کتاب تحلیل پوششی دادهها در فضای ابهام به قلم سید محمود زنجیرچی و اکرم حسن زاده در دو بخش به بررسی تحلیل پوششی دادهها در فضای قطعیت و عدم قطعیت میپردازد.
ارزیابی عملکرد و کارایی در عصر امروز با فنون جدیدی جهت استفاده ارائه میشود که یکی از اصلیترین و کاربردیترین آنها تکنیک تحلیل پوششی دادهها است و یک روش ناپارامتریک و ابزار تصمیمگیری چندمعیاره محسوب میشود. از نظر محققان «تحلیل پوششی دادهها» یک مدل برنامهریزی ریاضی برای دادههای مشاهده شده است که روشی جدید برای تخمین تجربی نسبتهای وزنی یا مرز کارایی را فراهم میسازد و پایه اقتصاد مدرن به شمار میآید.
علت اینکه از DEA به عنوان روشی به منظور ارزیابی عملکرد استفاده میشود ماهیت پیچیدهی روابط میان ورودیها و خروجیهای چندگانه در فعالیتها است. دادههای اندازهگیری شده قطعی هستند و این یکی از مفروضات اساسی در الگوهای پایهای تحلیل پوششی دادهها به شمار میآید.
برای استفاده از مطالب کتاب تحلیل پوششی دادهها در فضای ابهام (Uncertain data envelopment analysis) لازم است آشنایی اولیه و نسبی با مدلهای پایه تحلیل پوششی دادهها داشته باشید. با این رویکرد، نیازی به مطالعه کتاب بر اساس توالی فصلها وجود ندارد و میتوانید بر اساس نیاز خود مستقیماً به فصل مورد نظر مراجعه و نسبت به مطالعه آن اقدام نمایید.
در بخشی از کتاب تحلیل پوششی داده ها در فضای ابهام میخوانیم:
تئوری مجموعههای فازی شهودی، به منزله یکی از روشهای مدلسازی عدم قطعیت، برای جبران برخی از ایراداتی که به تئوری مجموعههای فازی وارد است، نظیر اختصاص فقط یک تابع عضویت به هر مقدار یا شیء و یا مواجهه با شرایطی که شواهد موافق و مخالف برای اثبات یک پدیده وجود دارند، ایجاد گردیده است.
بنابراین بر طبق آنچه گفته شد، انتظار میرود که مجموعههای فازی شهودی بتوانند برای شبیهسازی تصمیمگیری انسانها و هر فعالیت دیگری به کار روند که نیاز به دانش و تخصص دارد و در آن ابهام وجود دارد و یا کاملاً قابل اعتماد نیست. اتاناسو در سال 1986 یک مجموعه فازی شهودی که توسط تابع عضویت، تابع عدم عضویت و تابع عدم قطعیت شناخته میشود را ارائه کرد. درجه عدم قطعیت، منعکس کننده این موضوع است که تصمیمگیرندگان قادر نخواهند بود همواره درجه عضویتهای مشخص و معین را انتخاب کنند.
به عبارت دیگر منطق فازی سنتی یک حالت خاصی از منطق فازی شهودی است و آن هنگامی است که درجه عدمعضویت برابر یک منهای درجه عضویت است. بنابراین برای مجموعههای فازی شهودی درجه عدم قطعیت برابر با یک منهای مجموع درجه عضویت و عدم عضویت است و در مجموعههای فازی درجه عدم قطعیت برابر صفر است.
بله




















