بله
کتاب نحوه ایجاد صندوق سرمایه گذاری مخاطره آمیز نوشته‌ی وینتر مید، فرآیند راه‌اندازی صندوق‌های مخاطره‌پذیر را مرور می‌کند و شیوه‌ی متقاعد کردن سرمایه‌گذاران برای ورود به آن را توضیح می‌دهد. این راهنما در مورد شرکای محدود و ساختار حقوقی صندوق سرمایه‌گذاری خطرپذیر صحبت می‌کند و مراحل جذب سرمایه، از لحظه‌ی تصمیم‌گیری و برنامه‌ریزی تا تکمیل کردن صندوق و تعامل با شرکا را تشریح می‌نماید.
درباره‌ی کتاب نحوه ایجاد صندوق سرمایه گذاری مخاطره آمیز
با ظهور استارتاپ‌ها و شرکت‌های نوظهور نوعی از سرمایه‌گذاری رواج زیادی پیدا کرد که اصطلاحاً به آن سرمایه‌گذاری خطرپذیر (VC) گفته می‌شود. در این حالت، سرمایه‌گذار ترجیح می‌دهد پروژه‌های کوچکی که پتانسیل بالایی دارند را انتخاب کند. در واقع آن‌ها به سراغ استارتاپ‌های تازه‌تأسیسی می‌روند که حدس می‌زنند در آینده رشد زیادی خواهند کرد و بازگشت سرمایه‌شان بالاست. این شیوه‌ی سرمایه‌گذاری ریسک خیلی بالایی دارد ولی اگر به ثمر برسد، سود سرشاری را نصیب سرمایه‌گذارانش خواهد کرد. کتاب نحوه ایجاد صندوق سرمایه گذاری مخاطره آمیز (How To Raise A Venture Capital Fund) نوشته‌ی وینتر مید (Winter Mead) شیوه‌ی برنامه‌ریزی و راه‌اندازی صندوق‌های VC را توضیح می‌دهد و استراتژی‌هایی که می‌توان در این زمینه در پیش گرفت را می‌آموزد. مید که خود در پروژه‌های مخاطره‌پذیر حضور داشته و سود کلانی نیز به دست آورده، در این راهنما مراحل ایجاد این صندوق‌ها را گام‌به‌گام تشریح می‌کند و اصول و قواعد آن را می‌گوید.
سرمایه‌گذاری ریسک‌پذیر عمری چنددهه‌ای دارد. اولین بار در دهه‌ی 1940 بود که یک سرمایه‌گذار آمریکایی صندوقی برای سرمایه‌گذاری در تکنولوژی تأسیس کرد. اولین پروژه‌ی او در یک شرکت تحقیقات سرطان بود که حدود 200 هزار دلار بر روی سرمایه گذاشت. حدود ده سال بعد این سرمایه 9 برابر شد و به حدود 1.8 میلیون دلار رسید. به‌مرور این مدل رواج پیدا کرد تا در دهه‌ی اخیر به اوج خود رسید. در این زمان با افزایش کسب‌وکارهای نوپا که عموماً در حوزه‌ی فناوری فعال بودند، خیلی از سرمایه‌گذاران این مدل را ترجیح دادند. مخصوصاً که اکثر بنیان‌گذاران استارتاپ‌ها هم برای تأمین مالی به بن‌بست می‌خوردند و نمی‌توانستند از مجاری رایجی مثل بانک‌ها وام بگیرند و سرمایه به دست آورند. با اینکه در مورد خود سرمایه‌گذاری مخاطره‌پذیر منابع زیادی وجود دارد ولی در مورد تشکیل صندوق آن اطلاعات زیادی در دسترس نیست. وینتر مید با همین انگیزه بود که کتاب نحوه ایجاد صندوق سرمایه گذاری مخاطره آمیز را تألیف و تدوین کرد. او در کتابش ابتدا ساختار حقوقی این مدل صندوق‌ها را توضیح می‌دهد و در مورد مفهوم شرکای محدود آن صحبت می‌کند. مید در ادامه وارد بحث جذب سرمایه می‌شود و راه‌های متقاعد کردن سرمایه‌دارها برای ورود به این صندوق را تشریح می‌کند.
بحران اقتصادی سال 2007 تأثیر عمیقی بر اقتصاد دنیا گذاشت و باعث ورشکستگی خیلی از نهادی بزرگ اقتصادی شد. یکی از پیامدهای این مسأله تغییر الگوی سرمایه گذاری بود. حالا خیلی از سرمایه‌دارها دوست نداشتند وارد سیستم‌های سنتی شوند و در جاهای همیشگی سرمایه‌گذاری کنند. اینجا بود که برخی از آن‌ها استارتاپ‌ها را سیستمی مدرن‌تر و جذاب‌تر دیدند و احساس کردند پتانسیل بیشتری دارد. اما رشد سریع برخی از شرکت‌های نوظهور و رسیدن سرمایه‌شان به بالای یک میلیارد دلار، توجه سرمایه‌گذاران خصوصی و محتاط‌تر را هم جلب کرد. در این زمان آن‌ها هم به امید رسیدن به چنین سود سرشاری، وارد بازار استارتاپ‌ها شدند. ولی چون آن‌ها ذاتاً محافظه‌کار بودند و حاضر به ریسک نبودند، باعث شدند محیط سرمایه‌گذاری مخاطره‌پذیر پیچیده‌تر شود و وضعیت سخت‌تری پیدا کند. حالا VCها برای تشکیل صندوق خطرپذیر و جمع‌آوری سرمایه راه دشوارتری در پیش داشتند. وینتر مید در کتاب نحوه ایجاد صندوق سرمایه گذاری مخاطره آمیز به همین موضوع پرداخته و از مرحله‌ی برنامه‌ریزی تا اقدام و تکمیل را توضیح می‌دهد. او به مرحله‌ی نهایی هم اشاره می‌کند و می‌گوید که چطور باید با شرکای محدود تعامل داشت و با آن‌ها مذاکره کرد.
کتاب نحوه ایجاد صندوق سرمایه گذاری مخاطره آمیز را حمیدرضا فرهادی ترجمه کرده و انتشارات ادیبان روز به چاپ رسانده است.
کتاب نحوه ایجاد صندوق سرمایه گذاری مخاطره آمیز برای چه کسانی مناسب است؟
اگر قصد دارید در حوزه‌ی سرمایه گذاری خطرپذیر فعالیت کنید و می‌خواهید در این زمینه سرمایه جذب نمایید، این راهنما کمکتان خواهد کرد.
در بخشی از کتاب نحوه ایجاد صندوق سرمایه گذاری مخاطره آمیز: راهنمای ضروری در زمینه جذب سرمایه و شناخت شرکای محدود می‌خوانیم
ایجاد سبد سرمایه‌گذاری اشاره به رابطه میان اندازه صندوق، تعداد سرمایه‌گذاری‌ها در سبد سرمایه‌گذاری و سرمایه گذاشته‌شده در هر شرکت دارد. شما به‌عنوان سرمایه‌گذار مخاطره‌پذیر باید به عقب بازگردید و بیندیشید: چه زمانی سرمایه‌گذاری صندوق کامل می‌شود؟ سبد سرمایه‌گذاری به چه شکل است؟ چه تعداد شرکت در سبد سرمایه‌گذاری شما خواهند بود؟ چه میزان سرمایه در ابتدای کار بر روی هر شرکت سرمایه‌گذاری خواهد شد؟ همچنین این موضوع باید در طول زمان نیز بررسی شود که شما چه هنگام مجدداً در همان شرکت سرمایه‌گذاری می‌کنید (که با عنوان سرمایه‌گذاری تکمیلی شناخته می‌شود)؟ در نظر گرفتن پایان کار، وقتی که در مورد ایجاد سبد سرمایه‌گذاری فکر می‌کنید، این به شما کمک خواهد کرد که بازده صندوق را مدیریت کنید.
با توجه به اینکه در سطح صندوق سرمایه‌گذاری، دلارها به شرکای محدود باز گردانده می‌شوند، این موضوع برای آن‌ها دارای اهمیت است و دوست دارند که سرمایه‌گذاران مخاطره‌پذیر این موضوع را درک کنند. شرکای محدود دوست ندارند دلارها را زمانی که بعداً می‌فهمند سرمایه‌گذار مخاطره‌پذیر مالکیت کافیِ هر شرکت را در اختیار ندارد به امانت بسپارند، یا اینکه او سرمایه کافی ذخیره نکرده است تا از مالکیت خود در بهترین شرکت‌ها محافظت کند. این موضوع باعث می‌شود بازده در سطح صندوق دچار مشکل شود.
روش دیگر برای فکر کردن در مورد ایجاد سبد سرمایه‌گذاری به این شرح است: چگونه مطمئن شوم همزمان با به حداکثر رساندن تولید ارزش بالقوه در حال افزایش شانس‌های موفقیت خود در سطح صندوق هستم؟
در اینجا است که راهبرد شما تعیین شده، وارد بازار می‌شود و مورد استفاده قرار می‌گیرد. در شرکت‌هایی سرمایه‌گذاری کنید که از نظر کاربردی مناسب هستند. این کار به شرکای محدود اجازه خواهد داد که شاهد آن باشند شما پیگیر آن چیزی هستید که قبلاً گفته‌اید. اقدام عملی وقتی مؤثر است که شما شرکای محدود را متقاعد کنید که سرمایه‌گذار مخاطره‌پذیر مناسب برای سبد سرمایه‌گذاری آن‌ها هستید.
