کتاب پاستا و پیتزا + دستورات خمیری به روایت ساناز سانیا

کتاب پاستا و پیتزا + دستورات خمیری به روایت ساناز سانیا نوشته‌ی ساناز مینایی، ساناز شریفی و سانیا شریفی، تمام نکات اولیه‌ی تهیه انواع پاستا و پیتزا به علاوه خمیر آن در منزل را همراه با تصاویر در اختیارتان قرار داده تا از آشپزی به سبک ایتالیایی لذت ببرید.

درباره‌ی کتاب پاستا و پیتزا + دستورات خمیری به روایت ساناز سانیا:

فرهنگ خوراک یا فود کالچر یکی از شاخصه‌های کلیدی هر کشوری محسوب می‌شود که در بسیاری از موارد به دلیل پررنگ بودن، این شاخصه رفته رفته به یک نماد تبدیل شده است تا حدی که نام یک خوراک می‌تواند تداعی کننده نام یک کشور باشد. به عنوان مثال، این امر در کشور خودمان با آبگوشت و کباب، در لبنان با باباغنوش و در ترکیه با دونر کباب، مصداق پیدا می‌کند.

ایتالیا هم از این امر مستثنی نیست و خوراک‌هایی همچون پیتزا و پاستا در طول زمان به یکی از نمادها و المان‌های ایتالیا بدل شده‌اند، اما تفاوتی که این دو خوراک معروف ایتالیایی با سایر خوراک‌های اصیل کشورهای دیگر دارد، در محبوبیت و همه‌گیر شدن آن‌ها در سایر کشورها است. به عنوان مثال، خوراکی مثل آبگوشت ایران یا باباغنوش لبنان را قطعا نمی‌توان در همه رستوران‌ها، در هر کشوری یافت و برای سرو آن‌ها حتما باید به رستوران‌های ایرانی و لبنانی مراجعه کرد؛ این در حالی است که پاستا و پیتزا با وجود اینکه یک خوراک ایتالیایی محسوب می‌شوند، اما خود را محدود به سرو در رستوران‌های ایتالیایی نکرده و در تمام سالن‌های فست فود و رستوران‌ها سرو می‌شوند اما نکته جالب اینکه ایده اولیه خمیر پیتزا، توسط رومی‌ها از ایران گرفته شد؛ چراکه طبق اسناد تاریخی در زمان داریوش، ایرانیان این خمیر را تهیه می‌کردند و روی آن، خرما و پنیر می‌ریختند و سرو می‌کردند.

شاید جالب باشد بدانید که پیتزا در دوران اولیه ورود خود به ایتالیا که صرفا متشکل از یک نان و چند ماده ساده دیگر بود، به خوراک فقرا معروف بود تا اینکه سال‌ها بعد، یک سرآشپز دست به خلاقیت می‌زند و از گوجه فرنگی هم برای حضور در پیتزا دعوت می‌کند. او با استفاده از گوجه فرنگی و سبزیجات، برای ملکه، پیتزایی تهیه می‌کند که از سه رنگ سبز، سفید و قرمز (رنگ‌های پرچم ایتالیا) تهیه شد. ملکه مارگاریتا به شدت از این پیتزا لذت می‌برد تا حدی که به افتخار او، نام پیتزا را پیتزا مارگاریتا می‌گذارد.

پاستا هم کم از پیتزا ندارد و مانند آن تنوع بالایی دارد. شاید یکی از دلایل تنوع این دو، تاثیرپذیری از فرهنگ خوراک سایر کشورهایی است که در آن‌ها وارد شده است؛ اما با این همه تنوع، هم پیتزا و هم پاستا یک وجه مشترک دارند و آن سس گوجه فرنگی است تا حدی که مسئولیت عمده تغییر و تحول این دو خوراک در طول تاریخ بر عهده همین سس بوده است. کتاب پاستا و پیتزا + دستورات خمیری به روایت ساناز سانیا قدمی هرچند کوچک در ارتقای دانش آشپزی ملل برداشته و زمینه اولیه تهیه انواع پاستا و پیتزا در منزل را برای علاقه‌مندان به هنر آشپزی فراهم کرده است.

در بخشی از کتاب پاستا و پیتزا + دستورات خمیری به روایت ساناز سانیا می‌خوانیم:

مدت زمان پیشنهادی برای طبخ پاستا که روی بسته بندی آن ذکر شده است، می‌تواند مرجع مناسبی باشد، اما نباید فقط به آن بسنده کنید. بهترین روش این است که پاستا را بچشید تا از میزان پخت آن اطمینان حاصل کنید. گاهی اوقات مدت زمان پیشنهادی ممکن است بیش از حد بوده و پاستا را خمیر کند. برای داشتن پاستای "الدنته" (پاستایی که نه کاملا نرم باشد و نه سفت)، چند دقیقه پیش از اتمام زمان پیشنهاد شده روی بسته پاستا، آن را بچشید. پاستا را زیاد نجوشانید؛ زیرا باعث خمیریا له شدن آن می‌شود. با توجه به اینکه پس از آبکش کردن پاستا، به دلیل دمای بالا، روند پخت همچنان در آن‌ها ادامه دارد، پیشنهاد می‌شود پاستا را به قول ایتالیایی‌ها کمی دندان گیرتر از روی حرارت بردارید.

برای پخت مناسب پاستا، بهتر است پاستا تا زمانی روی حرارت بماند که داخل آب جوش به راحتی حرکت کند. در این مرحله، می‌توانید پاستا را داخل آبکش ریخته تا آب آن کاملا خارج شود. روش دیگر برای امتحان پخت پاستا آن است که یک رشته از آن را بین دو انگشت له کرده و داخل آن را ببینید. اگر پاستا پخته باشد، داخل آن شفاف است، در غیر این صورت، داخل پاستا مات است و به این معناست که پاستا کاملا نپخته است.