کتاب صوتی از بانوان نویسنده چه خبر؟

کتاب صوتی از بانوان نویسنده چه خبر؟ شامل داستان‌هایی کوتاه از نویسندگان برجسته دنیا همچون کاترین آن‌پورتر، کاترین منسفیلد، ویلاکتر، شرلی جکسون، ویرجینیا ولف و... است. این مجموعه تنها نمونه‌ای از داستان‌های کوتاه نویسندگان زن را گردآوری و تلاش کرده تا قسمتی از دغدغه‌های آن‌ها را در در قالب داستان به نمایش بگذارد.

لیدا طرزی که به عنوان مترجم بسیاری از آثار مجموعه یکصد جلدی برگزیدگان جایزه اُ. هنری شناخته می‌شود، در مقدمه این کتاب دلیل خود برای انتخاب این آثار از این نویسندگان را دوره زندگی و فعالیت‌های هنری آنان ذکر کرده و می‌گوید همگی آن‌ها در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم زندگی کرده‌اند که در این بازه زمانی شاهد ظهور تحولات مهم و بنیادی در باورها، فرهنگ و سیاست در جامعه‌های غرب بودند. طرزی پیش از هر داستان به طور خلاصه و کوتاه به معرفی نویسنده آن می‌پردازد.

در این کتاب صوتی تنها داستان‌هایی انتخاب شده‌اند که راویان آن‌ها زن بوده‌اند. زنانی که حضور و اقداماتشان در آن دوره تاریخی که می‌زیسته‌اند به عنوان نمادی از دوران رهایی زنان اروپا شناخته می‌شود. رهایی از ساختارهایی که در آن دوران برای زنان شکل گرفته بود، سبب شد بسیاری از آن‌ها در برابر این ساختارها تاب نیاورده و دست به اعتراضات گسترده بزنند، چه در خیابان‌ها و چه روی کاغذها و با نوشته‌هایشان.

این مجموعه داستان‌ها بیانگر دغدغه‌های زنان معاصر است، زنانی که برخی مانند کاترین آن‌پورتر (Katherine Anne Porter) بین سنت و تجدد سردرگم‌اند و یا همچون دوروتی پارکر (Dorothy Parker) به فعالیت‌های مدنی و سیاسی می‌پردازند. ویلاکتر در داستان خود به نام «خاک‌سپاری مجسمه‌ساز» از حرص و طمعی که مردمان یک جامعه را دربرگرفته می‌گوید، جامعه‌ای که هنر و هنرمند در آن خوار شمرده می‌شوند. کاترین منسفیلد (Katherine Mansfield) نیز زبان و لحن خاص و ویژه خود را برای بیان دغدغه‌های خود دارد. شرلی جکسون (Shirley Jackson) در داستان خود «لاتاری» این سوال را مطرح می‌کند که آیا واقعاً ما انسان‌های متمدنی به شمار می‌رویم؟

در بخشی از کتاب صوتی از بانوان نویسنده چه خبر؟ می‌شنویم:

گروهی از اهالی شهر در ایستگاه قطار یکی از شهرهای کوچک کانزاس جمع شده بودند و انتظار قطار شب را می‌کشیدند که 20 دقیقه تأخیر کرده بود. برف روی همه چیز نشسته بود. زیر نور ضعیف ستاره‌ها خط پرتگاه‌های لبه‌ی مرغزارهای پهناور و سفید جنوب شهر منحنی‌های دودی و نرمی در برابر آسمان صاف درست کرده بودند. مردان منتظر دست در جیب شلوار در حالی که دکمه‌های پالتوهایشان را باز گذاشته و شانه‌هایشان را از سرما جمع کرده بودند، این پا و آن پا می‌کردند و هر از گاهی به جنوب شرق خیره می‌شدند. خط آهن آن جا به موازات ساحل رودخانه می‌پیچید. مردان به نجوا حرف می‌زدند و بی‌قرار این طرف و آن طرف می‌رفتند. نمی‌دانستند چه چیزی در انتظارشان است. فقط یک نفر بود که گویی دقیقاً می‌دانست چرا آنجاست و متصل از جمع کناره می‌گرفت.