کتاب ده داستان کوتاه از دینو بوتزاتی

کتاب ده داستان کوتاه از دینو بوتزاتی گزیده‌ای از بهترین داستان‌های این نویسنده‌ی سرشناس ایتالیایی و برنده‌ی جایزه‌ی استرگا است. دینو بوتزاتی یکی از متفاوت‌ترین نویسندگان ایتالیایی بود که در ژانرهایی چون علمی‌-تخیلی، فانتزی و وحشت آثار مهمی بر جای گذاشت. گفتنی‌ست که یکی از دغدغه‌های اصلی این نویسنده پرداخت به گسست فردیت و اجتماع و بحران تنهایی میان اعضای یک جامعه است. در این مجموعه با وجوه پیچیده‌ی سبک نوشتار این نویسنده آشنا می‌شوید.

درباره‌ی کتاب ده داستان کوتاه از دینو بوتزاتی

کتاب ده داستان کوتاه از دینو بوتزاتی (Ten Stories) به شما نشان می‌دهد که چرا وی یکی از مهمترین نویسندگان قرن بیستم ادبیات ایتالیا شناخته می‌شود. دینو بوتزاتی (Dino Buzzati) در دوران حیات خود رمان‌های متنوع و متعددی را به نگارش درآورد، اما این داستان‌های کوتاهش بودند که او را به عنوان یک نویسنده‌ی ممتاز و متمایز به جهان ادبیات معرفی کرد. بوتزاتی که به دلیل توانایی در داستان‌پردازی و نویسندگی جوایز گوناگونی را به دست آورده، به‌خاطر نوع نگاه خاصی که به ژانر و خصیصه‌های روایی در داستان‌های فانتزی داشت، بر بسیاری از نویسندگان پس از خودش تأثیر شگرفی به جای گذاشت. او در واقع از آن دسته نویسندگانی بود که در زمینه‌های گوناگون داستان نوشت؛ در دوره‌ای به عنوان یک رئالیست به فعالیت پرداخت و سپس به خلق مجموعه‌ای از بهترین داستان‌ها و رمان‌های علمی-تخیلی و فانتزی روی آورد. به عنوان مثال، یکی از دغدغه‌های اصلی دینو بوتزاتی تغییرات و دگرگونی‌هایی بود که انسان در طول زمان با آن‌ها مواجه می‌شود؛ او این پدیده‌های ناشناخته را به مثابه‌ی بحران‌های زیستی و هویتی در روایت داستان‌های خود به‌تصویر می‌کشید.

دینو بوتزاتی علاقه‌مند به وجوه مختلف اندیشه‌های اگزیستانسیالیستی بود و به همین دلیل بسیاری از منتقدان ادبی به شباهت‌های میان رمان «صحرای تاتارها» نوشته‌ی بوتزاتی و «بیگانه» اثر آلبر کامو پرداخته‌اند. دینو بوتزاتی شیفته‌ی این واقعیت بود که چگونه هرچه‌قدر بار علمی جهان شدت می‌گیرد و ساختارهای زیست انسانی پیشرفت می‌کنند، فردیت‌ها خود را تنهاتر از قبل می‌یابند و نمی‌توانند با زیست جمعی هم‌رنگ و هماهنگ شوند. به باور او، همین عدم هماهنگی میان فردیت و جامعه است که باعث بروز انواع بحران‌ها می‌شود و در قالب رفتارها و انگاره‌‌های افراد نمود عینی و بیرونی پیدا می‌کند. در نوشته‌های دینو بوتزاتی به این درک می‌رسید که چگونه فانتزی‌ها و تخیلات ما در درون و بطنِ خود روزمرگی‌ها و وقایع عادی شکل می‌گیرند یا چگونه در تصورات فراواقعی‌مان می‌توانیم نشانه‌هایی از واقعیت را مشاهده کنیم. به همین دلیل است که بوتزاتی را هم در دسته‌ی نویسندگان رئالیست قرار داده‌اند و هم او را یک نویسنده‌ی ژانر توصیف کرده‌اند که داستان‌های فراواقعی خلق کرده است.

از دیگر ویژگی‌هایی که می‌توان در سبک نوشتار این نویسنده‌ی مطرح و بزرگ ایتالیایی اشاره کرد، بهره بردن از یک رئالیسم جادویی متفاوت است که با آنچه در کشورهای آمریکایی لاتین شکل گرفته بود تفاوت‌هایی داشت. در واقع دینو بوتزاتی از پیشینه‌اش در حیطه‌ی روزنامه‌نگاری برای عینیت بخشیدن به وجوه رئالیسم بهره می‌برد و در ادامه به‌وسیله‌ی ترکیب این عناصر با تصورات غنی و پیچیده‌اش، ساختار روایت را شکل می‌داد.

این نویسنده‌ی چیره‌دست، در داستان‌‌های کوتاهش، دینو بوتزاتی جهانی را که مخاطب در آن زیست می‌کنید، به او نشان می‌دهد. بوتزاتی در داستانی مانند «اپیدمی» به بیماری آنفولانزا می‌پردازد. او شرح می‌دهد کسانی به آنفولانزا مبتلا می‌شوند که با دولت مخالفت کرده‌اند و حال توسط قدرت برتر سیاسی به چنین روزی افتاده‌اند. یا در یکی از داستان‌هایش برای مخاطبان ادبی شرح می‌دهد که چطور اشتباهی کوچک از سوی یک معمار باعث می‌شود تا یک برج هفت طبقه فرو بریزد و ویران شود. خواندن داستان‌های بوتزاتی حسی از اضطراب را در مخاطب ایجاد می‌کنند و می‌توان گفت که اگر به سبک داستان‌نویسی نویسندگانی چون کافکا یا ادگار آلن پو علاقه دارید، از این مجموعه داستان نیز لذت زیادی خواهید برد. این کتاب توسط انتشارات ویکتور هوگو و با ترجمه‌ی والیا منتشر شده است.

کتاب ده داستان کوتاه از دینو بوتزاتی برای چه کسانی مناسب است؟

خواندن این کتاب ‌به علاقه‌مندان داستان‌های فانتزی، سورئال و سبک رئالیسم جادویی پیشنهاد می‌شود.

در بخشی از کتاب ده داستان کوتاه از دینو بوتزاتی می‌خوانیم

برای رسیدن به این پیروزی مسلم است که او تمام عمر کار کرده بود و شب‌های بیشماری در تنهایی رنج برده بود، با این حال هنگامی که درست می‌اندیشد، نزد خود معترف بود که هنر خدادادی وی که به تمام همنوعان او، ارزانی نشده است و این چنین به سهولت مستوجب این همه تمجید و تحسین و افتخار برای او شده بود، در قیاس با رنج‌ها و دردهای بدیهی زندگانی همچون: جنون‌ها، دردهای جانسوز حسادت، اهانت شرم آور سرطان و غیره، بسیار ناچیز می‌نمود. با این حال می‌کوشید تلخی ندامت را با برتر شمردن هنر ذاتی خویش که خداوند به طرزی اسرار آمیز و بدون دلیلی ظاهری، مانند آئین «ژانسینوس» به بعضی‌ها عنایت کرده است از خود دور کند.

شب، هنگامی که در یکی از کوچه‌های بسیار زیبای شهر راه می‌رفت، گروه کوچکی از ستایندگان، با احساساتی جنون آمیز و در عین حال مطبوع و گوارا احاطه‌اش کرده بودند، تا شاید ذره‌ای از پرتو افتخارات وی به سر آن‌ها نیز بتابد: جوانان، ناشر بزرگ، فکاهی نویس ادیب بزرگ شهر‌هامبورگ که گویی چهره‌اش مومیایی شده بود، سلطان انحراف جنسی فرانسه، دو دانشجو با ریش‌های طلایی و سپس در انتهای صف کمی سمت چپ، مردی سمج که در موقع انجام مراسم نیز به طرزی مبهم مشاهده کرده بود، با قدی متوسط، چهره‌ای رنگ پریده، لباسی تیره که کاملاً عادی و بی اهمیت می‌نمود. ژوزف شاعر بی آنکه توجه خاصی به اطرافیان خود داشته باشد، با این و آن صحبت می‌کرد و گاه گاه نظری به اطراف می‌افکند. مرد که پنداشتی می‌خواست توجه شاعر را به خود جلب کند، چیزی را که در دست راست خود داشت به حرکت درآورد. تکه‌ای کاغذ یا بلیط، رساله یا شاید جزوه‌ی کوچکی از اشعار شاعر بود که مکرر به تمام زبان‌ها ترجمه شده بود! و از ناشران چاپ سنگی و یا طالب امضاء اهدا کتاب شاعر بود.