کتاب هیچ‌جایی‌ها

کتاب هیچ‌جایی‌ها، شامل مجموعه‌ای از داستان‌های کوتاه به قلم هدیه رضائی است، که هر کدام از این داستان‌‌ها می‌تواند قصۀ زندگی اکثر ما باشد. 

در بخشی از کتاب هیچ‌جایی‌ها می‌خوانیم:

با هم که تنها شدیم، آخرین پک را به سیگارش زد و پرسید:
- می‌خوام خاموشش کنم، چی شد؟

اولتیماتوم‌ها‌ هم رنگ عادت‌ها‌ی روزمره را به خودشان می‌گیرند. رنگ سن و سال آدم‌ها‌، توانایی‌ها‌یشان. هیچ‌جای دنیا، ترساندن یک آدم بزرگ از لولوی پشت شیشه‌ها‌، جواب نمی‌دهد. یا تهدید یک کودک به از دست دادن اموالش. این‌بار، فرصت تهدید آمیز پدر‌بزرگ به اندازه‌ی زمانی بود که صرف کشیدن یک نخ سیگار شد. جواب دادم:
- نه.
طوری که انگار حرف مرا نشنیده، حرفش را ادامه داد:
- من از سر تا ته همه چیز‌و خبر دارم. نه فقط تو این مورد، تو همه چیز. 

دروغ می‌گفت. به عمرش نه چیز قابلی دیده، نه جای دوری رفته و نه کار مهمی کرده. جز جمع کردن پول‌ها‌ و سکه‌ها‌یش توی یک صندوق و به چنگ آوردن پسرش که فکر می‌کرد مادر من تصاحبش کرده. آن‌ قدر که وقتی پسرش را در گور گذاشت، به نظرم آمد نفس راحتی کشید که دیگر دست مادرم یا هیچ زن دیگری به او نمی‌رسد. انگار که مادربزرگ و او، هم قسم بودند که یکی‌ یک‌ دانه‌شان را تا ابد برای خودشان حفظ کنند.

مادرم زن زیبایی بود. از آن آدم‌ها‌یی که جز وجود خودشان، چیز دیگری برای نازیدن ندارند و پدرم، یکی‌ یک‌ دانه‌ی خانواده‌ای ‌معمولی، که بزرگ‌ترین تفاخرشان در برابر آدم‌ها‌یی نظیر مادرم، شجره‌نامه‌ی بی‌سروته و نخ‌ نمایی بود که امروز، پدر‌بزرگ تنها بازمانده‌اش محسوب می‌شود. ده ساله بودم که مادرم مجبور شد افتخار انحصار پدرم را به مادربزرگ و پدربزرگم واگذار کند و برای همیشه ما را ترک کند. شنیده‌ام نه چیزی خواست و نه دردسری درست کرد. یک امضای بی‌ چک‌ و‌ چانه و یک چمدان برزنتی قهوه‌ای ‌رنگ.

از آن روز تا به حال، هرگز ندیدمش. مادربزرگم هر وقت می‌خواست از خاطره‌ی رفتن مادرم یاد کند، عبارت «دک کردن» را به‌ کار می‌برد. پدر‌بزرگ هم برای تصدیق حرف‌ها‌ی همسر عزیزش، بادی به غب‌ غب می‌انداخت و با افتخار می‌گفت:

- قد و قواره‌ی ما نبود.