بله
کتاب تاب‌آوری (راهنمای تربیت و پرورش دانش‌آموزان تاب‌آور) به مباحثی چون تعریف تاب‌آوری و مزایای آن، سازمان دادن کلاس درس، روند اجرای برنامه تاب‌آوری در محیط مدرسه و... می‌پردازد.
تاب‌آوری روند تدریجی از رشد و گسترش ظرفیت‌های زیستی است که در مواجهه با چالش‌های هیجانی، اجتماعی و زیستی زندگی شکل می‌گیرد. جبران و ترمیم صدماتی که به فرد کمک می‌کند تا در مقابل مشکلات و دشواری‌های آینده با قدرت و توان بیشتری روبه‌رو شود. وقتی فرد با تله‌ها و مشکلات زندگی مواجه می‌شود تاب‌آوری را به اشکال مختلفی؛ مانند انعطاف‌پذیری در برابر سختی، دوباره از جا برخاستن و با مقاومت به راه خود ادامه دادن نشان می‌دهد. تاب‌آوری این امکان را برای فرد ایجاد می‌کند که در آینده تله‌ها و سختی‌ها را زودتر شناسایی کند و دیدگاه و نگرشی متفاوت از قبل و انعطاف‌پذیری بیشتری نسبت به آن شرایط داشته باشد. توان تاب‌آوری هر فرد به مجموعه‌ی باورها، مهارت‌هایش و حمایت‌هایی که دریافت می‌کند بستگی دارد. این توانایی در نتیجه‌ی تجربیات زندگی و شناخت ظرفیت‌های حمایتی فرد رشد و گسترش می‌یابد و به شکل‌گیری هرچه بیشتر پاسخ‌های تاب‌آورانه در او منجر می‌شود. آموختن اینکه چگونه میتوان تاب‌آور بود، رشد عزت‌نفس و خوش‌بینی را در فرد ایجاد می‌کند.
امروزه دانش‌آموزان دوره‌های متعددی را در زندگی‌شان تجربه می‌کنند و از آن‌ها گذر می‌کنند. بعضی از آن‌ها ممکن است در شرایطی رشد کنند که حتی همسایگان‌شان را هم نشناسند و حمایت‌های خانواده‌ی بزرگ و گسترده را نداشته باشند؛ در نتیجه رشد تاب‌آوری در این گروه برای افزایش توانایی مدیریت خود در زمان تغییر شرایط، موقعیت‌های پیش‌بینی نشده و انزوا و کناره‌گیری که در جامعه رو به افزایش است؛ بسیار مهم و حیاتی است. نکته مثبت این است که انسان‌ها از قابلیت فطری برای رشد و گسترش تاب‌آوری برخوردارند. تاب‌آوری یک وضعیت ثابت و ماندگار نیست؛ بلکه حالتی پویا و ترکیبی است. همان‌طور که در زندگی شرایط پیش‌بینی ناپذیری پیش می‌آید؛ یک فرد همیشه تاب‌آور یا غیرتاب‌آور نیست. پاسخ به پیش‌آمدهای نامطلوب می‌تواند به تعداد استرسورها و همچنین مکانیسم‌های مقابله‌ای افراد مرتبط باشد که به‌وسیله‌ی باورها، مهارت‌ها و حمایت‌ها شکل می‌گیرند.
در محیط مدرسه معلم‌ها و همه افراد حاضر در مدرسه می‌توانند تأثیر مثبت و حمایتی روی دانش‌آموزان داشته باشند. معلم‌ها باید تضمین کنند که قابلیت‌های تاب‌آوری خودشان را رشد و گسترش می‌دهند تا بتوانند تاب‌آوری بیشتر و بیشتری را داشته باشند. این یکی از گام‌های اصلی و اولیه در رویکردهای سامان‌مند برای داشتن مدرسه یا محیط تاب‌آور محسوب می‌شود؛ در نتیجه معلم‌ها می‌توانند از طریق گفتار و رفتارشان در محیط پیرامون خود تاب‌آوری را ایجاد کرده و رشد و توسعه دهند. آن‌ها می‌توانند برای این امر برنامه‌ریزی کنند و به دانش‌آموزان‌شان خود کارآمدی، استقلال، پاسخ قاطعانه با ملاحظه‌ی شرایط، فارغ از خود پسندی و داشتن دیدگاه خوش‌بینانه نسبت به افراد و شرایط را آموزش دهند. همچنین آن‌ها می‌توانند به دانش‌آموزان بیاموزند که چگونه با دیگران واضح و روشن ارتباط برقرار کرده، مسائل را حل و افکار، احساسات و رفتار منفی خود را به روشی موفقیت‌آمیز مدیریت کنند. در یک جو کلی اثربخش در مدرسه دانش‌آموزان فعال و پویا هستند و در پیشرفت تاب‌آوری خودشان نقش خودمدیریتی دارند.
