بله
مجله سینما و ادبیات - شماره 61، منتشر شد. زندگی و آثار آکی کوریسماکی، گفت‌وگو با آکی کوریسماکی، سفری کوتاه به گذشته و اکنون سینمای کوریسماکی و نگاهی به مفهوم «انفعال» در سینمای آکی کوریسماکی، از جمله عناوینی هستند که در این شماره از مجله می‌خوانید.
این روزها اکران جهانی فیلم «آن سوی امید» سر و صدای زیادی کرده و نام آکی کوریسماکی کارگردان فنلاندی را سر زبان‌ها انداخته است. در سینمای کوریسماکی، کمدی سرد ولی غم‌انگیز، تلخ و انتقادی، توام با همدلی و همدردی و شخصیت‌های تنها و بی‌کس و کار گاه چنان تاثیرگذار و تکان دهنده است که تا مدت‌ها بیننده را درگیر می‌کند. شخصیت‌هایی که در جهانی بدون ریشه و سنت زندگی می‌کنند. شخصیت‌هایی که «گویی از ناکجا آمده‌اند و با اینکه به نظر می‌رسد جایی برای رفتن ندارند اما کم و بیش سودای عزیمت به ناکجایی رهایی بخش را» در سر می‌پرورانند. داستان فیلم‌های کوریسماکی پیشتر و هبه عنوان گوشه‌ای از تجربه زیسته او و مردمش در ذهن او شکل گرفته و ثبت و ضبط شده است.
صحنه نمایش و نورپردازی حساب شده اغلب ما را به سال‌های دور دهه 1950 می‌برد و رئالیسم داستان را به دنیای فانتزی ویژه وی پیوند می‌زند. کاراکترهای کوریسماکی به روشنی منفعل هستند؛ اما آیا این انفعال از طنزی واقع‌گرایانه ناشی شده است؟ یا با توجه به گرایش وی به چپ، ناشی از بیگانگی و از خود بیگانگی شخصیت‌هاست؟ بسیاری از منتقدان آن را به شرایط اقلیمی اسکاندیناوی یا علاقه کارگردان به موزیک هارد راک نسبت می‌دهند. شباهتی که قرابت‌هایی را میان سینمای کوریسماکی و جیم جارموش رقم می‌زند.
آرمان‌گرایی و شرایط اجتماعی یکی از عواملی است که هنرمندان را به سوی ایده‌پردازی فانتزی سوق می‌دهد. در این شماره خواهید دید که بسیاری از صاحب‌نظران گرایش به فانتزی را نوعی گریز هنرمند به رئالیسم می‌دانند.
