانه، زندگی پسری دانشجو در رشته زمین‌شناسی را روایت می‌کند که با دریافت بورس تحصیلی برای اتمام پایان‌نامه خود به سمت صعب‌العبورترین کوه نروژ می‌رود. در آنجا اتفاقاتی رقم می‌خورد که طرح اصلی داستان براساس آن ایجاد شده است.

ویلم فردریک هرمانس نمادِ نویسندگانِ اگزیستانسیالیستِ هلند است که در این رمان روایتی از امید را در عینِ تردید به گذشته و آینده بازگو می‌کند. هرمانس در رمانِ فراسوی خواب از دانشمندی که در کوه‌ها آواره‌ی یافتنِ یک شهاب سنگ است، می‌گوید. او در این مسیرِ معرفتی و در این سفرِ نمادین کم‌کم عمقِ تنهایی و عدم تعینِ جهانی را می‌فهمد که گویا چیزی برای اتکا ندارد جز انسان. ماجرای جذابِ رمان با این تردیدها و تغییرها به یک نقطه‌ی تکان‌دهنده می‌رسد که مخاطبش را به شگفتی و حیرت وا می‌دارد. هرمانس مانندِ همفکرِ فرانسوی‌اش آلبر کامو به سیزیفی فکر می‌کند که غرقِ امید و صدالبته ناامیدی به حرکتش ادامه می‌دهد و این سؤال را از خود می‌پرسد که آیا این بار موفق خواهد شد.

ویلم فردریک هرمانس در سال 1921 در هلند به دنیا آمد. وی یکی از برجسته‌ترین نویسندگان هلندی است. از وی رمان، داستان کوتاه، شعر، نمایش‌نامه، فیلم‌نامه و مقاله‌های فلسفی متعددی به جا مانده است که تنها کتاب «فراسوی خواب» وی به فارسی ترجمه شده است. هرمانس به دلیل داشتن نثری ساده و صریح به قهرمان بی‌پیرایه نویسی شهرت دارد. وی در سال 1921 دارفانی را وداع گفت.

در قسمتی از کتاب صوتی فراسوی خواب می‌شنویم:

«پروفسور توضیح می‌دهد، برای دمیدن در فلوت، جریان هوایی با سرعت صد و بیست و پنج کیلومتر در ساعت لازم است.
چه گفت؟ صد و بیست و پنج کیلومتر بر ساعت؟ این سرعت طوفان است. جوان محقق خوش‌آتیه‌ای که من باشم این جور چیزها را از بر است.
باید هوا را با سرعت صد و بیست و پنج کیلومتر در فلوت بدمی تا صدایی از آن خارج کنی.
من تا به حال متوجه آن نشده بودم، در حالی که از هفت تا چهارده سالگی انواع فلوت‌ها را نواخته‌ام...»