کتاب خروج از انجمن خواص

کتاب خروج از انجمن خواص به قلم هادی نوری زمان آبادی، روایت تنازع روح متعالی انسان و غرایز است. روایت چالش‌های زندگی انسان مدرن.

تمایلات و مطالبات هر یک از شخصیت‌های این داستان در تعامل و تقابل با شخصیت دیگر قصه را پیش می‌برد. داستان از زبان و نگاه چهار شخصیت مرتبط روایت می‌شود.

هادی نوری در کتاب خروج از انجمن خواص شخصیت جامعه ستیزی را روایت می‌کند که علم مبارزه و اصلاحات را برافراشته و در فکر نجات فرزندش از جامعه طاعون زده از پی زندگی در شهری آرمانی است. داستان شخصیتی که درگیر بحران هویت است. انسانی که با جنسیتش غریبه و در تلاش برای بودن آنچه که هست. روایت مادری که اصلش را فراموش کرده و در پی رویاهای کارتونی است و روایت انسانی که برای پیروزی به هر وسیله‌ای متوصل می‌شود.

قصه کتاب از بطن جامعه و از زبان شخصیت‌هایی بیان می‌شود که مطلقاً ملموس هستند و شاید به سادگی بتوان خود را در قالب یکی از شخصیت‌ها یا دست کم در موقعیت ایشان قرار داد. طراحی جذاب داستان و نگارش روان سبب شده تا مطالعه آن برای همه اقشار مناسب باشد.

در بخشی از کتاب خروج از انجمن خواص می‌خوانیم:

اگر به خاطر این پروژۀ کوفتی نبود از در خانه بیرون نمی‌آمدم. هرچند که در خانه هم امنیت و آرامش نیست. این شهر مبتلا به سرطانی است که تومور بدخیم وحشی‌گری در وجودش به سرعت نور از سلول‌های آفت زده به بقیه منتقل می‌شود. این هیولا سلول‌های سالم را می‌بلعد. شاید من هم کارم تمام شده و خودم خبر ندارم. مهم نیست. آریو نباید آلوده شود.

اصلاً این مدرک دکتری به چه درد من می‌خورد؟ واقعاً چرا دوباره درگیر درس خواندن شدم؟ هر موقع به بِتی گوش دادم پشیمان شدم. الان هم زلفامون به هم گره خورده سر این پایان نامه وگرنه ادامه نمی‌دادم. خدا بگویم چه کارت کند بتی. شهری که دَرِش انسانیت ویران شده، طبیعی است که معماری با اصالتش هم نابود شود.

قبل از اینکه وارد ایستگاه مترو شوم، زنگ میزنم مهندس صولتی. رابط شهرداری با سازمان میراث فرهنگی. کمی دغدغه حفظ معماری اصیل را دارد. تنها کسی که شاید بتواند کاری بکند خودش است. تا حالا دوبار جلسه داشتیم و تقریبا رفیق شدیم. قول داده هرکاری از دستش بر بیاید انجام می‌دهد تا پروژۀ ما به نتیجه برسد. به قول خودش، نتیجه پروژه، برای شهرداری هم اهمیت دارد. با روی خوش جواب تلفن را می‌دهد. گزارش می‌کنم که خانه‌ای قدیمی متعلق به دوره قاجار به فلان آدرس در شرف کوبیده شدن است و شهرداری منطقه هم مجوز صادر کرده. می‌گوید پیگیری می‌کنم. بعید می‌دانم.

مترو مثل همیشه شلوغ است. اصلاً ساعت خلوتی ندارد. چکیده‌ای از یک جامعه را می‌شود در این واگن‌ها دید. البته که اصلاً چیز دیدنی نیست.