کتاب خوشه پروین

کتاب خوشه پروین دربردارندۀ داستان‌هایی کوتاه و هیجان‌انگیز از مجتبی محمودی وانقی است.

دو نیروی قدرتمند با هم به مقابله برخواهند خواست و آدمی ‌گرفتار و سرگردان در میان آن‌ها‌، به ناچار باید یکی را برگزیند‌. اما انتخاب هرکدام از آن‌ها یکی از دو جهان پیش رویش را ویران خواهد کرد‌. افسانه‌ها حقیقت یافته و تمدن هزاران ساله بشر، بر باد خواهد رفت. داستان‌ها سینه به سینه نقل شده و از سرزمین‌های ناشناخته سخن خواهند گفت. موجودی حقیر‌، ضعیف و ناتوان به نام انسان در برابر تقدیر‌، قد علم می‌کند و نه تنها سرنوشت خود بلکه سرنوشت عالم را آنگونه که می‌پسندد تغییر می‌دهد‌. خداوند به ‌او اختیار کامل داده و عقل را پشتیبان تصمیم‌گیری‌های او نموده‌ است‌. فرشتگان در آسمان چشم دوخته بر زمین و آرزو می‌کنند تا کسی که خدا جانشین خود در زمین قرار داده‌، بهترین گزینه را انتخاب کند‌.

همیشه می‌دانستم آنچه ‌انسان را در سختی‌های زندگی پا برجا می‌دارد دو چیز است‌: ایمان که شالوده‌اش عشق و امید است و مبارزه که لازمه‌اش صبر و پایداری است‌. برای همین برخاستم و در پی نیرویی الهی و یاوری زمینی به راه‌ افتادم‌. در میان مشرق و مغرب ایستادم و از اعماق قلبم فریاد کشیدم‌، فریادی که هرگز بی‌پاسخ نماند‌.

در بخشی از کتاب خوشه پروین می‌خوانیم:

اینجا خانه شیطان است و مردم اسیرانی در دست او. راه فراری وجود ندارد و باید با این نکبت ماندگار زندگی کرد. تا روزی یک نفر از ناکجا آباد بیاید و ما را نجات دهد. ما خودمان عرضه حرکت نداریم. شاید هم توان جنگیدن نداریم؛ یا نه؟ بهتر بگویم دل و جرأت روبه‌رو شدن با اهریمن را از دست داده‌ایم. آخر، خفت، خواری و ذلت تا کی و تا چه اندازه می‌تواند یک انسان را در حصار خود نگه دارد؟! اگر انسانیت او باقی مانده باشد، باید حصار را بشکند. اما شیطان زیرک است. انسانیت او را در هم می‌شکند و جز قالبی تهی برای او باقی نمی‌گذارد. قالبی که درون آن ترس، اسارت و هوس‌رانی دست به دست هم داده و او را زنجیر می‌کنند. نه! زنجیر نمی‌کنند. او آزاد است، اما نه انگیزه‌ای دارد نه دلیلی و بهانه‌ای. او هیچگاه برای عزت، سربلندی و رهایی خود تلاش نخواهد کرد. این چنین مردمی حال مرا به هم می‌زنند، اما چه کنم؟! باید دست اهریمن را کوتاه کنم. شاید خفت و خواری چند هزار ساله پایان بیابد و انسانیت درون آن‌ها بار دیگر از خواب غفلت بیدار شود. شاید خود را از میان تاریکی درون پیدا کنند. به هر حال من تنها به وظیفه خود عمل می‌کنم. حتی اگر ارزش این حرکت و تصمیم من را هیچکدام از آن‌ها ندانند؛ حتی اگر نخواهند بیدار شوند. مهم این است که سعی‌ام را بکنم و رخنه‌ای در تاریکی قلب‌ها ایجاد کنم تا کمی نور به آن‌ها بتابد!