کتاب خدای اطلسی‌ها

فرشته فیضی در کتاب خدای اطلسی‌ها نخست به بررسی مفهوم محبت الهی نسبت به بندگانش می‌پردازد، سپس راهکارهای کسب آن را از دیدگاه علم اخلاق روشن می‌سازد.

درباره کتاب خدای اطلسی‌ها:

عشق خداوند به بندگانش ناشی از حب او به ذات خویش است و چون مخلوقاتش نتیجه فعل او هستند پس آن‌ها را نیز دوست دارد. در واقع محبت همان عنایت و توفیق اولیه‌ای خواهد بود که از جانب خداوند شامل حال بندگانش می‌شود. به همین خاطر مبحث محبت الهی از گذشته تاکنون مورد توجه اندیشمندان بسیاری بوده و به صورت‌های مختلفی مورد بحث قرار گرفته است، به طوری که بیشتر علما و فلاسفه در کتاب‌های خود باب خاصی را به محبت و راه‌های کسب آن اختصاص داده‌اند.

در این کتاب شما خواهید فهمید که انسان‌ها می‌توانند با به دست آوردن محبت الهی از رحمت و لطف خداوند در ابعاد مختلف زندگی بهره‌مند شوند. از آن جا که همه انسان‌ها به دنبال زندگی بهتر و سعادتمندانه‌ای هستند و هرگونه سعادت و تکاملی تنها در سایه توجهات خداوند و کسب محبت الهی صورت می‌پذیرد: بنابراین ضرروری است بنده با شیوه‌های مختلف کسب محبت الهی آشنا باشد و بداند برای دستیابی به چنین جایگاهی چه راه‌هایی وجود دارد. زیرا آموختن و شناسایی راه‌های کسب محبت الهی باعث به دست آوردن نعمت و برکات الهی و بهره‌برادری از الطاف خداوند خواهد شد.

ماحصل این کتاب آن است که آدمی به اعمال، رفتار و منش خود توجه بیشتری داشته باشد، چرا که این امر سبب شوق بندگی و توکل بالا به خداوند می‌شود. در حقیقت فرشته فیضی این کتاب را با هدف ارائه درکی درست از جایگاه محبت الهی و راه‌های دستیابی به آن نوشته است. البته شما باید این را بدانید، این مهم حاصل نمی‌شود مگر آن که دریابید محبت الهی یعنی تطهیر باطن از غیر خدا و جدا شدن از هر مانعی که بین انسان و خالقش حائل می‌شود تا جز حق نبیند و از حق نشنود و نپسندد.

کتاب خدای اطلسی‌ها مناسب چه کسانی است؟

این کتاب به همه‌ی کسانی که به دنبال نشانه‌های محبت خدا در زندگی‌ خود هستند، توصیه می‌شود.

در بخشی از کتاب خدای اطلسی‌ها می‌خوانیم:

خدای تعالی نسبت به همه موجودات مهربان است و مصداق این محبت کلمه رحمان است که یعنی همان محبت عام یا مهربانی عام پروردگار که شامل حال همه موجودات است، خوب و بد در اینجا فرقی ندارد همه آن‌ها از نعمت‌های مادی و مهربانی پروردگار برخوردار هستند یا به تعبیر دیگر همه آن‌ها را خدای تعالی جان داده و نعمت‌های مادی و استفاده از مواهب الهی عنایت کرده و حتی به آن‌ها راه درست و هدایت را نشان داده است و این خود آن‌ها هستند که از این مواهب گاه استفاده نمی‌کنند و به راه کج می‌روند؛ اما محبتی که از جمله صفات حسنه و اوصاف پسندیده است، چیزی است که محبت به آن شرعاً ممدوح و مستحسن باشد و آن محبت به خدا و آنچه به او منسوب است که این بالاترین همه محبت‌هاست و کسی جز او سزاوار محبت نیست. معنی محبت خدا به بنده این است که حجاب را از قلبش بر می‌دارد تا با چشم دل او را ببیند و او را برای رسیدن به مقام قرب توان می‌بخشد و همین اراده خدا نسبت به بنده محبت اوست.

لذا می‌توان نتیجه گرفت محبت پروردگار همان نشان دادن راه راست و صراط مستقیم به افراد بشر در جهت رشد و اصلاح آن‌هاست. چنانچه این لطف و محبت خدای تعالی در همه اعصار و قرون و در همه‌ی دوران‌های بشر در روی زمین گستره و شامل حال همه‌ی بشریت بوده است.