کتاب صوتی امپراتوری خورشید

جی. جی. بالارد در کتاب صوتی امپراتوری خورشید، خاطرات خود را از جنگ جهانی دوم در قالب رمانی زیبا و شنیدنی روایت می‌کند. این اثر سبکی متفاوت در خاطره‌نویسی است.

جی. جى. بالارد (James Graham Ballard) در این رمان، برخلاف بسیارى از آثارش رئالیسم کثیفى را به تصویر می‌کشد که ناشى از حضور وى در جنگ جهانى دوم، در منطقه‌ی شرق آسیا است. پسر نوجوان رمان که از خانواده‌ی بازرگانان انگلیسى مقیم چین است، در روزهاى آغازین جنگ گم شده و سال‌ها در اردوگاه‌هاى مختلف اسیران خارجى، در دست نیروهاى ژاپنى باقى مى‌ماند.

داستان رمان امپراتورى خورشید (Empire of the sun‬) تقلای یک پسر جوان برای جان سالم به در بردن از جنگ جهانی دوم در چین را بازگو می‌کند. برای زنده ماندن، جیم باید نیرو و توانی قوی‌تر از حوادث پیرامونش به دست آورد. شانگهای در سال 1941 شهری بود که در شعله‌ی گدازه‌های شوم جنگ پرل هاربر می‌سوخت. در خیابان‌های آکنده از آشوب و اجساد، پسر بریتانیایی جوانی به دنبال والدین خود می‌گردد. او که در اردوگاه کار اجباری ژاپنی‌ها اسیر است، شاهد نور سفید حاصل از افتادن بمب اتمی بر شهر ناگازاکی است. بمبی که نعره‌ی پایان جنگ را سر می‌دهد و همچنین طلوع دنیایی سوخته و ویران. این رمان به یاد ماندنی از بالارد درباره‌ی جنگ و محرومیت، اردوگاه‌های اسارت و رژه‌های مرگ، و گرسنگی و بقا، داستانی بی‌غل و غش از دنیایی است که کاملا از کنترل خارج شده است.

امپراتورى خورشید با این داستان تکان‌ دهنده، نه شرح رویاپردازى‌هاى قهرمان انگلیسى خود است و نه قصد حساب‌کشى از ژاپنى‌ها و متجاوزین را دارد. به واقع این رمان که فرم روایى آن، تمایل به امپرسیونیسم تصویرى و عینى دارد، روایتى از فنا شدن روحیه‌ی استعارى و متمدن نگه داشته شده‌ی انسان مدرن است که آرام آرام با خشونت کنار مى‌آید و به راحتى آن را یک اصل رفتارى برمى‌شمارد. تفاوت عمده‌ی رمان بالارد با بسیارى از آثار جنگ در این است که اثرى هارمونیک به شمار نیامده و کلیت روایت به شکل آواها و نت‌هاى پراکنده و پشت سر هم، تنها تسلسل روایى را حفظ مى‌کنند.

در قسمتی از کتاب صوتی امپراتوری خورشید می‌شنویم:

«جنگ واقعی آن چیزهایی بود که خودش از اشغال چین به دست ژاپنی‌ها در 1937 دیده بود؛ جنگ واقعی رزمگاه‌های قدیمی هونگ جائو و لونگ هوا بود که هر بهار استخوان مردگان دوباره در شالیزارها سبز می‌شدند و به سطح آب می‌‌آمدند؛ جنگ واقعی هزاران پناهنده‌ی چینی بود که انبوه انبوه در جان‌پناه‌های چوبی پوتونگ از وبا می‌مردند؛ جنگ واقعی سرهای غرقه به خون سربازان کمونیست بود که در سراسرِ بند چینی‌ها بر سرِ نیزه زده بودند. در جنگ واقعی کسی نمی‌داند طرفِ کیست، و نه پرچمی در کار است، نه گوینده‌ای، نه برنده‌ای. در جنگ واقعی دشمنی در میانه نیست.»