بله
داوود ملک زاده در کتاب آچمز سروده‌هایی با مضامین اجتماعی، عاشقانه و نوستالژی را به رشته تحریر درآورده که هر فردی با زاویه‌ی دید خودش می‌تواند با آن‌ها ارتباط برقرار کند؛ گویی که خود تجربه کننده‌شان بوده است.
درباره‌ی کتاب آچمز:
این کتاب 64 شعر فارسی و ترکی را دربردارد که اکثر آن‌ها را شعر نوی کوتاه تشکیل می‌دهد و در میان آن‌ها چند شعر بلند و نیمه بلند نیز وجود دارد. مضامین این اشعار، عاشقانه و اجتماعی است که در میان آن‌ها رگه‌هایی از نوستالژی‌های خاطره‌انگیز نیز وجود دارد که باعث تنوع هر چه بیشتر این اشعار شده است.
شاید برایتان سوال باشد که آچمز به چه معناست؟ این کلمه که ترکی است به وضعیتی در شطرنج گفته می‌شود که یکی از مهره‌ها مجبور است برای دفاع در جای خود میخکوب شود و این مشابه وضعیتی است که ملک زاده شما را با خواندن اشعارش در آن قرار می‌دهد. او نگاه متفاوتی به دنیای شعر دارد و با تبحری خاص جزییات کلامی را رعایت می‌کند.
ملک زاده با قلم خاص و استادانه‌ی خود دنیای با احساس اشعارش را خلق می‌کند، به گونه‌ای که شما تمام احساسات نهان سروده‌هایش را درک کرده و شکی در واقعی بودن این احساسات نخواهید داشت. سروده‌های کتاب آچمز دلچسب و خواندنی است به طوری که بدون احساس خستگی می‌توان آن را بارها و بارها خواند.
کتاب آچمز مناسب چه کسانی است؟
سروده‌های خواندنی و دلچسب این کتاب به علاقه‌مندان به اشعار معاصر فارسی پیشنهاد می‌شود.
داوود ملک زاده را بیشتر بشناسیم:
این شاعر، روزنامه‌نگار و استاد دانشگاه متولد 1361 در آستاراست که تاکنون کتاب‌های «تهران برای شعر شدن شهر کوچکیست»، «دو واو»، «آستارا تنها بندر بی‌کشتی»، «این زندگی پیامکی را دریاب» و ... از او انتشار یافته است.
در بخشی از کتاب آچمز می‌خوانیم:
نبودنت فاجعه‌ای‌ست به اندازه‌ی بودنت
همچنان که بودنت به قدر نبودنت...
مثل چوب دوسر سوزم
معجزه‌ای لازم است تا این مُرده زنده شود
شاید خدا این‌بار
برای نجات این چند نفر
پیامبری نفرستد
و خودش بیاید!
