بله
کتاب سفیر بدون سفارت وکیل بدون موکل، نوشته‌ی پرویز افشاری، خودزندگینامه‌ای خواندنی از این دیپلمات ایرانی است که در سال 1359 به استخدام وزارت امور خارجه درآمد و 34 سال به خدمت در این وزارتخانه و در کشورهای مختلف نظیر عربستان، کانادا، مالزی و... پرداخت. او در بخش آخر این کتاب، تجربه و نظرات را خود درباره‌ی وزرای امور خارجهی سال‌های خدمتش و انتقاداتش نسبت به نحوه‌ی فعالیت این وزارتخانه را بیان کرده است.
درباره‌ی کتاب سفیر بدون سفارت وکیل بدون موکل
عموما انتشار خودزندگینامه‌ها، به ویژه برای کارکنان ادارات و سازمان‌های مهم در هر کشوری، می‌تواند بازخوردهای گوناگونی داشته باشد. از سویی، هر خودزندگینامه‌ای نظر شخصی نویسنده درباره‌ی سازمان و حوزه‌ی فعالیتش را بروز می‌دهد و می‌تواند باعث دلخوری و ناراحتی بعضی افراد شود. ولی از طرف دیگر، این نظرات، انتقادات و تجربیات، برای افراد آگاه و روشن‌بین، چراغ راهی می‌شود که بتوانند نقصان‌ها را اصلاح کنند و از تجربیات درس بگیرند. پرویز افشاری، نویسنده‌ی کتاب سفیر بدون سفارت وکیل بدون موکل، دلیل به نگارش درآوردن این کتاب را، انتقال تجربه و درکی می‌داند که طی 34 سال خدمتش در وزارت امور خارجه و به عنوان دیپلمات در کشورهای گوناگون، به دست آورده است.
کتاب سفیر بدون سفارت وکیل بدون موکل، در بخش ابتدایی به زندگی پرویز افشاری، پیش از استخدام در وزارت امور خارجه می‌پردازد و سپس جزئیات فعالیت‌های او در این وزارتخانه طی 34 سال را بررسی می‌کند. این دیپلمات پرکار که در مأموریت‌های مهمی در کشورهای عربستان، عراق، کانادا، ترکیه، قزاقستان، مالزی و... حضور داشته است، نکات خوبی درباره‌ی تاریخچه‌ی روابط دیپلماتیک این کشورها با ایران نیز برای عرضه دارد. همین‌طور در بخش‌هایی از کتاب، اتهاماتی که به او در طی فعالیتش وارد شده به علاوه‌ی اسناد و مدارکی که این اتهامات را رد می‌کند ارائه شده است. در بخش آخر کتاب، نویسنده شالوده و نحوه‌ی فعالیت وزارت امور خارجهی جمهوری اسلامی را در سال‌های فعالیتش مورد بررسی قرار می‌دهد و انتقاداتی که درباره‌ی این سیستم دارد را ابراز می‌کند. افشاری همین‌طور درباره‌ی وزرای امور خارجه‌ای که در زمان خدمتشان فعالیت می‌کرده است نکات جالبی برای گفتن دارد.
کتاب سفیر بدون سفارت وکیل بدون موکل را انتشارات کویر به چاپ رسانده است.
کتاب سفیر بدون سفارت وکیل بدون موکل برای چه کسانی مناسب است؟
کتاب سفیر بدون سفارت وکیل بدون موکل برای کسانی که دوست دارند درباره‌ی زندگی جالب و پرفراز و نشیب پرویز افشاری و همین‌طور وزارت امور خارجه، تاریخچه و نحوه‌ی فعالیت آن اطلاعاتی خواندنی به دست آورند جذاب است.
در بخشی از کتاب سفیر بدون سفارت وکیل بدون موکل: بررسی ساختار وزارت امور خارجه جمهوری اسلامی ایران (خاطرات 34 سال خدمت در وزارت امور خارجه) می‌خوانیم
با پیروزی انقلاب اسلامی و اخراج، بازخرید و بازنشسته شدن تعدادی از کارمندان وزارت امور خارجه، بدنه این وزارتخانه از نیروهای با تجربه و آشنا به زبان‌های خارجی تهی شد و از آن جا که اغلب افراد جدیدالاستخدام تسلط کافی به زبان‌های خارجی نداشتند مشکلاتی برای وزارت امور خارجه به وجود آمد اما با استخدام افراد مسلط به زبان عربی که اکثر آن‌ها از معاودین عراقی بودند، بخش عربی وزارت امور خارجه و کارشناسان مسلط به زبان عربی تقویت شد و اکثریت این افراد که به بین‌النهرینی‌های وزارت امور خارجه شهرت داشتند، به مأموریت در کشورهای عربی اعزام گردیدند از جمله این افراد می‌توان به اسامی:
علی اکبر سیبویه، محمد سیبوبه، زارع موسی، هادی بروجردی، علاء بروجردی، حسین رحمانیان (داشی)، جعفر دانشپور، تقی باعثی، عباس شکوهی، محمد بیروتی فدوی، شاهدی، جواد ترک‌آبادی، شاکری، لیاقت‌دار، فیلی رودباری، صادقا، خلیل تهرانی اشاره نمود، افزون بر آن تعدادی از مأمورین در حین مأموریت به زبان عربی مسلط شده و در زمره دیپلمات‌ها و کارشناسان و مترجمین ورزیده وزارت امور خارجه در آمدند که از جمله می‌توان به زامل سعیدی، باتمانقلیچ و ابوالحسن زعفری اشاره کرد.
علی اکبر صالحی وزیر امور خارجه معروف‌ترین معاود شاغل به کار در وزارت امور خارجه بود که در اوّلین سفر خود به عراق پس از احراز منصب وزارت، طی یادداشتی در دفتر یادبود آستان مقدس کاظمین، خداوند متعال را به خاطر توفیق زیارت آن سرزمین مقدس پس از گذشت 45 سال از دوره تحصیل در مدرسه اخوت سپاسگزاری نمود.
