کتاب برنامه ریزی به شیوه Zipkonkoor

کتاب برنامه ریزی به شیوه Zipkonkoor نوشته‌ی اشکان نصراله کلانتری، به ارائه‌ی شیوه‌ای کاربردی جهت دستیابی به موفقیت تحصیلی دانش‌آموزان در کنکور می‌پردازد.

اکثر آثار در زمینه‌ی مشاوره‌ی تحصیلی سعی دارند که همه‌ی مسائل اطراف را نادیده بگیرند و یا زیبا جلوه دهند. این کتاب‌ها به جز جدول‌های کسل کننده و تکراری با نام‌های برنامه‌ریزی ماهانه، هفتگی، روزانه و ساعتی، فقط ظاهری متفاوت با همدیگر دارند، ولی در محتوا همه یکسان هستند. دانش‌آموزان معتقدند که هیچ وقت و به هیچ وجه نتوانسته‌اند واقعیت‌ها را در این جداول بازگو کنند و هرگز ساعت‌های از پیش نوشته شده در آن‌ها قابل اجرا نبوده‌اند.

به دلیل شرایط متفاوت هر دانش‌آموز با نفر دیگر، میزان و نحوه‌ی مطالعه‌ی او متفاوت خواهد بود و یک جدول قابلیت بر طرف کردن نیاز همگان را ندارد. از طرف دیگر، در بعضی از اینگونه آثار، دانش‌آموز کودکی فرض شده که فاقد قدرت تصمیم‌گیری است و با شیرین زبانی‌های نوشتاری سعی می‌شود که او به سمت تفکراتی تجاری از سوی نویسنده راهی شود.

نویسنده در این کتاب با بازگو کردن برخی از مطالب، سعی دارد تا دانش‌آموزان را از واقعیت‌های موجود تا حدی آگاه کند. او معنی واژگانی مثل هدف را به درستی و با زبان دانش‌آموزی بیان می‌نماید و در نهایت از نوعی برنامه‌ریزی که به واقعیت نزدیک است، صحبت می‌کند. این نوع برنامه‌ریزی و نحوه‌ی برخورد با کتب درسی با تحقیقات میدانی در طول سال‌های اخیر مورد آزمایش قرار گرفته و نتایج مفید و مؤثر آن بر روی دانش‌آموزان به طور واضح دیده شده است.

همچنین در این اثر واقعیت‌های رفتاری موجود در زندگی والدین و تأثیرات آن بر عملکرد دانش آموزان به طور خلاصه مورد بررسی و نقد قرار می‌گیرند. آنچه سبب کند شدن رشد درسی و پیشرفت تحصیلی فرزندان می‌شود و در حال حاضر نمود فراوان دارد، بسیار زیاد است.

جملات برگزیده‌ی کتاب برنامه ریزی به شیوه Zipkonkoor:

- تربیت جوان را باید بیست سال پیش از تولدش آغاز کرد.
- پافشاری کن، وقتی که دیگران در حال رها کردن هستند.
- آنانی که همیشه در آرامش هستند، لاابالی‌ترین آدم‌هایند.
- یک چیز می‌تواند همه چیز را دگرگون کند، انتخاب هدف و چسبیدن به آن.

در بخشی از کتاب برنامه ریزی به شیوه Zipkonkoor می‌خوانیم:

به پیرامونمان که نگاه کردیم، دیدیم همان پسرخاله که یک روز آرزوی آن را داشتیم که مثل او باشیم، بی‌کار شده یا دارد کار دیگری جز حرفه اصلیش انجام می‌دهد. دکتر فامیلمان مجبور شده برود شهر دیگری، چون دیگر در شهر خودش مریض ندارد، و کاسب‌های پیرامونمان همه چک‌هایشان برگشت خورده است.

اکنون استرس سراغ ما می‌آید. چه شده است؟ چرا ایده‌آل‌های ما یا تصورات ذهنی‌مان فاصله‌اش تا واقعیت زیاد شده است؟
این سوال‌ها باعث شد تا بروم به گذشته‌ام و یک جورایی دنبال واقعیت بگردم. در نهایت این همه جستجو و بگیر و ببند، به یک کلمه رسیدم که آن هم هدف بود.

در واقع تمامی افرادی که در موردشان صحبت کردم، هدفشان آن شغلی نبود که انتخاب کرده بودند و هر کدام هدف دیگری را عنوان می‌کردند ولی راه را اشتباه رفته بودند، چون هدفشان را نشناخته بودند.
قبل از اینکه ادامه مطلب را بخوانی، از تو می‌خواهم تعریف خودت را از هدف روی یک کاغذ کوچک بنویسی.
خیلی دوست دارم بدانم چه نوشته‌ای، ولی تقریبا همه افراد هدفشان را با یک مثال تعریف می‌کنند.
می‌گویند دوست دارم زندگی خوبی داشته باشم. فلان رشته تحصیلی را در فلان دانشگاه بخوانم، یک مغازه بخرم، پورشه و مزراتی سوار شوم و از این دست جواب‌ها.