کتاب روز چهارم مهر: زندگینامه و تاریخ شفاهی سرتیپ 2 خلبان آزاده محمدرضا صلواتی

کتاب روز چهارم مهر: زندگینامه و تاریخ شفاهی سرتیپ 2 خلبان آزاده محمدرضا صلواتی نوشته محمدعلی اعظمی، روایتگر خاطرات این رزمنده دفاع مقدس از زمان کودکی تا حضور او در جنگ، اسارت و زمان آزادی‌اش است.

چه عاشقانه آمدند و چه صادقانه گام در مسلخ عشق نهادند. خلبانانی که گویی با خود و با این ملت آزاده و آن یار سفر کرده، عهدی ناگسستنی داشتند و این‌گونه است که در یادها جاودانه مانده‌اند. ماندنشان به رفعت آبی آسمان و ژرفای آب‌های نیلگون خلیج فارس می‌ماند، تا خاری باشند در چشم دشمنان و طمع‌ورزان به این دیار کهن.

محمدرضا صلواتی در دی ماه 1329 در شهرستان گرمسار به دنیا آمد. او در مهر 1359 به اسارت نیروهای عراقی درآمد و دوران اسارتش را به مدت 10 سال در زندان‌های استخبارات، اردوگاه الرمادی و اردوگاه صلاح‌الدین سپری کرد و عاقبت در شهریور 1369 آزاد شد.

در بخشی از کتاب روز چهارم مهر می‌خوانیم:

صبح روز 23 بهمن علی‌رغم اینکه همه جا تعطیل بود رفتم به گردان‌های پروازی سری بزنم که با هرج و مرج غیرقابل وصفی روبه‌رو شدم. افراد با پایین‌ترین درجه نظامی اسلحه به دست گرفته و پیشانی‌بندی هم به پیشانی خود بسته و با شعار پاکسازی آثار طاغوت به گردان‌های پروازی، عملیات و دفتر فرماندهی و دفاتر فرماندهان کلیدی پایگاه هجوم آورده و هر آنچه که به زعم خود آثار طاغوت می‌پنداشتند تخریب کرده و یا با خود می‌بردند.

جالب این بود که سواد این افراد در حدی نبود که بتوانند آنچه را که از آثار و افتخارات ملی بود را با سمبل‌های طاغوت تفکیک و تشخیص دهند.

ما خلبانان که از روی دلسوزی آن‌ها را از آن اعمال زیان‌بارشان منع می‌کردیم در مقابل ما جبهه‌گیری کرده و به طاغوتی و ضدانقلاب بودن متهم می‌کردند.

بعد از دو سه روز که این گونه افراد تاخت‌وتاز خودشان را کردند وضعیت آرام‌تر شد. با تعدادی از دوستان خلبان به گردان‌های پروازی رفته و خرابی‌های به وجود آمده را برطرف و امور را سروسامان دادیم.

جالب این بود که در قسمت‌های دیگر اداری پایگاه به‌جز گردان‌های خلبانان هر روز یک اتفاق جدید رخ می‌داد که از نقاط برجسته آن اتفاقات اعتصاب همافران با هدف به دست آوردن جایگاه شغلی از دست رفته‌شان بود.

متأسفانه تعداد معدودی از افراد فرصت‌طلب و مغرض در بین این قشر باسواد و دلسوز انقلابی به این گونه مطالبات دامن می‌زدند.