کتاب صوتی من و زنم و سیندرلا

کتاب صوتی من و زنم و سیندرلا، مجموعه‌ای متشکل از شش داستان کوتاه شنیدنی به قلم رها فتاحی است. قصه‌های گردآمده در این اثر، حال و هوایی صمیمی دارند و گاه رگه‌هایی از فانتزی نیز در آن‌ها قابل تشخیص است.

درباره کتاب صوتی من و زنم و سیندرلا:

تصور کنید مردی خواب همسرش را می‌بیند. صورت زن به وضوح مشخص نیست، اما همه‌ی نشانه‌های دیگر حاکی از این است که امکان ندارد کسی جز همسر مرد باشد. با این حال، تا زن شروع به صحبت کردن می‌کند، مرد متوجه می‌شود که کس دیگری را با همسرش اشتباه گرفته؛ زنی را که هیچ چیز درباره‌ی او نمی‌داند، و اصلا شک دارد که تا به حال او را دیده باشد. این خواب، شب‌های دیگر نیز به اشکال متفاوتی تکرار می‌شوند. همه‌ی این‌ها چه معنایی می‌تواند داشته باشد...؟

سطور فوق، خلاصه‌ی ماجرای یکی از شش داستانِ کتاب صوتی من و زنم و سیندرلاست؛ داستان‌هایی که با وجود داشتن حال و هوایی صمیمی و دلنشین، طرح‌هایی نامتعارف و بعضاً شوکه‌کننده دارند.

رها فتاحی در این اثر برای غافلگیر کردن مخاطبین خود از تمام امکاناتی که در اختیار یک نویسنده است استفاده کرده. زبان داستان، شخصیت‌پردازی‌ها، طرح قصه‌ها، دیالوگ‌ها و بالاخره، پایان‌بندی‌ها، همه و همه مسیری خلاف پیشبینی‌های شنونده خواهند داشت.

اگر به دنبال آشنایی با یک اثر داستانی متفاوت هستید، به هیچ عنوان فرصت گوش سپردن به کتاب صوتی من و زنم و سیندرلا را از دست ندهید.

کتاب صوتی من و زنم و سیندرلا مناسب چه کسانی است؟

علاقه‌مندان به ادبیات داستانی معاصر مخاطبین اصلی این کتابند.

با رها فتاحی بیشتر آشنا شویم:

فتاحی (متولد 1365) از داستان‌نویسان جوان و خوش‌آتیه‌ی ایران است. او ساکن شهر زیبای رشت است، و آرامش محیط زندگی‌اش، به خوبی در آثارش پیداست. وی برنده‌ی جوایزی نیز شده است که از جمله‌ی آن‌ها می‌توان به جایزه‌ی نخست ششمین جشنوارۀ سراسری شعر و داستان جوان ایران، و جایزه‌ی دوم جشنوارۀ ستاره‌های کویر اشاره کرد.

برخی دیگر از آثار رها فتاحی عبارتند از: «پیشه‌های رو به فراموشی، بطری بازی، آیین‌ها و باورداشت‌های گیل و دیلم.»

در بخشی از کتاب صوتی من و زنم و سیندرلا می‌شنویم:

باور کنید اینطور نبود. اولش زیبا بود. خیلی زیبا. حالا هم... نه برای همه، اما برای من که باید زیبا باشد. شاید کسی باور نکند اما من، از اینجا ککه نشسته‌ام روی این صندلی چوبی که یکی از پایه‌هایش شکسته و هر لحظه ممکن است در برود، همه‌ی آن چیزهایی را که باید سر چایشان باشند و نیستند می‌بینم. همه چیز یکهو اتفاق نیفتاد. آرام‌آرام و بدون اینکه متوجه شویم تا اینجا پیش رفت. از دانشگاه برگشته بودم و پشت در، مثل همیشه اول کفش‌هایم را درآوردم، و بعد زنگ زدم. زنگ خانه ما مثل بیشتر زنگ‌ها کلدی داشت که اگر فشارش می‌دادی، صدای زینگی می‌کرد که همه‌ی زنگ‌های معمولی می‌کنند؛ و صدایش بلند بود و خودت که پشت در بودی می‌شنیدی. اما آن روز صدای زنگ نیامد. دوباره کلید را فشار دادم. بی‌فایده بود. اول خیال کردم برق رفته، اما صدای تلویزیون می‌آمد...