کتاب نبض عالم هستی

فریده حکیمی در کتاب نبض عالم هستی، سعی دارد از دریچه نگاه خود و با زبان شاعرانه و ادبی به اثبات خدا و شناخت جهان بپردازد و دنیای پیرامونش را شناسایی کند. دنیایی که در آن رها شده و برای نجات به نیرویی بالاتر از نیروی خود احتیاج دارد.

در بخشی از کتاب نبض عالم هستی می‌خوانیم:

گاهی بار معنایی کلمات را برای اولین بار حس می‌کنی.

می‌بینی که تنها یک نفر است که در تمام لحظه‌لحظه‌های حیات به تو نفس می‌بخشد. تو را در آغوش می‌کشد، گویا با تو می‌گرید، می‌خندد، هدایت می‌کند، نجات می‌بخشد، بیدار می‌کند، جان می‌بخشد. قلم را دوباره به دستانت باز می‌گرداند. رضایت می‌بخشد. تشنه باشی آبت می‌دهد، بی‌جان باشی حیاتت می‌بخشد. به سمت جلو هدایتت می‌کند. در وقت و نیمه وقت تو را به خود می‌خواند تا احساس تنهایی نکنی. از تو می‌خواهد تا به او تکیه کنی. می‌بایست اعتماد کنی. بارها پاسخت را داده. ترس دیگر برایت مفهومی نمی‌یابد. دستانش را می‌گیری، بال پروازت می‌شود. هر روز به نوعی حامل خبر خوشی برایت می‌شود، چون دیگر خودت هم دوست داری به جای شمردن نداشته‌هایت، شکرگزار داشته‌هایت باشی. هر روز برایش می‌نویسی حتی اگر حوصله حرف زدن نداشته باشی. هر روز صدایش می‌کنی.

چه بسا که پیش از این تمام فصل‌هایت پاییز بود و زمستان، اما با آمدن او بهار را تجربه می‌کنی و بهار مهمان همیشگی خانه‌ات می‌شود. یاد می‌گیری که اگر عشق می‌خواهی می‌بایست همه چیزش را با هم بخواهی. انتظارش را، لبخندش را، بغضش را، گریه‌اش را، نبودن‌هایش را. هر چند شاید آدمی با تمام این چیزها بتواند کنار بیاید اما با نبودن‌ها چه می‌توان کرد! عجب موجود سخت جانی است آدمی. به زودی به همه چیز عادت می‌کند. اگر فکر کنی تحمل امری برایت ناممکن است زمانه می‌چرخد و می‌چرخاند تا تو را در آن شرایط قرار دهد تا به تو بفهماند که چنین نیست تو قوی‌تر از آنی که تاب نیاوری. این‌ها همه وسیله‌اند در وسط راه. مقصود تویی، کعبه و بت‌خانه بهانه...