کتاب صوتی مسابقه فضایی

کتاب صوتی مسابقه فضایی اثر ناتان آسنگ از مجموعه تاریخ جهان، به شرح مختصری از رقابت‌های فضایی کشورهای مختلف با یکدیگر و پای نهادن اولین انسان بر سطح کره ماه و چگونگی پایان این رقابت پرهزینه می‌پردازد.

در حدود 1850 سال پیش، فردی یونانی به نام لوکیان نخستین روایت تخیلی از سفر به جهانی را نوشت. در قرن‌های پس از آن سفر به ماه و سایر سیاره‌ها همچنان موضوع تخیلی محبوبی برای این نویسنده‌ها بود. آن‌ها خبر نداشتند که کار روی موتوری که نهایتا انسان را به ماه می‌برد از مدت‌ها پیش و حتی پیش از زمان لوکیان شروع شده بود. در قرن دوم پیش از میلاد، چینی‌ها کشف کرده بودند که آتش زدن گرد سیاه (مخلوطی از زغال چوب، گوگرد و شوره) می‌تواند جسمی را با نیرویی عظیم در هوا پیش ببرد تا قرن سیزدهم، چینی‌ها آن‌قدر در کنترل مسیر این وسایل، که موشک نام داشتند، مهارت پیدا کرده بوند که از آن‌ها هم در جشن‌ها و هم به عنوان سلاح استفاده می‌کردند.

ژول ورن، نویسنده فرانسوی، در سال 1865 کتابی نوشت با عنوان سفر به ماه که در آن شرح سفر سه نفر به ماه و فرودشان بر آن آمده بود. چیزی که این کتاب را از آثار علمی، تخیلی پیشین متفاوت می‌ساخت این بود که او روایتش را پر از جزئیات علمی کرده بود و این سفر را امکان‌پذیر نشان داده بود.

آثار این نویسنده‌ها جرقه کنجکاوی را در ذهن هزاران خواننده جوان زد و بسیاری از آن‌ها تصمیم گرفتند به دنبال کار و حرفه علمی بروند. یکی از آن‌ها دانشمند و معلمی روسی به نام کنستانتین تسیولکوفسکی بود که در سال 1857 به دنیا آمده بود. تسیولکوفسکی ابتدا به طراحی هواپیما پرداخته بود اما در سال 1895 علاقه‌اش به کار روی سفینه فضایی جلب شد. او اولین کسی بود که ریاضی و فیزیک را در طرح پرواز موشکی به سوی فضای خارج از جوّ به کار بست.

در سال‌های بعد از جنگ جهانی دوم رقابت بین ابر قدرت‌های جهان شکل دیگری به خود گرفت. رقابت برای تصاحب مکانی خارج از جو زمین. پیشگامان این رقابت دو کشور بزرگ آن عصر، اتحاد جماهیر شوروی و آمریکا بودند که به رقابت در خارج از جو زمین پرداختند و با فرستادن فضاپیماها به فضا سعی در نشان دادن برتری خود داشتند.

در قسمتی از کتاب صوتی مسابقه فضایی (The space race) می‌شنویم:

یکی از بزرگ‌ترین وارونگی‌های طنزآمیز تاریخ معاصر این است که تلاش و رقابت برای تسخیر فضا با این دو مرد، یکی روسی و دیگری آمریکایی، شروع شد که در انزوا کار و تلاش می‌کردند. اما هیچ کدام نمی‌توانست دولت متبوعش را قانع کند که کار او را جدی بگیرد. تنها در اواخر قرن بیستم بود که کشورهای آنان، تقریبا همزمان، به ارزش کار تسیولکوفسکی و گادارد پی بردند.