کتاب از تفنگ تا قلم: خاطرات هشت سال دفاع مقدس

مرتضی غرقی یکی از خبرنگاران مجرب صدا و سیما در کتاب از تفنگ تا قلم به شرح خاطرات و مشاهدات خود در دوران هشت سال جنگ میان ایران و عراق می‌پردازد.

درباره‌ی کتاب از تفنگ تا قلم:

هشت سال دفاع مقدس دوران پرتنش و سرنوشت‌سازی برای مردم ایران بود؛ این دوران نشان‌دهنده‌ی رشادت‌ها، فداکاری‌ها و دلاوری‌های ملتی‌ست که در راه دفاع از کشور، انقلاب و میهن اسلامی، از جان خود گذشتند و دشمن را شکست دادند.

مرتضی غرقی نویسنده‌ی کتاب حاضر در شش فصل به بیان خاطرات خود از روزهای جنگ تحمیلی می‌پردازد. فصل اول مربوط به دوران سربازی وی و آغاز حمله‌ی دشمن بعثی به نقاط مهم و حساس کشور مانند بمباران فرودگاه مهرآباد در آخرین روز تابستان سال 59 شروع می‌گردد. مرتضی غرقی بعد از اعزام به جبهه اهواز به توصیف حال و هوای شهر، فرماندهان، افسران و مردم در ابتدای جنگ نیز می‌پردازد.

فصل دوم مربوط به ماموریت‌هایی است که نویسنده بعد از قبولی در دانشکده صدا و سیما به عنوان خبرنگار وارد جبهه‌های جنگ می‌شود. در همین خبر شهادت برادرش در عملیات رمضان را می‌شنود. مرتضی غرقی در این اثر رخدادهای عملیات مهمی مانند والفجر مقدماتی، کربلای 4، کربلای 5 و والفجر 8 را به تصویر می‌کشد. او در عملیات والفجر 8 بر اثر حملات شیمیایی عراق به افتخار جانبازی نائل می‌گردد.

مرتضی غرقی در فصل آخر یکی از عملیات برون مرزی اعضای قرارگاه رمضان را روایت می‌کند. او به همراه یک گروه هشتاد نفره چریک از شهر مریوان خارج می‌شود و جهت انجام ماموریت عازم شهر سیدصادق عراق می‌گردند. عملیاتی ناموفق که گرچه غرقی و دوستانش موفق به شکستن محاصره و فرار می‌شوند اما این عملیات به شهادت هفت نفر و اسارت تعدادی دیگر می‌انجامد.

کتاب از تفنگ تا قلم برای چه کسانی مناسب است؟

اگر به مطالعه‌ی خاطرات دوران جنگ ایران و عراق علاقه‌مند هستید، کتاب از تفنگ تا قلم برای شماست.

در بخشی از کتاب از تفنگ تا قلم می‌خوانیم:

گرمای هوا شکسته بود و تمام شهر رنگ پاییز به خود گرفته بود و بوی مهر همه‌جا پیچیده بود.

حدود ساعت 2 بعداز ظهر 31 شهریور 1359 بود. شهر خلوت شده بود و اکثراً از خرید یا محل کار به خانه برگشته بودند. من هم در حال برگشت به منزل بودم. وقتی قدم‌هایم را آن طرف درب پادگان گذاشتم، ناگهان حس کردم زمین زیر پایم لرزید و پس لرزه‌های انفجاری را شنیدم که موجی از نگرانی را در وجودم ایجاد کرد.

در آن لحظه در خیابان جمال‌زاده بودم. سرتا پا چشم شدم و به پادگان امام خمینی (ره) خیره شدم. با شنیدن صدای آژیر که از داخل پادگان شنیده شد دلم گواهی بدی را داد. صدای آژیر به مفهوم آماده باش نیروهای داخل پادگان بود. خوشحال بودم که بیرون از پادگان هستم. هنوز نمی‌دانستم صدای انفجار مربوط به چه و در کجا بوده است. ماندنم در آن جا بی‌فایده بود، به سمت خانه به راه افتادم. به خیابان آزادی که رسیدم توجه‌ام به مردمی ‌جلب شد که از سمت میدان آزادی می‌آمدند و با نگرانی با یکدیگر صحبت می‌کردند. ناخودآگاه گوش‌هایم تیز شد و صدای آن‌ها در دلم آشوب به پا کرد: این هیاهو برای چیه برادر؟ فرودگاه مهرآباد رو بمباران کردند. خدا لعنت کنه صدام رو... دیگر باقی حرف‌هایشان را نمی‌شنیدم. از ناراحتی به‌سختی گام برمی‌داشتم. تازه از کردستان برگشته بودم و هنوز خستگی درگیری‌های کردستان روح و جسم مرا آزار می‌داد که احساس کردم جبهه دیگری در مقابل مردم ایران باز شده است. هر دو جبهه از یک منبع تغذیه می‌شدند و هردوی آن‌ها نیز یک هدف داشتند و آن سرنگونی انقلاب اسلامی ‌بود.

نمی‌توانستم نسبت به این قضیه بی‌تفاوت باشم. سریع خودم را به فرودگاه رساندم، چون لباس نظامی بر تن داشتم و دوران خدمت سربازی را سپری می‌کردم کسی مانع از ورود من به محوطه بیرونی فرودگاه نشد. در آن جا غلغله‌ای بر پا بود. صدای آژیر آمبولانس‌ها و هیاهوی امدادگران با بوی سوختگی که فضا را پرکرده بود، پیام‌آور غم بود. پیام‌آور بی‌عدالتی‌های ابرقدرت‌های جهان....

دود عظیمی آسمان فرودگاه تا میدان آزادی را در برگرفته بود. از میان مردمی که در اطراف میدان آزادی و خیابان‌های اطراف فرودگاه تجمع کرده بودند گذشتم. احساس نگرانی را در وجودشان لمس می‌کردم. آنان دریافته بودند که کشورشان مورد هجوم یک کشور بیگانه قرار گرفته است. چه قدر برایم دردناک بود دیدن این صحنه‌ها. احساس کردم غرور ملی مردم کشورم خدشه‌دار شده است.