کتاب داش تیمور (از جوادیه تا خط مقدم)

عباس اسفندیاری در کتاب داش تیمور (از جوادیه تا خط مقدم) روایتگر زندگی مردی به نام تیمور است. شخصی که مدتی از عمر خود را در زندان گذرانده، اما اکنون بعد از آزاد شدن سر از جایی در می‌آورد که با شرایط زندگی‌اش کاملاً متفاوت است.

این رمان با بیانی ساده و روان شما را با خود به دورانی می‌برد که مردم زندگی خارج از شرایط عادی داشتند.

در بخشی از کتاب داش تیمور (از جوادیه تا خط مقدم) می‌خوانیم:

وقتی نگهبان درب خروجی زندان را باز کرد. تیمور در حالی که ساک کوچکی در دستش بود از آن جا خارج شد.

نگهبان به شوخی به او گفت: «الهی بری دیگه برنگردی.»

تیمور در حالی که بشکن می‌زد گفت: «ایشاالله، ایشاالله.» و هر دو با صدای بلند خندیدن.

تیمور با خوشحالی گفت: «الهی شکر، آزاد شدم. انگار دنیا را به او داده بودند.»

مثل پرنده‌ای که از قفس آزاد شده از خوشحالی شروع به دویدن کرد و دو سه بار بالا و پایین پرید و هر بار بلند فریاد می‌زد آزاد شدم. آزاد شدم.

بعد در حالی که نفس نفس می‌زد به راه خود ادامه داد. آسمان ابری بود و باد ملایمی می‌وزید. انگار می‌خواست باران ببارد. تیمور چقدر روزهای بارانی را دوست می‌داشت.

زندان قزل‌حصار خارج از شهر بود. کنار زندان کانال آبی بود که بوی بد و لجن از آن به مشام می‌رسید. اطراف کانال نیزار و روی آب آن که تیره و لجنی بود پلاستیک و آشغال‌های زیادی بود.

محوطه اطراف زندان بیابان و خاکی و علف‌های هرز و علف‌های وحشی و تیغ‌های زیادی در آن حوالی به چشم می‌خورد.