کتاب پروانه

کتاب پروانه اثری داستانی به قلم پروانه زاوش است که شما را در دریایی از سردرگمی غوطه‌ور می‌کند.

با خواندن این کتاب لذتی را تجربه می‌کنید که در خواندن هیچ داستانی تجربه نکرده‌اید. حس گیجی و ابهام، حسی امیدبخش و انتظاری زیبا!

در بخشی از کتاب پروانه می‌خوانیم:

دو، سه ساعتی تا اذان ظهر باقی مانده بود. مردی حدوداً سی ساله، در حالی که ساک کوچک چرمی در دست داشت می‌رفت تا خود را به گاراژ قدیمی شهر برساند. باید به موقع به اتوبوسی که فقط هفته‌ای یک بار به شهر می‌رفت می‌رسید. تا گاراژ راه زیادی نمانده بود.

همین طور که می‌رفت، ناگهان پایش به سنگ بزرگی برخورد کرد و چیزی نمانده بود که با صورت به زمین بخورد، اما توانست تعادلش را حفظ کند و بایستد. از دیدن سنگ به آن بزرگی و از این که چطور کسی تا به حال آن سنگ را از سر راه بر نداشته بود، تعجب کرد. سنگ را برداشت و گوشه‌ای گذاشت. آن ساعت روز، آن دور و برها حال و هوای به خصوصی داشت. نزدیک ورودی گاراژ پهلوانی معرکه گرفته بود.

گاه گاهی با صدای بلند و کلفت که انگار از ته حنجره‌اش برمی‌خواست جمله‌هایی را تکرار می‌کرد و رهگذران را به طرف خود می‌کشاند. اگه مسلمونی، دله منه غریب رو شاد کن با صلوات. اگه جوونمردی، اگه جوونمردی مرامته، صلوات. مردم با سوت و دست و صلوات هر چند لحظه یکبار پهلوان را تشویق می‌کردند. اگر رزق و روزی یارش می‌شد می‌توانست تا قبل از ظهر پول ناهار را زنده کند. مرد وارد گاراژ شد و روی نیمکت چوبی کنار دیوار نشست.

از آن‌جا صدای پهلوان و مردمی که دورش جمع شده بودند، به خوبی شنیده می‌شد. کمی آن طرف‌تر درست مقابل نیمکت چوبی چند نفری دور گاریه کوچکی جمع شده بودند. بو و دوده‌ای که منقل جگرکی کنار دیوار رو به رو به راه انداخته بود، آن‌جا را به استراحت‌گاهی برای مسافران خسته و گرسنه تبدیل کرده بود. از آن‌جا به سینی‌ای که مرد جگرکی دست مسافران می‌داد، نگاه کرد. با این که زیاد دور نبود اما نمی‌توانست درون آن را به خوبی ببیند.