بله
مطالب و اشعاری که در کتاب شیرواره (مجموعه اشعار کردی) خوانده می‌شود، به تالیف ماه‌جبین مقصودی است و همچنین حاصل تجدید خاطرات و تراوشات فکری و ذهنی، به حکم و میمنت وجود اجداد ماه‌جبین مقصودی، در شهر زیبای کرند است. توامان در دامان زیبای بزرگان و آغوش سبز و گهربار شهرش آنچه آموخت چیزی نبود جز دوستی و همکاری و یا شاید معنای واقعی نوع‌دوستی و همزیستی.
اندیشه‌های نهفته در پس این مجموعه، برآمده از آگاهی‌هایی است که از آشنایی با فرهنگ‌ها و خرده فرهنگ‌های کهن مردمان ساکن در دامنه‌های زاگرس خصوصا شهرستان دالاهو و علی‌الخصوص شهر کرند غرب به دست آمده است، و ماحصل آن تلفیق خرده فرهنگ‌های کهن و یا تازه‌ای است که با استفاده از تراوشات ذهنی شاعر، با ظرافت خاص و هنرمندانه‌ای به صورت نظم درآمده است.
ماه‌جبین مقصودی پس از سال‌ها و تکرار هر روزه خاطرات تلخ و شیرین خود، می‌خواهد یادآور فرهنگی باشد که در دامن آن بزرگ شده است؛ و همت نموده تا شاید بتواند در حفظ و نگهداری گنجینه فرهنگ کرند، یک‌بار دیگر رسم و سنت «شیرواره»، «ترخینه»، «اداب و رسوم» و مراسم عروسی و... را به رخ نسل‌های جدید امروزی بکشد و آنها را به اصل خویش وصل نماید...
کتاب شیرواره (مجموعه اشعار کردی)، ضمن به ترسیم کشیدن نکاتی ظریف از آداب و رسوم ویژه و سنت‌های فولکلور دیارش، توانسته است با توجه به فرهنگ، باور و زیستگاه مردمان این منطقه و با پرورش این ویژگی‌ها به خلق اشعاری ماندگار بپردازد، و آنچه که در سینه‌ی کهنسالان، حبس بود و می‌رفت که با مرگ آنها به دل خاک و فراموشی سپرده شود، زنده و جاویدان نماید.
در بخشی از کتاب شیرواره می‌خوانیم:
تا بتوانی رنجه مگردان کس را
بر آتش خشم خویش منشان کس را
گر راحت جاودان طمع می‌داری
می‌رنج همیشه و مرنجان کس را
