بله
کتاب ارزیابی بر روی اتصالات فولادی و سیستم اتصال گیردار در سازه‌های فولادی نوشته هادی زیدی جودکی و علی نوریجانی، سازه‌های فولادی و اتصال‌های جوش شده در ساختمان‌سازی را ارزیابی می‌کند.
در یک سازه فلزی اجزای زیرسازه‌ای یعنی مجموعه تیرها، ستون‌ها، بادبندها و ... به وسیله یکی از انواع اتصالات پیچشی یا جوشی به یکدیگر متصل می‌شوند. به طور کلی اتصالات، اجزاء انتقال نیرو بین تیرها و ستون‌ها در ساختمان‌ها هستند.
عوامل گوناگونی هستند که در سختی اتصال موثرند از جمله: طول و ارتفاع تیر اتصال، اینکه تیر به بال یا جان ستون متصل است، ضخامت نبشی متصل شده، نوع و اندازه‌های سخت‌کننده‌های احتمالی، خواص فیزیکی نبشی و ... این را بدانید که فلسفه طراحی اتصالات به گونه‌ای در نظر گرفته می‌شود که مفصل پلاستیک را از بر ستون دور کرده و به داخل تیر منتقل کند تا پایداری جانبی سازه در صورت تسلیم مقاطع، حفظ شود.
در بخشی از متن کتاب ارزیابی بر روی اتصالات فولادی و سیستم اتصال گیردار در سازه‌های فولادی می‌خوانیم:
مهم‌ترین مشکل اتصالات خمشی جوشی به طور عام جوش نفوذی کامل بین بال تیر یا ورق منتقل کننده ممان و ستون میباشد. این جوش، خود در عمل علاوه بر مشکلات ذاتی و اجرایی موجب ایجاد کاستی‌های دیگری مانند ترد شکنی و ایجاد ترک در ریشه جوش می‌شود. اتصال جوشی T شکل بال تیر به ستون همچنین باعث ایجاد تمرکز تنش سه محوره و ایجاد ترک در جان و بال ستون در محل اتصال می‌شود. در زلزله نورثریج مشاهده شد که بیشتر قاب‌های فولادی در مرحله الاستیک خود تخریب شده‌اند و در آن‌ها ترد شکنی ایجاد شده است و رفتار واقعی اتصال خمشی قدیمی رایج پیش از این زلزله، برخلاف نظر مهندسان سازه بوده است.
بعد از زلزله نورثریج اتصالات متنوعی برای جبران این ضعف‌ها پیشنهاد شد یکی از این اتصالات تقویت شده، اتصال با ورق کناری میباشد. این اتصال ابتدا به صورت چهار ورق کناری مجزا در تراز بالایی و پایینی بال تیر در سال 1997 توسط سابل و همکارانش ارائه شد.
