کتاب سرود زیستن

کتاب سرود زیستن شامل مجموعه‌ای از نمایشنامه‌ها به قلم عبدالنبی جلالی، شاعر خوزستانی است.

عبدالنبی جلالی نمایشنامه‌نویس، شاعر، نویسنده، ملقب به ع. حسرت، در شهرستان دشت آزادگان، یکی از شهرستان‌های خوزستان به دنیا آمده است. او قبلاً نمایشنامه‌ای به نام گرداب نگاشته و یک جلد قصه‌های کوتاه طنز که به قسمت دوم کتاب ما آدم‌ها افزوده شده است.

در بخشی از کتاب سرود زیستن می‌خوانیم:

شب است تاریکی بر صحنه مستولی است صدای زوزۀ باد بگوش می‌رسد. گاه پارس سگی مهمان ناخوانده به گوش می‌رسد لحظاتی می‌گذرد صدای رعد و برق صحنه را پر می‌کند «خاموش و روشن شدن نور نمودار برق آسمان است» به وسیله دیمر کم کم نور ضعیفی بر صحنه نمایان می‌شود تا کم کم زیاد گردد. ناگهان زنبورهایی به نام‌های: قراول، مومی، ملکه و سیور عسلی به ترتیب نفس زنان هراسان و ترسان در سطح صحنه ولو می‌شوند «رعد و برق در صحنه مشاهده می‌شود».

لحظاتی می‌گذرد - نور دیمر به حد طبیعی می‌رسد-. نفس زنبورها آرام‌تر می‌شود. ملکه بر می‌خیزد و جستجو‌گرانه دنبال چیزی می‌گردد همراهان را می‌تکاند، به نقطه‌ای که از آن آمدند دید می‌زند. مأیوسانه بر می‌گردد. همراهان راه رفتن او را تعقیب می‌کنند و چون از همه چیز نامید می‌گردد با صدایی از ته دل می‌گوید: ملکه؟!! پس لاروها و شفیره کجایند… اون‌ها حتی نمی‌توانند بال بزنند چطور دلتون آمد تنها گذاشتید اونا رو، یکیتون جواب بده... (سکوت در صحنه) قراول تو یه حرفی بزن... (سکوت)

«به طرف مومی و سپور می‌رود کسی جوابی نمی‌دهد. چون به عسلی می‌رسد عسلی عسلی تو بگو سر اونا چی آومده عسلی: «خونسرد و بی‌اعتنا». من!!! من از هیچی خبر ندارم... فکر می‌کردم شماها با این عجله دنبال گل‌ها آمدید «می‌گرید و بعض گلویش را می‌گیرد» اگه می‌دونستم منو به این صحرا می‌آورید «با صدای بلند و کشیده» هیچ وقت با شما نمی‌آمدم.