معرفی و دانلود کتاب فرار از دوله تو

معرفی کتاب فرار از دوله تو

در کتاب فرار از دوله تو نوشته‌ی سمیه ذاکری خطیر و رضا ذاکری خطیر، روایتی از دوران اسارت یکی از گمنامان «تیپ نیرو مخصوص» در دستان یکی از این گروهک‌ها یعنی حزب منحله‌ی دموکرات در یکی از مخوف‌ترین زندان‌ها (دوله‌تو) به نگارش درآمده است..

درباره‌ی کتاب فرار از دوله تو:

نیروهای ویژه هوابرد ارتش جمهوری اسلامی ایران، با در اختیار داشتن نیروی انسانی متعهد، توانمند و ایثارگر و نیز بهره‌برداری از تجهیزات مدرن، نقشی بی‌بدیل در شکل‌گیری انقلاب اسلامی، مقابله با گروهک‌های معاند، دفاع مقدس و پس از آن داشته است.

در کنار تمام وظایفی که بر عهده این عزیزان است، مأموریت‌هایی به آن‌ها محول می‌شود که از عهده دیگر واحدهای نظامی خارج است و واژه نیرو مخصوص از همین ویژگی نشات می‌گیرد.

انجام عملیات‌های خارق‌العاده سبب شد تا داستان‌های منحصربه‌فردی از این مأموریت‌ها به وجود آید. ماجرای آموزش تسخیرکنندگان لانه جاسوسی، مقابله با گروهک‌ها در درگیری‌های کردستان، غائله خلق عرب در جنوب، غائله خلق ترکمن، خلق بلوچ، مقابله با گروهک‌های نفاق و اشرار و نیز هشت سال دفاع مقدس، شاهد رزم‌آوری و دلاورمردی مردانی است که کلاه سبزشان نشان از خاص و ویژه بودن آن‌ها دارد.

این اثر خاطرات یکی از بازماندگان حمله هوایی زندان دوله‌تو را روایت می‌کند. خاطراتی که مصداق این جمله است؛ شیر همیشه شیر است، حتی اگر در قفس باشد.

زندان دوله‌تو زیرنظر حزب دموکرات کردستان ایران قرار داشت که بالغ بر 200 نفر از نیروهای جهاد سازندگی، بسیج، ارتش، سپاه، ژاندارمری و حتی پیشمرگان مسلمان کرد در آنجا زندانی بودند که رژیم عراق با بمباران هوایی آن منطقه، تعداد زیادی از زندانیان را به شهادت رساند.

این زندان در روستایی به همین اسم و در حوالی شهر سردشت و در ناحیه‌ای کوهستانی واقع شده بود. زندان دوله‌تو که در حقیقت اصطبل حیوانات بود، مکان خوبی برای نگهداری زندانیان نبود، زیرا از هیچ‌گونه امکانات حداقلی در ارتباط با گرمایش، تغذیه و بهداشت برخوردار نبود و نیروهای صلیب سرخ نیز بر آن نظارت نمی‌کردند.

کتاب فرار از دوله تو برای چه کسانی مناسب است؟

اگر به خواندن خاطرات رزمندگان جنگ ایران و عراق علاقه‌مند هستید، این کتاب برای شماست.

در بخشی از کتاب فرار از دوله تو می‌خوانیم:

وقتی اسلحه‌ام را از دستم کشیدند، به خودم آمدم. دو سه نفر از بچه‌ها که نزدیکم بودند، دستگیر شدند. وقتی دیدم خبری از بقیه نیست، فکر کردم فرار کردند. ولی اندکی بعد آن‌ها هم از راه رسیدند و همه ما را یکجا جمع کردند. سلاح‌ها را جمع کردند و بعد زخمی‌ها را از آن جا بردند.

بیش از پنجاه مرد مسلح بالای سرمان بودند. بیشتر از اسلحه، چوب دستشان بود. با قنداق کلاش و چوب افتادند به جانمان. آن‌چنان وحشیانه به کتفمان می‌کوبیدند که به‌طرف دیگری پرت می‌شدیم. هیچ‌چیزی جلودارشان نبود. تمام بدنمان زیر ضرباتی بود که بی‌وقفه و بی‌امان بر آن فرود می‌آمد. بدن‌های خسته و گرسنه‌ای که سه روز در برف و کولاک با مرگ دست‌وپنجه نرم کرده بودند. وقتی عده‌ای از روستاییان خواستند جلوی‌شان را بگیرند، آن‌ها را به‌سرعت از آن جا دور کردند. زیر آن همه کتک، شروع به دادوفریاد کردم: مگه شما شرف ندارید؟ ما نظامی هستیم! ما برای این مملکت اومدیم! فلان فلان شده‌ها! فکر می‌کنید کی هستین؟

فریادهای من روی عده‌ای تأثیر گذاشت و سبب شد تا جلوی بقیه را بگیرند و از آن‌ها بخواهند درباره هویتمان سؤال کنند. ولی نتوانستند راضی‌شان کنند دست از ضرب و شتم ما بردارند. از این عملکرد غیرحرفه‌ای‌شان، فهمیدیم از نیروهای رده پایین حزب هستند.

ما را بلند کردند و دستور حرکت دادند. همچنان می‌زدند و به‌طرف روستا می‌بردند. همین‌که وارد روستا شدیم، به‌سرعت مردم بومی را متفرق کردند. 200 متر با همان وضع راه رفتیم تا به مسجدی رسیدیم. ما را با همان لباس‌های خیس و گلی، با خشونت داخل مسجد پرت کردند. مسجد بزرگی که تقریباً 150 متر وسعت داشت. در آن لحظه، فقط توانستم درباره وضعیت زخمی‌ها بپرسم که دست‌وپا شکسته با زبان فارسی به من گفتند آن دو نفر را برای مداوا به اشنویه برده‌اند، یکی از آن دو نفر جراحتش کمتر و دیگری شدید بود.

فهرست مطالب کتاب

سخن ناشر
سخن نویسنده
مقدمه
تجسس
اسیر در کولاک
اسیر سرنوشت
درگیری با کومله
اسارت
زندان دوله‌تو
فرار از زندان دوله‌تو
اقامت در منزل ماموستا
بستری در بیمارستان مهاباد
فرار از مهاباد
تصاویر