بله
کتاب پاره مقالات (سیاسی، اجتماعی و تاریخی) مجموعه‌ای از نوشته‌ها و جستارهایی با موضوعات محتلف به قلم داود علی بابایی است که در سال‌های اخیر در روزنامه‌ها و نشریات مختلف چاپ شده‌اند.
درباره کتاب پاره مقالات (سیاسی، اجتماعی و تاریخی):
یکی از مهم‌ترین دلایل نشر کتاب حاضر این است که مقاله‌ها و نوشته‌هایی که در طول چند سال با موضوعات سیاسی و اجتماعی مختلف به صورت پراکنده نوشته و چاپ شده‌اند حالا در یک کتاب به طور منسجم و یک جا جمع‌آوری شوند تا دچار نابودی و فراموشی قرار نگیرند.
در هر کشوری بعد از سه قوه و نظام مقننه، مجریه و قضاییه، مطبوعات و نشریات چهارمین ستون برقراری دموکراسی و آزادی هستند. به طور کلی آزادی مطبوعات نماد آزادی بیان و برخورداری از حقوق شهروندی در یک جامعه است و در صورتی که مجله و روزنامه‌ای منتشر نشود یا نویسندگان مطبوعات آزادی عمل و بیان نداشته باشند و توسط مردم تایید و پسندیده نشوند، همچون خانه‌ای می‌مانند که روشنایی در آن راه ندارد و تاریک است.
در کشور ما بعد از گذشت 40 سال از پیروزی انقلاب اسلامی مطبوعات چالش‌های بسیاری را از سر گذرانده‌اند و طور کلی آن چنان که باید مورد تایید و پسند مردم نبوده‌اند. به همین دلیل است که تنها بخش اندکی از مقالاتی که در این کتاب آورده شده، توانسته به مرحله چاپ و نشر عمومی برسد و به دلیل وجود سد سانسور بسیاری از مقالات کتاب پاره مقالات (سیاسی، اجتماعی و تاریخی) در جای دیگری چاپ نشده‌اند.
در بخشی از کتاب پاره مقالات (سیاسی، اجتماعی و تاریخی) می‌خوانیم:
زمانی ناپلئون می‌گوید تاریخ جز گمراه کردن مردم فایده دیگری ندارد. او یک سیاستمدار است که می‌خواهد تاریخ نانوشته باقی بماند تا مردم نتوانند از گذشته خود مطلع شوند. وقتی می‌گویند تاریخ گذشته چراغ راه آینده است بدون منطق و تعقل این جمله را بر زبان نیاورده‌اند. از زمانی که تاریخ نویسی در یونان باستان از هرودت، پدر تاریخ‌نویسی، آغاز شد، او مطالعات زیادی بر روی جامعه، مردم، آداب و رسوم و آرمان شهرهای آنان داشت و آن زمان بود که او شروع به تاریخ‌نویسی کرد. در اینجا چند نکته مهم را برای خوانندگان علاقه‌مند به مسائل تاریخی بیان می‌کنم:
1- تاریخ را باید وقایع نگاران و مورخان بنویسند، زیرا تخصص آنان مراجعه به تاریخ و مطالعه حول و حوش مسایل تاریخی می‌باشد. زمانی که سیاستمدار پا به عرصه تاریخ می‌گذارد و می‌خواهد تاریخی را تدوین نماید، چون مطالعه زیادی در این مورد ندارد اگر سیاستمدار مستقلی باشد آنچه مورد نظر خودش می‌باشد و منافع خودش در آن نهفته است روی کاغذ می‌آورد تا بدین صورت خود را ارضا نماید. و اگر سیاستمدار وابستگی گروهی دارد سعی می‌کند در چارچوب ایدئولوژی و مرام نامه و منافع گروه و حزب خویش تاریخ را تدوین نماید تا منافع حزب در آن نهفته باشد و جامعه را به سوی دسته، گروه و حزب خود سوق دهد. سیاستمدار در جامعه دو هدف را دنبال می‌کند : طرد غیر خودی‌ها و برابری نابرابرها و این دو مورد برای یک جامعه دموکرات و آزادی خواه بسیار مخرب و زیان آور است.
2- وقایع نگار و مورخ زمانی که می‌خواهند تاریخ یک کشور را تدوین نمایند، وجدان اجتماعی را در نظر می‌گیرند و سعی می‌کنند حقایق را آنچنان که رخ داده است بیان نمایند و کاری به حسن و قبح و مدح و ذم دیگران ندارند، ولی سیاستمداران زمانی که می‌خواهد تاریخ کشورشان را تدوین نمایند، ابتدا سیاست حاکم بر کشور را در نظر می‌گیرند و گفته چرچیل را آویزه گوش خود قرار می‌دهند که می‌گوید سیاستی موفق تر است که عده زیادتری را امیدوار کند. آنان به مقوله تاریخ هم مثل سیاست می‌نگرند و تاریخ را گزینشی می‌نویسند و سعی می‌کنند تاریخ را مثله نمایند و آنچه را مورد تایید خود و سیاست حزبشان می‌باشد گزینش کرده و بقیه را در زباله دان تاریخ می‌ریزند.
