کتاب مورچه شیر

با کمی تامل در نحوه زیست سایر موجودات و قوانین حاکم بر طبیعت، اشتراکات زیادی در بین زندگی انسان‌ها و حیوانات پیدا می‌کنیم. صمد کریم زاده در کتاب مورچه شیر از این مشابهت‌ها بهره برده است و با بیان تمثیلی اجتماع حیواناتِ جنگل را به جامعه‌ی انسانی تشبیه کرده است. در این جنگل برخی حیوانات به سایرین حکومت می‌کنند و با استفاده از قدرت تفکر خود، در امور مختلف تصمیم‌گیری می‌نمایند.

درباره‌ی کتاب مورچه شیر

قانون بقا بر چند اصل اساسی استوار شده است اما یکی از مهمترین‌ اصول آن، شکار و گریز است. در واقع غریزه‌ی شکارچی، او را به سمت دام گستردن هدایت می‌کند همچنین شکار همواره زندگی خود را با هراس از نابودی می‌گذراند و برای زنده ماندن چاره‌ای جز فرار کردن ندارد.

این چرخه‌ی طبیعت است که حیوانات را به خود مشغول داشته و آن‌ها باید برای بقای خود از یکدیگر تغذیه نمایند و در غیر این صورت هیچ دشمنی فطری و ذاتی در نهاد آن‌ها وجود ندارد.

ما انسان‌ها با کمک قدرت تفکر، زبان و جهان ارتباطی‌مان شکل می‌دهیم و گامی فراتر از حیوانات برداشته‌ایم و اصول زندگی خود را بر مبنای گفت‌وگو و منطق روابط انسانی تنظیم کرده‌ایم. کتاب مورچه شیر تلاش کرده تا با آوردن داستانی تمثیلی از دنیای حیوانات و با تاکید بر زندگی متمدنانه و عاری از خشونت‌های حیوانی، یک زندگی مسالمت‌آمیز و آرمانی را برای خواننده به تصویر بکشد.

صمد کریم زاده در این کتاب توجه ما را به سمت این جنبه صلح‌آمیز جهان جلب می‌کند و با نگاهی نقادانه، جامعه امروز را مورد نقد سیاسی و اجتماعی قرار می‌دهد. او با کمک گرفتن از قالب داستان، در نظر دارد انسان‌ها و صاحبان قدرت را به سمت آرامش بیشتر و پرهیز از سرکوب‌گری‌های ظالمانه هدایت کند تا همه در جهانی بهتر و عادلانه‌تر زندگی کنیم.

کتاب مورچه شیر را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

علاقمندان به داستان‌های اجتماعی از نگاه انتقادی این نویسنده بهره‌مند می‌شوند و از دریچه‌ی تازه‌ای به جامعه می‌نگرند.

در بخشی از کتاب مورچه شیر می‌خوانیم

روزها از پس هم می‌آمدند و می‌رفتند و زندگی در جنگل ادامه داشت، اما از آرامش نسبی و رفاه عمومی فاصله گرفته بود. اهالی هر صبح که بیدار می‌شدند، توجهشان به بحرانی جدید جلب می‌شد. نا‌به‌سامانی در امور، هر روز بیشتر از روز قبل به چشم می‌خورد؛ اما هیچ جنگل‌وندی نمی‌دانست که ریشه‌ی مشکلات از کجاست. به دلیل ایدئولوژی معنوی مورچه‌ها و البته درایت منفی دولتمردان، چه در دولت مستقر و چه در قدرت سیاه، ایده‌ی مال‌اندوزی، باعث تلف شدن بیشتر پرندگان، چرندگان، جوندگان و صد البته محیط‌زیست جانوری شده بود.

انبارها به دلیل شکار بی‌رویه، مملو از غذاهای احتکار شده و موجودات ریز و درشت بود. با اینکه ظاهراً، شکم‌ها سیر و البته شکم‌هایی سیرتر بودند اما عطش طمع‌ورزی، چشم‌ها را به طرز فاحشی، گرسنه نگه ‌داشته بود. فرهنگ‌سازی غلط در مال‌اندوزی هر روز تعداد بیشتری از جنگل‌وندان را به دست‌اندازی بر مال و جان دیگران وا‌داشته بود. در این میان گروهای راحت‌طلب در جامعه به حرفه‌ی دلالی روی آورده بودند. این سودا گران خواسته و ناخواسته وارد بازی‌های احتکار کالا برای به دست آوردن سود بیشتر می‌شدند. با این اعمال، تراز اقتصادی جنگل به‌هم‌ریخته بود.

حیوانات سرخورده‌ای نیز وجود داشتند که بر اثر فقر شدید طاقتشان طاق می‌شد و به بی‌قانونی، سرکشی و شرارت روی می‌آوردند تا شاید از این طریق بتوانند حقوق از دست‌رفته‌ی خود را پس بگیرند. اعمالی مانند راهزنی، چنگ‌اندازی، دزدی و حتی خون‌ریزی، در میان این گروه‌ها به چشم می‌خورد.