رمان روی بال پروانه

کتاب رمان روی بال پروانه، به ما می‌گوید باید از خواسته‌هایی که از خداوند داریم، اطمینان داشته باشیم تا اگر به خواسته‌مان رسیدیم، پشیمان نشویم. هر کسی آرزوهایش را دوست دارد و با آن زنده است، پس چرا باید آرزوی عوضی بکند؟

در بخشی از رمان روی بال پروانه نوشته‌ی علم ناز حسن زاده می‌خوانیم:

اعتراف می‌کنم، تجارب تلخ و شیرین زندگی معنی این جمله را به تلخی به من آموخت. انگار همین دیروز بود. کلاس ادبیات فارسی پشت سر هم دهن دره می‌کشیدم، شعرخوانی دبیر با صدای تودماغی‌اش کسلم می‌کرد. گرمای آفتاب ظهر از پشت پنجره روی سرم می‌زد و پلک‌هایم مست خواب روی هم می‌افتاد. خدا خدا می‌کردم هر چه زودتر زنگ تنفس را بزنند، تا آبی به صورت بزنم و خواب از چشمم بپرد.

زنگ که خورد، شتاب‌زده خود را به دستشویی رساندم، خنکی آب روی پوست صورت و لب‌هایم دلچسب بود. دوست نداشتم سر کلاس بنشینم. همان لحظه تصمیم گرفتم از مدرسه جیم بشوم. هول ناظم سختگیر را داشتم که مدام در حیاط پرسه می‌زد. گاهی از همان پشت پنجره بیرون را زیر نظر داشت، یا دم در سالن ورودی در کمین می‌ایستاد. با چشم‌های درشتش که مثل حبه انگور سیاه در حدقه می‌چرخیدند، زاغ سیاه دخترها را چوب می‌زد. بعد از خوردن زنگ تنفس پا به پا کردم که دستشویی‌ها خالی بشود، از درز درِ زنگ خورده داخل توالت تیغه دیواری را که از ساختمان دفتر جدا می‌شد‌، سایه ناظم را دیدم که در نهایت کج شد و پشت اریب دیوار از جلو چشمم محو شد...

چشمم را بستم و خود را در جایی حس کردم که همیشه از بچگی آرزویش را داشتم. در لحظه روحم را روی بال هزار رنگ پروانه حس می‌کردم، لبریز سرور و شادی، دیدن مجنون برف پوش و عاشق باغچه همسایه دانه‌های درشت برف که مثل نقل سفیدی روی سر پاشیده می‌شد. ته دلم از خدا تشکر کردم و قدرتش را در آفرینش آن همه قشنگی و دلفریبی تحسین کردم. به سال‌ها قبل برگشتم، هنوز جوان بودم و سر تا پا غرور وقتی که عاشق بودم و فکر می‌کردم همیشه عاشق خواهم ماند. دلم می‌خواهد زندگی را از صفر شروع کنم، آهنگ تولد، بزرگ شدن، شناختن رنگ و بوی عشق را، عشق ورزیدن و در نهایت زندگی را کردن را دوباره یاد بگیرم و به بچه‌هایم یاد بدهم تا چرخه زندگی در راه خود بچرخد و بذر عشق را روی زمین خدا بپروراند.