کتاب تاریخ جنگ‌های هوایی - جلد دوم

کتاب تاریخ جنگ‌های هوایی - جلد دوم نوشته نیک‌بخش حبیبی، به تاریخچه‌ی قدرت نیروی هوایی در جنگ جهانی دوم می‌پردازد و آن را مورد بررسی قرار می‌دهد.

خاتمه جنگ جهانی اول در سال 1918 باعث شد کشورهای درگیر در این جنگ، بیش از آنکه در تدارک و تقویت ساختار نظامی خویش باشند، در فکر ترمیم خسارت‌های سنگین ناشی از جنگ هولناکی که چهار سال آن‌ها را به خود مشغول کرده بود باشند.

با این وصف دولت آلمان که بازنده اصلی جنگ اول جهانی بود، با انتقال قدرت به حزب نازی به رهبری کهنه‌سرباز جنگ اول، یعنی آدولف هیتلر، بی‌توجه به تمامی تعهدات و معاهداتی که در پیمان ورسای به این کشور تحمیل شده بود، اقدام به تجهیز و تقویت ارتش متلاشی شده خود کرد.

نتیجه بی‌اهمیت دانستن قدرت ارتش بی‌پروای آلمان، بعد از گذشت 21 سال از پایان جنگ فراگیر اول، هجوم آلمان به کشور لهستان و آغاز جنگ جهانی دوم در سال 1939 بود، جنگی که به طرز درخشانی اهمیت به کار گرفتن هواپیما در تمام ابعاد جنگی و برتری در آسمان را کاملاً عیان کرد.

در بخشی از کتاب تاریخ جنگ‌های هوایی - جلد دوم می‌خوانیم:

به محض اینکه نیروهای متفقین توانستند در سواحل فرانسه پیاده و سرپلی ایجاد نمایند، وظیفه هواپیمایی متفقین تغییر کرد. مأموریت اصلی آن‌ها از این به بعد کمک مستقیم و حمایت از نیروهای زمینی بود و این طرز عمل تغییرات فاحشی در عملکرد راهبردی متفقین داد.

در این مرحله، هواپیماها جای توپخانه‌های سنگین را گرفته بودند. هواپیماها توپخانه‌ای متحرک بودند که برد زیاد، سنگین و قدرت آتش آن‌ها برابر با چندین هزار توپ زمینی بود. خاصیت و برتری هواپیما این اثر را داشت که در مدت کوتاهی، هر کجا که لازم بود تجمع آتش به عمل می‌آورد و باعث غافلگیری می‌شد. امتیازی که توپخانه‌های زمینی قادر به کسب آن نبودند.

این عمل را «بمباران جادویی» می‌نامند. سعی می‌شد تا حد ممکن، در سطح کوچک‌تری مقدار بیشتری بمب ریخته شود تا دشمن گیج و غافلگیر شده و مجال عکس‌العمل نداشته باشد. در این وضعیت است که نیروی زمینی عملیات تهاجمی خود را بهتر انجام می‌دهند.