کتاب نوزایش نوآوری در دنیای دیجیتال

کتاب نوزایش نوآوری در دنیای دیجیتال اثر الکس تبراک، ما را با این واقعیت روبرو می‌کند که نیاز به کارآفرینی روز به روز بیشتر احساس می‌شود، زیرا نرخ نوآوری پایین است.

اصلی‌ترین هدف مخترعان و نوآوران از گذشته تا به امروز، چیرگی هر چه بیشتر انسان بر محیط پیرامون خود بوده است. با وجود این، واقعیت دیگری در مورد رویارویی انسان و فناوری رخ داده و آن چیرگی غم‌بار و رخوت‌انگیز فناوری بر انسان است. دنیای فناوری و عصر دیجیتال با دل‌آرایی وسوسه‌انگیز، روی هراسناک خود را نشان داده و افسردگی، غربت و دل‌مردگی را برای بشر امروز به ارمغان آورده است. اکنون زمان زایشی دوباره در حوزه‌ی نوآوری است که بشر قرن 21 را در میان انبوهی از داده‌های الکترونیک، همچنان سرزنده، نوآور، خیرخواه و مبتکر نگاه دارد.

کتاب نوزایش نوآوری در دنیای دیجیتال (Launching the Innovation Renaissance)، بیکاری، ترس و پیشرفت ناپایدار را به عنوان نشانه‌های رکود اقتصادی معرفی می‌کند. حقوق ثبت اختراع که در اصل برای این طراحی شده بود که به پیشرفت فنون کاربردی و علم یاری برساند، به سلاحی برای رقابت منفی و مخرب تبدیل شده‌ است. شرکت‌ها و کارخانه‌ها تنها در پی خودخواهی، کپی‌برداری و چرتکه‌اندازی خود هستند، حتی به قیمت زیر پا گذاشتن حق دیگران. آن‌ها ارزشی برای حقوق نوآوران و مبتکران درنظر نمی‌گیرند. حقیقت بسیار تلخ این است که در دنیای کسب و کار امروز تقلیدگران تن‌آسا و کپی‌برداران سودجو با فریبگری، راه بقای خود را یافته‌اند.

الکس تبراک (Alex Tabarrok)، در این کتاب دانش و تجربه‌ی خود را در مورد جامعه، اقتصاد و نظام آموزشی آمریکا، منعکس کرده است که می‌تواند برای همه‌ی جوامع مفید باشد. او این نکته را گوشزد می‌کند که در آمریکا، قانون‌های ثبت اختراع، نظام آموزشی و نوع روند رفتار با مهاجران فرهیخته مانع پیشرفت این جامعه می‌شود. وی با هوشمندی راه‌حل‌های رویارویی با این مشکلات را ارائه می‌کند. راه‌کارهای او در این موارد خلاصه می‌شود: تحول در قانون‌های ثبت اختراع، جایزه‌های خردمندانه برای نوآوران، ساختار آموزشی بهتر از طریق معلم‌های بهتر، سیاست‌های خردمندانه برای اقامت نخبگان و جهانی‌سازی.

در بخشی از کتاب نوزایش نوآوری در دنیای دیجیتال می‌خوانیم:

آیا راهی وجود دارد که میزان نوآوری را حفظ یا حتی افزایش داد بدون این‌که قیمت‌ها از سطوح رقابتی بالاتر بروند؟ در روی کاغذ، بله. پاسخی ساده از سوی یک مرکز اهدای جایزه مانند جایزه برای نوآوری در پزشکی داده شد، ‌پیشنهادی که در سال 2005 از سوی نماینده‌ی کنگره به نام برنارد ساندرز ارائه شد. پیشنهاد ساندرز این بود که شرکت‌های دارویی مانند امروز تقاضای حقوق ثبت اختراع داشته باشند، اما از زمانی که دارویی از سوی اف‌دی‌ای برای بازاریابی تأیید شود، شرکت دیگر این حق را نخواهد داشت که رقبای خود را در محدودیت قرار دهد. در عوض شرکت‌های دارای حقوق ثبت اختراع شایسته‌ی دریافت جایزه‌ای سالانه شناخته می‌شوند، جایزه‌ای مانند نیم درصد از تولید ناخالص داخلی یعنی 73 میلیارد دلار در سال 2011. پرداخت‌ها بر اساس رقم فروش، ارزش پزشکی و «استثنائات خاص» مانند هزینه‌های جبرانی برای بیماری‌هایی که از لحاظ جهانی مورد غفلت قرار گرفته‌اند، خواهد بود.

بزرگ‌ترین ویژگی خوب یک جایزه این است که بر خلاف روند کنترل قیمت، یک جایزه می‌تواند قیمت‌ها را پایین بیاورد بدون آن که نوآوری را کاهش دهد. قیمت‌های اقلام دارویی بدون بهره بردن از حق انحصاری خود به سطوح رقابتی کاهش خواهند یافت. اگر سرمایه برای جایزه‌ی مورد نظر زیاد می‌بود دیگر با کم شدن انگیزه‌ی ابداع روبه‌رو نمی‌شدیم بلکه حتی با افزایش انگیزه مواجه می‌شدیم.

عمده ویژگی منفی یک جایزه این است که برای پاداش دادن به نوآوری، رویکردی غیرمتمرکز را با رویکردی سیاسی جایگزین می‌کند. بر اساس حقوق ثبت اختراع هزاران مصرف کننده‌ی محصولات پزشکی تصمیم می‌گیرند چه محصولی را خریداری کنند و از خرید چه محصولی امتناع ورزند، که بدین ترتیب جریانی از پرداخت‌ها را به‌وجود می‌آورند و به‌طور خلاصه روند پاداش‌ها برای ابداع پزشکی را نمایان می‌کنند. هیچ فرد یا گروهی در مقام تصمیم‌گیری این‌که کدام دارو مستحق دریافت جایزه است و اینکه میزان جایزه چه مقدار باشد، نیست. در مقام مقایسه بر اساس روش جایزه دادن، هم میزان سرمایه‌ی ابداع و هم چگونگی تقسیم آن رنگ و بوی سیاسی به خود می‌گیرد.