کتاب تو آن هوشی

آیا هوش مصنوعی نسل بشر را منقرض می‌کند؟ دانشمندان چه روش‌هایی برای مقابله با خطرات هوش مصنوعی پیشنهاد داده‌اند؟ عبدالحسین حق بین در کتاب تو آن هوشی، به سؤالاتی از این دست و بسیار فراتر از این پاسخ می‌دهد. این اثر که در گروه کتاب‌های هوش مصنوعی قرار می‌گیرد، در پاسخ به چنین پرسش‌هایی شواهد و حکمت‌هایی از اشعار شاعران بزرگ زبان فارسی آورده است.

درباره‌ی کتاب تو آن هوشی

هوش مصنوعی یکی از دستاوردهای نوین بشر است که می‌تواند همانند انسان فکر کند، یاد بگیرد و استدلال منطقی کند. هوش مصنوعی را با پیشرفت‌های بشری مانند پیدایش صنعت چاپ یا اختراع موبایل، کامپیوتر و... مقایسه می‌کنند و آن را سرمنشأ تحولات اساسی در روابط انسان‌ها، نحوه‌ی تفکر، آموزش و دوستی می‌دانند. بسیاری درباره‌ی مزایا و معایب هوش مصنوعی سخن می‌گوید و برخی خواهان توقف موقت توسعه‌ی آن شده‌اند. عبدالحسین حق‌بین در کتاب تو آن هوشی اثری تأمل‌برانگیز درباره تأثیر هوش مصنوعی بر هویت و جایگاه انسانی نگاشته است و با استفاده از اشعار شاعران زبان فارسی چون مولانا، حافظ و دیگر بزرگان و اندیشمندان جهان به بررسی جایگاه انسان در مقابل هوش مصنوعی می‌پردازد.

عبدالحسین حق‌بین کتاب تو آن هوشی را در چهار فصل اصلی نگاشته است و در سرفصل‌های این کتاب به عناوینی ازجمله، مزایا و معایب هوش مصنوعی، سخن بزرگان درباره‌ی هوش مصنوعی و مباحث فلسفی چون توانایی‌ها یا ناتوانایی‌های عقل جزئی پرداخته است. او مباحث هر سرفصل را به صورت پرسش و پاسخ نگاشته است و در خلال سرفصل‌های گوناگون به ابیاتی از شاعران ادبیات فارسی یا سخن دیگر بزرگان علم و اندیشه استناد می‌کند تا به مفاهیم فلسفی مدنظر خود درباره‌ی تأثیرات هوش مصنوعی بر انسان پاسخ دهد.

در مجموع می‌توان گفت کتاب تو آن هوشی در پی یافتن پاسخ یک اصلی و بزرگ است؛ سؤال درباره‌ی اینکه آیا انسان جایگزین‌ناپذیر است؟

کتاب حاضر را انتشارات مرجع علم منتشر کرده است.

کتاب تو آن هوشی برای شما مناسب است اگر

• هوش مصنوعی، فواید و مضرات آن برای شما سؤال است.
• دوست دارید در زمینه مباحث انسانی، فلسفی و ادبی پیرامون هوش مصنوعی تأمل کنید.

در بخشی از کتاب تو آن هوشی می‌خوانیم

با توجه به اینکه استفاده از A.I چه بخواهیم و چه نخواهیم همه روزه بیش‌تر می‌شود و دانستیم که A.I هم می‌تواند به انسان‌ها کمک کند و هم می‌تواند به عنوان وسیله‌ای برای از بین بردن انسان‌ها به کار رود و با توجه به این‌که A.I انسان نیست، امیدوار نمی‌شود، احساسات و آگاهی ندارد و از قابلیت‌های خود مطلع نیست، اما می‌توان در کارهایی خاص که با سرعت و مقیاسی حیرت آور انجام دهد به نتایجی که تاکنون در عقل ما نمی‌گنجد، برسد. از طرف دیگر، این خطر وجود دارد که بعضی انسان‌ها بدون تأمل کاملا به A.I و نتایج آن عمل کنند. انسان A.I را خلق کرده و باید آنرا تحت نظر داشته باشد. همیشه در نظر داشته باشیم خطر اینکه این وسیله که مصنوع و ساخته انسان است و قرار است در خدمت رفاه و آسایش بشریت قرار بگیرد به هوش حاکم تبدیل شود و حیات انسان در کره زمین را از بین ببرد، وجود دارد. در نتیجه احساس می‌شود که باید از توصیه‌ها و رهنمودهای بزرگانی مانند مولوی، حافظ، شکسپیر، کانت و امثال اینها که ذات و فطرت انسان‌ها را به خوبی شناخته بودند، استفاده کرد.

در نتیجه تنها راهی که می‌ماند مشارکت انسان و A.I به طوری که انسان حاکم بر A.I باشد و این تنها با هماهنگ شدن عقل جزئی ما با عقل کل امکان‌پذیر است در آن زمان انسان می‌تواند ناظر دقیق و مستمر بر عملکرد آن باشد. به قول مولوی دست‌آوردهای علمی از جمله A.I را اگر در اختیار افراد منفی و خودخواه که فقط با عقل جزئی کار می‌کنند، قرار بگیرد. باعث خرابی و ویرانی تمدن‌ها می‌شود.