کتاب صوتی لم یزرع اثری شنیدنی و تأثیرگذار در دستهی ادبیات دفاع مقدس از محمدرضا بایرامی است. در روستای دجیل عراق پسری به نام «سعدون» دل به مهر دختری پریروی میبندد. شاید در نقطهی دیگری از تاریخ، عاقبت این عشق وصالی شیرین بود، اما در جهان این داستان، ماجرا فرق میکند. سعدون بهزودی در رخت سربازی راهی پیادهنظام ارتش عراق خواهد شد. این داستان بلند، از آثار برندهی جایزهی ادبی جلال آل احمد است.
دربارهی کتاب صوتی لم یزرع
ارتش رژیم بعث دیوانهوار آتش و خون بر سر مردم بیگناه میریزد. منظره از دور شبیه به دریایی سرخ و ویرانگر است، اما فقط خدا میداند زیر امواج این دریا چه زندگیهایی که از بین نمیرود و چه شوقهایی که به آخر نمیرسد. محمدرضا بایرامی در اثر تحسینشدهی خود یعنی کتاب صوتی لم یزرع روایتی متفاوت برای گفتن از سالهای دفاع مقدس دارد، روایت زندگیهای فراموششده زیر سایهی شیطانی جنگ.

حتی خاکستر عظیمترین جنگها نیز نمیتواند شعلهی عشق را خاموش کند. سعدون عاشق است. او دل در گروی دختری دارد و حتی سنگ نیز از آسمان ببارد، چیزی از آتش سوزان درون او کم نخواهد کرد. مخالفتهای پدر و مادر و اختلافات خانوادگی در خیال جوان پرشور نمیتوانند سد راه وصال او شوند. اما این تصویر سراسر شور در آغاز کتاب لم یزرع محمدرضا بایرامی چندان دوام نخواهد داشت.
یا باید جنگید، یا باید رفت. سعدون از بین هیاهوی مخالفتها و سنگاندازیهای خانواده، رفتن را ترجیح میدهد و با لباس سربازی عازم مرز میشود. اما نه او، نه محبوبش و نه دیگران از عاقبت این تصمیم خبر ندارند. با خرید کتاب صوتی لم یزرع شنوندهی روایتی هستید که گرچه در دستهی ادبیات ضدجنگ قرار میگیرد، اما چیزی از یک عاشقانهی پرسوزوگداز کم ندارد. شما این کتاب را با تلاش انتشارات نیستان هنر و با روایت شنیداری مهیار ستاری میشنوید.
جوایز و افتخارات کتاب لم یزرع
- برگزیدهی جایزهی کتاب سال جمهوری اسلامی
- برندهی جایزهی ادبی جلال آل احمد
- برگزیدهی جایزهی ادبی شهید حبیب غنیپور
کتاب صوتی لم یزرع برای شما مناسب است اگر
- در حال گلچین کردن معروفترین داستانهای دفاع مقدس هستید و به دنبال روایتی متفاوت از سالهای جنگ میگردید.
- ادبیات معاصر ایران را دنبال میکنید و به رمانهای اجتماعی با پسزمینهی تاریخی و سیاسی علاقه دارید.
در بخشی از کتاب صوتی لم یزرع میشنویم
«سلام سعد! این اولین و آخرین نامهای است که برایت مینویسم. این نامه را یکی از بستگان مورد اعتماد ما برای تو پست میکند. لازم نیست جوابش را بدهی، چون نمیخواهم احیاناً خانوادهام متوجه بشوند. البته اگر ناچار شدی، به همین نشانی جواب بفرست. به دست من میرسانند، ولی به زحمت میافتند و من راضی به آن نیستم. از رفتن ناگهانیات خیلی متأسف شدم. خبرش را ماهها بعد و از طریق دوستت شنیدم؛ همان وقتی که فکر میکردم دیگر مرا فراموش کرده و دنبال زندگی خودت رفتهای. اما چرا؟! چرا رفتی؟ کاش راه دیگری بود. کاش به اینجا نمیرسید. شاید هر دو تلاش لازم را نکردیم. و من از این بابت خیلی افسوس میخورم و به شدت اندوهگین هستم. یکبار حتی رفتم تا نزدیک محلهتان اگر اشتباه نرفته باشم و از دور زنی را دیدم که گویا مادرت بود. خیلی مغموم به نظر میرسید. جلو در نشسته بود و چیزی میبافت یا وصله میکرد. امیدوارم رشتهها و بافتههای هیچ کس پنبه نشود.
بعد از رفتنت اینجا زمینها خشکیدند. سرسبزی از بین رفت. ویرانی بیداد میکند. ببینی، نمیشناسی! همه جا خشک و بی حاصل شده است...
راستی کفشها را هم دیدم، اما هنوز راه نرفتهام با کفشهای تو...»
عجب! چهرهای که فکر میکرد با رفتن و دور شدن و بلکه خیلی دور شدن میتواند فراموشش کند، شکل میگیرد و وضوح مییابد و میآید و مینشیند جلو دیدگان. با همه خطوط ریز و درشت و دلبریاش! باد خنکی میوزد و نخلها را تکان میدهد و تصویر ماه را در آب جوی میلرزاند. راه طولانی است و باید دوید و دوید هرچند که نرسید! احلی ناگهان غیبش میزند. فقط «موحان» مانده و آن صدای تو دل خالیکنش: بد نگذره!
یخ میزند.
بله





























