بله
مجتبی حبیبی در کتاب سی و دو سال سینمای ایران بعد از انقلاب (بودن یا نبودن)، به نقد و بررسی فیلم‌های پس از پیروزی انقلاب اسلامی می‌پردازد و در نهایت دیدگاه رهبران نظام را در مورد سینما شرح می‌دهد.
درباره‌ی کتاب سی و دو سال سینمای ایران بعد از انقلاب (بودن یا نبودن):
سینما به عنوان ابر رسانه تأثیرگذار جایگاه خود را به سرعت تثبیت نمود و حداقل با گذشت دو دهه از پیداش آن، از هنرهای پیشین که هر کدام به نوعی بر شکل‌گیری‌اش موثر بوده‌اند، پیشی گرفت. با پیشرفت‌های فناوری در هر دهه بر جنبه‌های تفریحی و سرگرم‌کنندگی سینما نیز افزوده می‌شود.
فیلم‌هایی با ژانرهای نظامی، تخیلی، تاریخی، سیاسی، حادثه‌ای - پلیسی، تمدنی، خانوادگی و... در سینما راه پیدا کردند و مردمان با هر تمدن و فرهنگی با آن‌ها ارتباط برقرار نمودند. در ایران نیز، رشد سینما از فیلم‌های رقص و آواز و خوش‌مزگی هندی، فیلم فارسی و ترکی شروع و با فیلم‌های هنری با گرایش جشنواره پسندی مانند ساتیا جیت رای، ابراهیم گلستان و بهرام بیضایی و داریوش مهرجویی و... ادامه یافته است.
حکومت پهلوی دو وجه عمده در فرهنگ و سیاست و هنر و دانش پیش روی اجتماع قرار داد تا از انقلاب اجتماعی مصونیت یابد:
اول: ستیز جنون‌آمیز با سنت‌های فرهنگی - دینی و اجتماعی از راه‌های سرکوب و تمسخر کردن، هجو کردن و القای بی‌کفایتی آن و توجیه لزوم وابستگی به غرب، مصرف‌گرایی و تقلید از مظاهر فرهنگی غرب با ژورنالیسم، شعر، رمان و سینما. خواسته‌ای که فروغی فراماسونر توضیح داده بود: باید تا بن دندان غربی شد.
دوم: کشف حجاب کردن اجباری رضاخان که تنها با سرکوب و ترور پیش برده بود. در آن زمان زنان در رمان، شعر، مطبوعات و به ویژه در سینما مظهر بی‌عفتی و بی‌بندوباری بودند انتشار فیلم‌های مستهجن بسیار رواج داشت.
کتاب سی و دو سال سینمای ایران بعد از انقلاب (بودن یا نبودن) مناسب چه کسانی است؟
خواندن این کتاب را به افرادی که علاقه‌مند به نقد و بررسی فیلم‌های پس از انقلاب هستند، توصیه می‌شود.
در بخشی از کتاب سی و دو سال سینمای ایران بعد از انقلاب (بودن یا نبودن) می‌خوانیم:
پرسه در مه
محصول: 1389 مرکز گسترش سینمای مستند و تجربی
نویسنده و کارگردان: بهرام توکلی – بازیگران: لیلا حاتمی، شهاب حسینی، احمد ساعت‌چیان، مسعود رایگان و...
برنده بهترین بازیگر نقش اول مرد از چهارمین جشن منتقدان سینمای ایران – برنده بهترین موسیقی متن از چهارمین جشنواره منتقدان سینمای ایران – کاندید بهترین بازیگران از چهاردهمین دوره جشن خانه سینما – کاندید دریافت سیمرغ بلورین بهترین موسیقی متن از جشنواره بیست و هشت فیلم فجر – برنده تندیس بهترین بازیگر نقش اول مرد از چهاردهمین دوره جشن خانه سینما – کاندید بهترین کارگردانی، بازیگر نقش اول زن و بهترین تدوین از چهارمین جشن منتقدان و نویسندگان سینمای ایران – برنده بهترین فیلم‌برداری از چهارمین جشن منتقدان سینمای ایران – برنده بهترین فیلم‌نامه از چهارمین جشن منتقدان سینمای ایران – برنده سیمرغ بلورین بهترین کارگردانی از بخش فیلم‌های اول و دوم از بیست و هشتمین جشنواره فیلم فجر
فیلم «پرسه در مه» یک ساختار شکلی کم آشنایی دارد که از آخر به اول حرکت می‌کند که بنا به روایت فیلم از منظر «امین» که در کما بسر می‌برد، مناسب است. موضوع عمده‌ی فیلم بر روی سختی‌های هنری و تلاش یک هنرمند آهنگ‌ساز است که در شرایطی به ایستایی می‌سد و همین امر سوء‌تفاهم‌هایی برای وی به وجود می‌آورد که برای اطرافیان آزاردهنده می‌شود. و
پایان به اصطلاح «باز» که می‌تواند تعابیر مختلف داشته باشد، در این فیلم به قسمتی از ساختار کلی برمی‌گردد، مانند: امین به زندگی برمی‌گردد و کودک‌شان متولد می‌شود و او بدون بحران روحی سترونی، به آرامش و آفرینش‌گری در موسیقی هم نایل می‌گردد. یا به روایتی، این آرزوهای رویا و امین بوده است که بتوانند و ایکاش بشود که به زندگی مشترک برگردند. از طرفی قسمت دوم فیلم، بیشتر از عملکرد و رفتار امین و رویا تشکیل می‌شود که رویا بعد از بستری کردن امین در بیمارستان، به گذشته‌ی زندگی برمی‌گردد و او از زمانی که همراه با استاد، نفرت خود را از خودآزاری و تحقیر کردن دیگران، از بودن با امین درمی‌گذرد و با آن همکار تئاتری، زندگی می‌کند که گاهی خاطرات شمال رفتن و یافتن امین که در ریزش تونلی ضربه مغزی شده و به بیمارستان منتقل شده و مدت طولانی در کما به سر می‌برد، برمی‌گردد که او هم هشدار می‌دهد به شمال نرود. از طرفی شروع رابطه که به رزمنده بودن امین و داود (برادر) رویا اشاره دارد که او هدیه‌ای از طرف داود آورده است، با قسمت دوم در تضاد است. زنی که شوهرش هنوز زنده است، او نمی‌تواند بدون طلاق، زندگی دیگری را از سر بگیرد.
