کتاب چشم‌هایش پرنده دارد

پشت پنجره
نیمکت.
حکم.
آسمان کوتاه می‌آید.
شهر بی تو پرنده‌ای ندارد.
قاب.
دستی به تن شب‌هایمان بکش.
رها.
یک دسته رازقی در دستان لرزان زنی بودن...
تا تو یک... دو... چند قدم شاید...
از من پر بگیر.
انگار بگویی سیب.
هوا... کمی نفس...
اوج تو.
رنگ پایانی ندارد.
بیا کمی مست اندوه تو باشیم...
خورشید از پشت حصار می‌تابد.
روزی دفترم را به تو خواهم داد...
پر.
تو هنوز مثل یک شعر خسته
همینطور بی هوا؛ مثل جرقه!
مرا بکارید.
شب از جایی است که دست به آسمان می‌کشی.
روز قدم‌های ساکت.
از پرندگی‌هایت...
واژه
آسمان را بوم تو کرده ام.
به مستی اندوه.
چشم‌هایش پرنده دارند
زیر چتری بی مرد...
توی دلم بمان.
به غمگینی یک طرح
دست‌هایت پرنده می‌نوازند.
با تو
ای پرنده ی غمگین.
دنیای دیگری است...
به که پناه برم از این همه تاریکی؟
انحنای لبخند تو آرزوست...
کمی قدم، در بی‌نهایت خیابان.
محتاج
کمی آسمان باید...
قلم.
این ریتم، سردش است!
پناه واژه‌هایم باش...
دنیای به خواب رفته را آغوشی.
بی‌قراری‌های ناشناخته
زندانی، «بند» شماره ی تو.
شب دلهره را گریزی باید...
کاش این بعد از ظهر آفتابی کمی کش می‌آمد!
پریشانی را راهی است به سوی آسمان...
بیا و در این حوالی آرام، دیوانگی کن.
کمی آزادی میان موهایت...
شب چراغ
جاودانگی.
روی شاخه‌های دوری...
دختر دلتنگ دم دست.
ساقه‌ی نوازشی پشت شانه‌ات می‌پژمرد.
صدای پای توست که در من می‌تپد.
می خواهم یک دل سیر، دلتنگت باشم.
میان واژه‌ها دارمت.
هوای تو.
یک رویای نا تمام.
نوبرانه (1)
نوبرانه (2)
نوبرانه (3)
کفش‌هایم دارند بی من می‌روند.
صبور توام.
در مسیر باد.
آن که دل می‌بندد، قفس است.
نفسی نیست...
روزنه‌ای در دل شعر.
دستی برای باد.
سی و یک.
از جنس خاک.
طپش
آخر قصه از آن تو
این دل من است که می‌لرزد...
دوباره رنگین کمان می‌زند.