کتاب میهمان دراکولا

برام استوکر یکی از نوابغ مسلم ادبیات داستانی در طول سده‌ی نوزدهم بود. در کتاب میهمان دراکولا بناست مخاطب هشت داستان کوتاهِ ترسناک از این نویسنده‌ی زبده‌ی ایرلندی باشید.

درباره کتاب میهمان دراکولا

در کتاب میهمان دراکولا (Dracula's Guest and Other Weird Stories) مخاطب هشت داستان کوتاه ترسناک از برام استوکر، نویسنده‌ی شهیر اهل ایرلند، خواهید بود. این داستان‌ها نخستین بار در سال 1914 (دو سال پس از مرگ نویسنده)، در قالب مجموعه‌ای واحد به انتشار رسیدند. عناوین هشت داستانِ حاضر در کتاب پیش رو به ترتیب از این قرار است: «میهمان دراکولا»، «خانه‌ی قاضی»، «بانوی سرخپوست»، «راز روییدن طلا»، «پیشگویی کولی»، «آمدن آبل بهنا»، «خاکسپاری موش‌ها» و «رؤیای دستان گلگون».

برام استوکر بیش از هر چیز به عنوان نویسنده‌ی رمان مشهور «دراکولا» شناخته می‌شود؛ اثری در ژانر گوتیک که نخستین بار در سال 1897 به انتشار رسید و خیلی زود، به عنوان یکی از درخشان‌ترین دستاوردهای ادبیات ایرلند، نزد مخاطبین عام و خاص، از ارج و قربی والا برخوردار گشت. نخستین داستان کوتاه مجموعه‌ی پیش رو، با عنوان «میهمان دراکولا»، به واقع طرح اولیه‌ی رمان دراکولا به شمار می‌رود. سرگذشت قهرمان رمان دراکولا و داستان کوتاه مذکور، به طور خلاصه از این قرار است:

در زمان‌های قدیم، شوالیه‌ای بی‌باک و سلحشور به نام «لرد دراکول» زندگی می‌کرد. او برای مدت‌های طولانی با زن زیبای خود زندگی‌ای قرین با سعادت آرامش داشت. تا این‌که درگرفتنِ جنگی سهمناک، این زندگیِ غبطه‌برانگیز را دستخوش حوادثی ناگوار ساخت. لرد دراکول، به عنوان مشهورترین شوالیه‌ی شهر، عازم جنگ مذکور شد. او هنوز در میدان نبرد بود که خبری کذب، مبنی بر به قتل رسیدن وی، به همسرش رسید؛ خبری جانگداز که زن بیچاره را به نومیدی‌ای مرگبار و سپس، اقدام به خودکشی سوق داد. هنگامی که لرد دراکول صحیح و سالم از میدان جنگ بازگشت، به جای آغوش گرم همسرش، با جسد سرد او مواجه شد. میزان تأثر و تأسفِ لرد دراکول از مواجهه با این واقعیت شوم بی‌حدوحصر بود. باری، تقدیر چنین رقم خورده بود و از دست انسان فانی، حتی انسانی به نیرومندی لرد دراکول، کاری ساخته نبود. اینک خواسته‌ی لرد دراکول تنها یک چیز بود: تشییع جنازه‌ی همسر خویش، با نهایت تکریم و احترام. این خواسته اما موافق نظر اصحاب کلیسا نبود. امری که لرد دراکولِ سوگوار را به جنونی عظیم کشانید. چنان‌که اختیار از کف داد و تحت تأثیر الهامی شیطانی، به کلیسا یورش برد و شمشیر آخته‌ی خویش را در تمثال مسیح فرو نمود. پس از این بود که ناگهان خونی گرم از تمثالِ بی‌جان بیرون جهید. لرد دراکول که دیگر به کلی اختیار از دست داده بود، دیوانه‌وار خونِ جاری را سر کشید و با این عمل، موجودیت پیشین خود را تماماً از دست داد. از این پس، او نه شوالیه دراکول، بلکه دراکولای خون‌آشام بود!...

کتاب میهمان دراکولا به قلم محمدرضا ملکی به زبان فارسی ترجمه شده و از سوی انتشارات پیدایش در اختیار مخاطبین علاقه‌مند قرار گرفته است.

کتاب میهمان دراکولا مناسب چه کسانی است؟

علاقه‌مندان به ادبیات داستانی کلاسیک و دوست‌داران آثار ژانر وحشت، مخاطبین اصلی کتاب میهمان دراکولا از برام استوکر به شمار می‌روند.

با برام استوکر بیشتر آشنا شویم

برام استوکر (Bram Stoker)، نویسنده‌ی بزرگ اهل ایرلند، به سال 1847، در منطقه‌ی کلونتارف، دیده به جهان گشود. استوکر فرزند سوم خانواده‌ای معمولی با هفت فرزند بود. او در کودکی به بیماری نادری دچار شد که بر اثر آن، برای مدت‌ها توانایی راه رفتن را از دست داد و این‌چنین، بخش اعظمی از دوران کودکی و نوجوانی خویش را در بستر گذرانید. تا این‌که با سر رسیدن شفایی ناگهانی و معجزه‌گون، مجدداً بر پای خویش ایستاد و حتی به عضویت تیم فوتبال دانشگاه دوبلین درآمد! برام استوکر در همین دانشگاه به تحصیل رشته‌های تاریخ، فیزیک و ادبیات پرداخت.

علاقه‌ی برام استوکر به درام‌نویسی زمینه‌ساز ورود او به عالم هنر و ادبیات شد. اگرچه وی پیش از آن، با فعالیت در حیطه‌ی روزنامه‌نگاری، مشقِ نوشتن کرده بود. شهرت امروزین برام استوکر، بیش از هر چیز مرهون رمان کلاسیک و پرفروش او با عنوان «دراکولا»ست. داستانی وهم‌انگیز که هنوز که هنوز است، برای مخاطبین آثار رواییِ ترسناکْ بدیع و سرگرم‌کننده به نظر می‌رسد.

از برام استوکر، جز کتاب دراکولا، آثار داستانی دیگری نیز به جای مانده است. آنچه در پی آمده عناوینِ برخی از بهترینِ این آثار است: «دوشیزه بتی»، «راز دریا»، «لیدی آدلین»، «جواهر هفت‌ستاره»، «عبور مار»، «زنجیز سرنوشت»، «زیر غروب»، «در دره‌ی سایه‌ها»، «خانه‌ی قاضی» و «پیشگویی کولی».

برام استوکر به سال 1912، در سن 64 سالگی روی در نقاب خاک کشید.

در بخشی از کتاب میهمان دراکولا می‌خوانیم

وقتی زمان امتحانات مالکولم مالکولمسن نزدیک شد، تصمیم گرفت به جایی برود و در تنهایی درس بخواند. از جاذبه‌های کنار دریا واهمه داشت و از انزوای مطلق روستا‌ها هم می‌ترسید، چرا که از قدیم افسون آن را هم می‌شناخت و به همین دلیل تصمیم گرفت شهر کوچک و محقری را پیدا کند تا چیزی در آن جا حواسش را پرت نکند. از اینکه از دوستانش بخواهد جایی را پیشنهاد کنند هم خودداری کرد، چرا که عقیده داشت آن‌ها جاهایی را پیشنهاد می‌کردند که بشناسند و آشنایانی در آنجاها داشته باشند. چون مالکولمسن قصد داشت از دوستانِ دوستانش هم دوری کند، مصمم شد شخصاً به دنبال جای مناسب بگردد. جامه‌دانَش را از چند دست لباس و کتاب‌هایی که لازم داشت پر کرد و برای اولین مقصدی در برنامه‌ی حرکت، که نامش برای او ناآشنا بود، بلیتی خرید.

وقتی پس از سه ساعت، در بنچرچ پیاده شد، بسیار خشنود بود که ردی از خود به جا نگذاشته تا این امکان را داشته باشد که با فراغ بال به مطالعاتش برسد. از آن جا یکسره به تنها مسافرخانه‌ی این شهر کوچک و خواب‌زده رفت تا شب را در آن جا بگذراند. بنچرچ یک شهر بازاری بود و هر سه هفته یک‌بار به شدت شلوغ می‌شد ولی بقیه‌ی بیست و یک روز مثل یک صحرا بی‌سر و صدا بود. روز بعد، مالکولمسن به جستجوی محله‌ای حتی خلوت‌تر از آن مسافرخانه که فقط مسافران سطح بالا از عهده‌ی هزینه‌اش بر می‌آمدند، رفت و فقط یک‌جا نظر او را جلب کرد و آنجا، بی‌تردید با سختگیرانه‌ترین نظرِ او درباره‌ی محل خلوت انطباق داشت و در واقع، کلمه‌ی خلوت توصیف مناسبی برای آن نبود. تنها کلمه‌ای که بهترین توصیف از انزوای آن مکان را به ذهن می‌رساند، ملال‌انگیز بود. خانه‌ای درهم و برهم با بنایی عظیم به سبک قرن هفدهم با شیروانی‌های سنتوری و پنجره‌های سنگین که به شکلی غیر معمول، کوچک و در موقعیتی بالاتر از آنچه برای این قبیل خانه‌ها معمول بود، قرار گرفته بودند و در میان دیواری سنگین و آجری محصور شده بود. در واقع، بیشتر به استحکامات نظامی شباهت داشت تا محلی برای زندگی.