کتاب ماز

کتاب ماز نوشته‌ی سیده فاطمه سید جلالی، داستان پسربچه‌ای را به تصویر می‌کشد که یک انگشت اضافی در پایش وجود دارد و برای او مشکلاتی را ایجاد می‌کند تا اینکه ...

سیده فاطمه سید جلالی را بیشتر بشناسیم:

او وقتی چهارم دبستان بود برای اولین بار قلم به دست گرفت و شروع به نوشتن اثری به نام آلیس در سرزمین عجایب نمود. سید جلالی هر چه بیشتر می‌نوشت بیشتر به نوشتن علاقه‌مند می‌شد.

او در کلاس زیست بدون اطلاع معلم رمان‌های عاشقانه می‌نوشت و در بین دانش‌آموزان پخش می‌کرد. او بعد از ورود به دانشگاه به عنوان کارشناس گرافیک، دغدغه‌هایش متفاوت شد و در سال 98 با اثری به نام «باور» در جشنواره‌ی فاخته و در همان سال با کتابی دیگری به نام «متمایز» در جشنواره قلم ایرانی انتخاب شد.

هم اکنون به دلیل پذیرش او برای تمام تفاوت‌ها و نگرانی‌هایش برای افرادی که متمایز از دیگران هستند، وی کتاب ماز (Maze) را به رشته‌ی تحریر درآورد.

در بخشی از کتاب ماز می‌خوانیم:

پس از به دنیا آمدنم، به تدریج یک چیز را در همان خانه در بدنم حس کردم. یک انگشت بیشتر و یا یک چیز مزاحم در پاهایم؛ شرطی شده بودم و بعدها به پاهای دیگران بیشتر خیره می‌شدم. همیشه انگشت‌های مردم را حتی با جوراب‌های ضخیم و یا لخت نگاه می‌کردم شاید آشنایی وجود داشته باشد؛ آشنایی که خود را به او نزدیک‌تر ببینم اما هیچ کس نبود. انگشت ها مثل هم بود. هر پا پنج انگشت و من هرگاه که به انگشت اضافی‌ام نگاه می‌کردم می‌دیدم که بر خلاف تلاطم درونی‌ام چقدر آرام است اما من با تمام وجودم آرام نبودم انگار آن انگشت کوچک، بدون توجه به دیگر اعضای بدنم در گوشه‌ای نشسته بود.

انگشت، مازاد بود یا بدنم مازاد او؟

این متمایز بودن باعث شده بود که از دایره‌ی شهر، بیرون نگه داشته شوم. مردم، من را متمایزِ مریض می‌خواندند و اجازه‌ی هم بازی شدن با بچه‌هایشان را به من نمی‌دادند. من تنها در تپه‌ای دور از شهر زندگی می‌کردم و همچون هیولایی، نظاره می‌شدم. گاهی با خود فکر می‌کردم که شاید شاخ‌های شیطان یا دم روباه را به ارث برده‌ام که خود نمی‌دانم و مردم می‌دانند.

خورشید، به نیمه آمده بود و من باید بر می‌گشتم؛ بر می‌گشتم به روی تپه‌ها، به خانه‌ام.

آخرین تپه را رد کرده بودم، که خانه‌ی سبز رنگم نمایان شد. من یک متمایز بودم پس خانه‌ی من نیز متمایز شده بود. خانه‌ی من یک درِ نیم متری و پنجره‌ای 5 متری داشت. در را باز کردم تا وارد شوم. کف سرم به زیر در کشیده شد به گمونم بعد از 10 سال کمی قد کشیده بودم. در را محکم بستم و هم زمان سرم را به سمت در چرخاندم. به محض برگرداندن سرم، مهمان ناخوانده را دیدم.