کتاب صوتی کتاب ویران

کتاب صوتی کتاب ویران نوشته ابوتراب خسروی اثری پست مدرن است که به مسائلی چون عشق، مرگ، زندگی و تداوم نسل می‌پردازد.

کتاب ویران سومین مجموعه داستان و ششمین اثر ابوتراب خسروی است. این کتاب شامل 8 داستان کوتاه است که با شکل و فرمی تازه بیان شده و می‌تواند تحولی در زمینه شکل‌گیری داستان‌های تازه در ادبیات معاصر ایران باشد.

داستان اول این مجموعه که تفریق خاک نام گذاری شده است، ماجرای پدر و پسری را روایت می‌کند. پدری که صاحب مال و مکنت فراوانی است، از پسر خود می‌خواهد که از اموال و املاک وی به خوبی مراقبت کند. از روایت داستان کمی که می‌گذرد، ‌شنونده متوجه می‌شود که هنوز هیچ پسری به دنیا نیامده است و همین موضوع باعث کشش دو چندان داستان برای خواننده می‌شود.

داستان دوم، ‌داستان پیک نیک است. داستانی که در باغی بسیار بزرگ روایت می‌شود. باغی شلوغ و پر رفت و آمد. داستان با مرگ مشکوک پدر و کشف جنازه‌اش توسط یکی از عمو زاده‌ها آغاز می‌شود داستان با ظن اهالی آن باغ بزرگ به فرزند مقتول ادامه می‌یابد. در ادامه شنونده متوجه شمایل‌هایی از مقتول می‌شود که در باغ حضور دارند، شمایل‌هایی از مقاطع زمانی مختلف وی که هر کدام مطابق با عادت‌های زمانی مقتول رفتارهایی می‌کنند. پسر مقتول معتقد است قتل کار یکی از همین شمایل‌هاست.

داستان بعدی همان داستان سوم، ‌مرثیه باد است که داستانی بسیار دلنشین و ملموسی است. نویسنده داستان سربازی به نام منصور را بازگو می‌کند که در دوران سربازی همسرش اشرف به ملاقاتش می‌آید و با یکدیگر گفت و گو می‌کنند. از یک زمانی به بعد، یعنی از وقتی که منصور در خلال دوره سربازی‌اش به منطقه اعزام می‌شود باز خواننده شاهد ملاقات‌ها و گفت و گوهای آن دو با یکدیگر نیز است. منصور اشرف را در قاب پنجره‌ای می‌بیند که با او صحبت می‌کند. اشرف روزی به او می‌گوید که صاحب فرزندی شده است. شنونده با شنیدن این داستان به ادامه یافتن زندگی در ذهن منصور پی می‌برد. سربازی که خیال زندگی با همسرش را از راه دور را در سر دارد.

داستان چهارم، داستان قاصد است. داستان دختری بیست ساله که کیف و کتابش را برداشته، از خانه بیرون زده و دیگر هیچ وقت باز نگشته است. حالا که داستان روایت می‌شود بیست سال از گم شدن ناهید گذشته است اما مادر قصه همچنان به هر دری می‌زند تا از دخترش خبری بگیرد. راوی داستان یکی از برادرهای ناهید است که در جای جای قصه به شرح اوضاع خانواده‌اش و چگونگی عادت کردنشان به نبود ناهید در سال‌های دوری او می‌پردازد. این داستان به خوبی به مفهوم امید پرداخته است. مادر ناهید امیدوار است که می‌تواند از ناهید خبری بگیرد به همین خاطر پیش فال گیری به نام بلقیس می‌رود تا از طریق وی از اوضاع و احوال دخترش با خبر شود.

یک داستان عاشقانه، پنجمین داستان این مجموعه شنیدنی است. راوی داستان ماجرای عشق عمویش داوود و دختر عمه‌اش زهره را به خواست داوود می‌نویسد. راوی هیچ وقت عمویش را ندیده است و تنها در مراسم تدفین و وقتی جنازه‌اش داوود به ایران می‌رسد، در واقع جسد او را می‌بیند. هرچه راوی نوشته است، تمام چیزی است که از اهالی خانواده‌اش در خصوص رابطه زهره و داوود شنیده است.

بهترین داستان این مجموعه، ‌داستان رویا یا کابوس است. داستان به شرح زندگی مامور اجرای حکم اعدامی می‌پردازد که ماهی چند بار برای اجرای حکم و بردنش به قرارگاه به دنبالش می‌آیند. او از زن و بچه‌اش که بسیار به هم وابسته‌اند جدا می‌شود و به محل اجرای حکم می‌رود. در قرارگاه در اتاق خود منتظر می‌ماند تا برای اجرای حکم صدایش کنند. در یک شبی او قبل از اجرای حکم دوش می‌گیرد و وقتی از حمام بیرون می‌آید قصه شکل دیگری به خودش می‌گرد. شنونده با داستانی دیگری مواجهه می‌شود که در آن مامور به ماموریت در شهر دیگری اعزام شده است. در خلال داستان متوجه می‌شویم که او در خانه‌ای اقامت داده شده است و باید با زنی که او نیز مامور است به عنوان زن و شوهر با هم زندگی کنند و تمام حرکات و سکناتشان به زندگی زناشویی یک زوج مطابق باشد. خرده روایت‌ها و ماجراهایی که این دو از خود برای یکدیگر تعریف می‌کنند به داستان جذابیت بسیار زیادی بخشیده است.

داستان هفتم این مجموعه داستان آموزگار است. راوی داستان آموزگاری است که به جایی به نام رمشگ رفته تا حالات انسانی را به اهالی آن جا آموزش دهد. رمشگ جایی ناشناخته است که هیچ کس آن جا را نمی‌شناسد با این اوصاف آموزگار خود را به آن جا می‌رساند.

داستان ویران، آخرین داستان این مجموعه است. داستان آخر به خوبی یک فرا داستان را برای شنونده می‌سازد. داستانی درباره داستان. به نظر من درآوردن و خلق این نوع داستان کار بسیار سختی است که ابوتراب خسروی به خوبی از پس آن بر آمده است.

ابوتراب خسروی داستان نویسی را از کلاس‌های درس معلم دوران دبیرستانش آغاز کرد. اولین کار وی مجموعه داستان «هاویه» بود و سپس مجموعه داستان «دیوان سومنات»، رمان «اسفار کاتبان» و رمان «رود راوی» را منتشر کرد. او برنده جایزه‌ی مهرگان ادب برای رمان «اسفار کاتبان»، برنده جایزه بنیاد گلشیری برای رمان «رود راوی» و برنده‌ی جایزه‌ی بهترین مجموعه داستان سال‌های 89-1388 برای مجموعه داستان کتاب ویران از بنیاد گلشیری بوده است.

در بخشی از کتاب صوتی کتاب ویران می‌شنویم:

با یک جاده می‌توان هزاران سفر کرد. نیاز به نوشتن جاده‌ی دیگر نیست، ولی وقتی همه چیز ویران می‌شود، جاده را هم باید ویران کرد و دوباره نوشت و جاده‌ها همیشه به یک شکل نوشته می‌شوند.