کتاب مه و باران

کتاب مه و باران، شامل مجموعه‌‌ای زیبا و خواندنی از داستان‌‌های کوتاه حسن احمدی است.

در بخشی از کتاب مه و باران می‌خوانیم:

هر روز که می‌گذشت دل پسر بیشتر می‌گرفت. نه از این که خیلی به روز پانزدهم باقی نمانده است، بیشتر نگران حال مادرش بود.

فردای آن روز در دامنه‌ی کوه پر از درختان سر به فلک کشیده، پسر با هیجان زیاد به جای نگاه به آن‌ها‌ انگار همه چیز را می‌بلعید. دوست داشت حالا که آن‌جا هستند از دیدنش لذت ببرد. خوب ببیند. گاهی به چشم‌ها‌یش فشار می‌آورد که واضح‌تر و زیباتر ببیند.

غروب روز بعد خواست به دریا بزند. پدر و مادر کنار ساحل نشسته بودند. دریا آرام بود. پسر برای رفتن به درون آب اجازه گرفت. مادر ابتدا مانع شد. پسر گفت مواظب است. چند قدم که رفت پدر و مادر شتابان به دنبالش دویدند. نگران بودند پسر برنگردد. به او که رسیدند، پسر خنده کنان گفت:" ترسیدید به آب بزنم و برنگردم؟"

مادر لبش را گزید. گفت: "چه حرفی است می‌زنی پسر؟"
مادر دست‌ها‌ی او را گرفت. دست‌ها‌ی پسر سرد بود.
ساعتی بعد در تب داغ می‌سوخت. اصرار مادر برای رفتن به دکتر به نتیجه نرسید. پدر هم گفت بهتر است سری به دکتر بزنند.
پسر دل خوشی از رفتن به دکتر نداشت.
پدر فکر کرد برای این است که او از حرف‌ها‌ی دکترها کلافه است. او را دلگیر و نگران کرده‌اند.