کتاب زمانی برای بزرگ شدن

محسن مومنی در کتاب زمانی برای بزرگ شدن، داستان بلندی با محوریت دو جنگ؛ یکی جنگی که در پوسته بیرونی قصه و در جغرافیای متن از ابتدا تا انتها حضوری دائم دارد و دیگری جنگی درونی در لایه‌های زیرین اثر برای باز پس گرفتن غرور را روایت می‌کند.

داستان زمانی برای بزرگ شدن به حضور یک جوان جنوب شهری در جبهه برای اعاده حیثیت از خانواده‌اش می‌پردازد؛ حیثیتی که پیوستن برادر بزرگترش به نیروهای منافقین و شرکت در بمب‌گذاری‌ها آن را لکه‌دار کرده است.

محسن مومنی زبانی پاکیزه و نثری روان و منسجم دارد و در داستانش از توصیف دقیق جزئیات و روابط آدم‌ها و فضای داستان لحظه‌ای غافل نمی‌شود. چرا که داستان او، داستانی مبتنی بر حادثه و اتفاق‌های بزرگ نیست؛ بلکه داستانی است که بر پایه روابط عادی میان آدم‌ها در جنگ پیش می‌رود و در مسیر خود به تحولی آرام و درونی در قهرمان اصلی منجر می‌شود.

در پشت جلد کتاب زمانی برای بزرگ شدن می‌خوانیم:

باز اطراف را نگاه می‌کنم. باز بادی برخاسته و درخت‌های بلوط را تکان می‌دهد. گاهی یک صداهای مبهمی با خودش می‌آورد و دل آدم را خالی می‌کند. بدوبیراه می‌گویم و به کسانی که باید می‌آمدند سرشب جای‌شان را با ما عوض می‌کردند ولی حالا گم شده‌اند فکر می‌کنم، اگر آن‌ها گیج بازی در نمی آوردند و گم نمی‌شدند، حالا ما این‌جا نبودیم. لابد برگشته بودیم عقب و بعد از این همه خستگی و جان کندن، یک دل سیر می‌خوابیدیم. اما وقتی به یاد بچه‌ها می‌افتم و اتفاق‌هایی که در این دو شب و روز برای‌مان پیش آمده، از خودم بدم می‌آید. مگر دیگر می‌توانم بی‌خیال بخوابم؟ مگر به این زودی عمو جعفر از یادم می‌رود؟ اصلا مگر می‌شود تا آخر عمر هم بهنام را فراموش کرد؟