کتاب یادداشت‌های معلم بومهن

کتاب یادداشت‌های معلم بومهن نوشتۀ سعید وزیری، پژوهشگر و دبیری بازنشسته است.

برای کسی که می‌خواهد تدریس کند، چه فرق می‌کند که معلم مدرسه آبعلی باشد یا بومهن؟ با این همه، ترس مرموزی دارد به سراغم می‌آید. اول می‌خواهم بدانم چرا بومهن؟ بعد با خود می‌گویم: «بومهن یعنی چه؟» پاسخم را فرزانه توس، فردوسی، می‌دهد که:

برآمد یکی بومن نیم شب
تو گفتی زمین دارد از لرزه تب
باید این لرزه‌ها را آزمایش کرد. من چه‌ قدر سردم شده است؟!

در بخشی از کتاب یادداشت‌های معلم بومهن می‌خوانیم:

از مدرسه بیرون آمده‌ایم. آسمان آبی یک‌ دست است. حتی یک لکه ابر هم در آسمان دیده نمی‌شود؛ اما سرما عجیب تن را می‌لرزاند. از آن سرماهای کولی‌کش است. حائر امام‌ زاده مطهر پر از برف است. خدمت‌گزار مدرسه نمی‌گذارد که من به خانه مِی‌بُدی یا رازی بروم. او اگر چه خدمت‌گزار است؛ اما از مردم بومهن است. با این که در دفتر حضور و غیاب، نامش را حسین اقتداری نوشته‌اند؛ اما معلمان مدرسه او را حاتم طایی صدا می‌زنند. این نامگذاری به این علت است که هر گذرنده غریبی به هنگام ظهر یا غروب به بومهن بیاید، این حاتم طایی است که او را به خانه می‌برد، از او پذیرایی می‌کند. برای حاتم طایی مهم نیست که این غریبه چه شغلی داشته باشد و به چه علتی گذرش به این روستایی افتاده است که از جاده اصلی دور است. شاید به همین علت هم باشد که حاتم طایی حق خود می‌داند که مرا به خانه دعوت کند تا ناهار را با هم صرف کنیم! اکنون من و حاتم طایی داریم در کوچه‌ای باریک و پر پیچ و خم که از میان خانه‌های گلی و دیوارهای چینه‌ای کوتاه می‌گذرد، می‌گذریم. حاتم طایی کم حرف است. ما در سکوت راه می‌رویم. درهای چوبی، حیاط‌ها، خانه‌های خشتی و کاهگلی مرا به دوران نوجوانی‌ام می‌برد. من با این بناها، خانه‌ها، خاطره‌هایی دارم که فراموش نمی‌شوند. کف کوچه‌ها را سنگ و شن ریخته‌اند و اگر این کار را نکرده بودند، پاهای‌مان تا قوزک توی گل فرو می‌رفت؛ اما کناره‌های دیوارها هنوز برف نشسته است. حاتم طایی سیگارش را روشن کرده است. به او نگاه می‌کنم. چه صورت کوچکی دارد! اما دستانش قوی است. خال گوشتی گوشه‌ی لب چپش دیده می‌شود. صورتش سرخ سرخ است. درست مثل لبو.